နံနက္ခင္းတစ္ခုအေၾကာင္း

ခရစၥမတ္ကဒ္ေလးေပၚမွ အိပ္မက္သည္ အရြယ္ေရာက္စလိပ္ျပာတစ္ေကာင္လို ေတာင္ပံတစ္ဖ်ပ္ဖ်ပ္လႈပ္ခတ္ေနသည္။ ျဖည္း ညင္းစြာ မႈတ္ထုတ္လိုက္ေသာ ပင့္သက္တစ္႐ိႈက္ထဲတြင္ နာက်င္မႈတို႔ အခုိင္လုိက္ ျပြတ္သီးေနသည္ဟု ေအာက္ေမ့မိ၏။ အေမွာင္လာၿပီလား၊ သူမ၏ မ်က္၀န္းေထာင့္ဆီမွ အျပာႏုေရာင္အလင္းတန္းတစ္ခ်က္ကို သတိထားလိုက္မိသည္။ နာက်င္မႈတို႔က နာက်င္သထက္ နာက်င္လာသလို ခံစားရျပန္ေလသည္။

တကယ္ဆိုလွ်င္ အေမွာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အလင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလာကတြင္ အရာအားလံုးသည္ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ရိွေနၿပီးသားျဖစ္သည္။ ေဟာင္းေျမ့ေနသည့္ ဓာတ္ပံုထဲတြင္ သူမမ်က္ႏွာ၏ အရိပ္ က်ေသာေနရာမ်ားတြင္ အေမွာင္သည္ ေနရာက်စြာ ေသ၀ပ္ေနသည္။ နံရံေပၚက ပန္းခ်ီကားထဲမွာ အဲဒီအလင္းေရာင္ေတြ ဘယ္သူထည့္ဆြဲသြားတာလဲ။ သူကေတာ့ အေမွာင္ႏွင့္အလင္း ေပ်ာ္၀င္မွ်တေနေသာ နံနက္ခင္းတခ်ဳိ႕ကုိသာ အလိုရိွခဲ့သည္။

ဤကမၻာ၏ နံနက္ခင္းတစ္ခုသည္ ႏွင္းစက္ျဖဴတို႔ျဖင့္ ေအးစက္ထံုက်င္ေနလိမ့္မည္။ (ထိုအခါ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္က ထို နံနက္ခင္းအား ေရခဲမုန္႔တစ္ခုလို အငမ္းမရ ၀ါးစားပစ္ႏုိင္သည္။)

ဤကမၻာ၏ နံနက္ခင္းတစ္ခုသည္ ေကာင္းကင္မွ ေရႊေရာင္ေငြေရာင္ စကၠဴမွ်င္စမ်ား ႀကဲျဖန္႔က်ေရာက္လာျခင္းကုိ တအံ့တၾသ ႀကံဳေတြ႕ေနရလိမ့္မည္။ (ထိုအခါ ထိုၿမိဳ႕မွ အဆိုေတာ္မ်ား သည္ လမ္းမမ်ားေပၚတြင္ အမ္မ္တီဗြီ႐ိုက္ကာ စံုတြဲမ်ားက ပန္းၿခံထဲ၌ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ ရင္း လမ္းေလွ်ာက္ေနႏုိင္သည္။)

ဤကမၻာ၏ နံနက္ခင္းတစ္ခုသည္ ႏွင္းစက္ျဖဴ၊ ေရခဲမုန္႔၊ ယမ္းေငြ႕မီးခိုး ၊ လင္းခ်င္းခ်ိတ္၊ အဆိုေတာ္၊ ေၾကာင္စီစီ၊ ပန္းၿခံ၊ အမ္တီဗြီ ။ထားလိုက္ပါေတာ့။ ဘယ္လိုနံနက္ခင္း မ်ဳိးပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။

သူထိုင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕က နံနက္ခင္းကေတာ့ ခါတိုင္းလိုပင္ မထံုတက္ေတးအသြင္အျပင္ႏွင့္ပင္ျဖစ္သည္။ ဆိုင္ေရွ႕ မွ ျဖတ္သန္းသြားမည့္ မ်က္၀န္းျပာျပာႏွင့္ ေကာင္မ ေလးတစ္ေယာက္ကုိ သူေစာင့္ဆုိင္းေနျခင္းျဖစ္၏။

သည္ေန႔သည္ ခရစၥမတ္ေန႔ျဖစ္ကာ ေကာင္မေလးကို လက္ေဆာင္ေပးရန္ ၀ယ္လာခဲ့ေသာ ခရစၥမတ္ကဒ္ေလးအား သူ႔လက္ဖ်ား မ်ားျဖင့္ မၾကာခဏပြတ္သပ္ေနျဖစ္သည္။

မ်က္၀န္းျပာမေလးသည္ သူထိုင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေနာက္ဖက္ရိွ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ ေနထိုင္သည္။ ေကာင္မေလး၏ ေက်ာင္းအသြားအျပန္ နံနက္ခင္းမ်ားႏွင့္ ညေနခင္းမ်ားအား သူက ဤလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးမွ လာေရာက္၍ ေငးရီေစာင့္ေမွ်ာ္ေနက်ျဖစ္၏။

_ _ _

ေကာင္မေလး၏ နာမည္သည္ သူ႔အတြက္ အေရးမႀကီးလွေသာ္လည္း လိုအပ္သည္ဟု ယူဆ၍ ေကာင္မေလးႏွင့္ တစ္လမ္းထဲေန သည့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းအား ဤလက္ဖက္ရည္ဆိုင္သို႔ ေခၚယူကာ ေကာင္မေလး အေၾကာင္းကို သူအေတာ္မ်ားမ်ား စံုစမ္းခဲ့သည္။

ေကာင္မေလး၏နာမည္သည္ ထိပ္ထားေရႊစင္လား၊ ကလ်ာသီရိစႏၵာလား၊ အိေႁႏၵစိမ့္သက္သက္ခုိင္လား ဒါမွမဟုတ္ ဂ်ိန္းေဖာင္ဒါ လား၊  ဘရြတ္စ္ရွီးလား၊ ဒယ္မီမုိးလားလို႔ ေကာင္မ ေလးကို ေတြ႕စတုန္းက သူစဥ္းစားမိခဲ့ဖူးေသာ္လည္း ေကာင္မေလးနာမည္သည္ “၀င္း၀င္းေမာ္”ဟု သိလိုက္ရေသာအခါ သူက ထိုနာမည္ေလးကိုေရာ ေကာင္မေလးကုိပါ ခ်စ္မိၿပီးသား ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီးၿပီ။ တစ္ခ်ဳိ႕ကိစၥရပ္မ်ား သည္ ထူးျခားမည္ထင္ထားေသာ္လည္း ထူးျခားမလာသည့္အတြက္ သူဘာမွ မတတ္ႏုိင္ပါ။

နာမည္ဆိုသည္မွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္က တစ္စံုတစ္ေယာက္အား ေခၚဆိုဖို႔၊ အတင္းအဖ်င္းေျပာဖို႔၊ ေျမႇာက္စားဖို႔၊ ေစာ္ကားဖို႔၊ ေဖာ္လံဖားလုပ္ဖို႔၊ ရန္စဖို႔၊ ႏိွမ္ခ်ဖို႔၊ အခ်ဳိသတ္ဖို႔စသည္ ကိစၥရပ္မ်ား သက္သက္အတြက္ မွည့္ဆိုထားၾကျခင္းမဟုတ္ႏုိင္ပါ။ သူက ေကာင္မေလး ကို ေကာင္မေလးဟုသာ ေခၚဆိုခ်င္ပါသည္။

အခန္း(၂)

သူျဖတ္နင္းေလွ်ာက္လာခဲ့သည့္ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းလြင္ျပင္အား နီးကပ္စြာ ၾကည့္မိရာ ႏွင္းစက္မႈန္တုိ႔ျဖင့္ စုိလူးေနေသာ ျမက္ပင္ ရြက္ဖ်ားမ်ားကို ျမင္ရသည္။ ခပ္ေ၀းေ၀းမွ ေျမြတစ္ ေကာင္လို တြန္႔ေခြေနသည့္ ေျမနီလမ္းကေလးသည္လည္းေကာင္း၊ ၾကည္စင္ေနေသာ ေကာင္းကင္ထဲ တိုးသက္စီး၀င္သြားၾကသည့္ အညိဳေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မီးခိုးမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ ထိုမီးခိုးမ်ားအား မႈတ္ထုတ္လုိက္ေသာ နီညိဳေရာင္ ေခါင္းတုိင္ႏွင့္ အုတ္တိုက္ပုပုေလးမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ သူ႔အတြက္ ခံစားခ်က္တစ္စံုတစ္ခု မေပးစြမ္းႏုိင္သည္မွာ ေသခ်ာလြန္း ေနသည္။

““ဟိုေကာင္မေလး၊ ဘယ္အခ်ိန္ရိွၿပီလဲ၊ ေက်ာင္းမသြားေသးဘူးလား

ၿခံထဲေရာက္ေရာက္ခ်္း အလွစိုက္ပန္းအိုးမ်ားျဖင့္ အလုပ္႐ႈပ္ေနသည့္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕၍ ေမးလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုမိန္းကေလးသည္ သူ႔သမီးငယ္ျဖစ္ၿပီး စီးပြားေရး တကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္တက္ေနသူလည္း ျဖစ္သည္။ သူ႔သမီးက…

““သမီး… ဒီေန႔ေန႔လည္ ညိဳမာတို႔ တင္ျမင့္ေအာင္တို႔နဲ႔ သမၼတ႐ံုမွာ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႔ ခ်ိန္းထားတယ္ ေဖေဖ။ ေက်ာင္းမွာလည္း ဒီေန႔ Class မရိွဘူး””

““ေအးကြယ္.. ဒါဆိုရင္လည္း အိမ္အျပန္ေတာ့ သိပ္ ေနာက္မက် နဲ႔ေနာ္ သမီး””

သူ႔စကားေၾကာင့္ သူ႔သမီးႏႈတ္ခမ္းတစ္ဖက္မဲ့ကာ မ်က္ႏွာေအာက္ငံု႔သြားသည္။ သူ႔သမီးဆီမွ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အမူအရာမ်ားအား ျမင္ေတြ႕ဖူးဖန္မ်ားေသာေၾကာင့္ သူမည္သုိ႔မွ် ထိထိခိုက္ ခိုက္မခံစားရ။ ယခင္သည္လိုအခ်ိန္ သူမနက္ခင္းလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရာမွ ျပန္လာလွ်င္ သူ႔သမီးက ေက်ာင္းအႀကိဳအပုိ႔ ဖယ္ရီကားေပၚေရာက္ေနၿပီ။ ဒီေန႔ေတာ့ “အင္း… ေစာေစာျပန္ လာခဲ့သာ မွာရတယ္၊ သမီးက ဖေအေျပာတာ ဆိုရင္ သိပ္အေလးအနက္ထားခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ အင္းေလ.. ဒီေလာက္ေတာ့ ရိွမွာေပါ့။ “သိပ္အေရးမႀကီးပါဘူး”ဟု သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမွ ခပ္ တိုးတိုးေရရြတ္ရင္း အိမ္ထဲလွမ္း၀င္လိုက္သည္။

(ကုိသိန္းေဖ၊ ကြၽန္မဆိုင္သြားၿပီ၊ မိသက္တို႔သားအမိလည္း သူတို႔ အေဒၚနဲ႔ မနက္ကပဲ က်ဳိက္ထီး႐ိုးသြားၾကတယ္။ ရွင္လိုအပ္တာ ရိွရင္လည္း ထံုးစံအတိုင္း ေထြးေလးကုိပဲ ခုိင္းပါ။)

ဧည့္ခန္းထဲမွWhite Board ကိုၾကည့္ၿပီး မိန္းမျဖစ္သူႏွင့္ စကားမေျပာျဖစ္တာ သံုးလေလာက္ေတာ့ ရိွၿပီလို႔ ေတြးမိေတာ့ သူယဲ့ယဲ့ကေလး ေတာင္ၿပံဳးမိလုိက္ေသးသည္။ တကယ္ေတာ့ တမင္တကာ စကားမေျပာဘဲ ေနၾကတာေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အယူအဆမတူညီ သူႏွစ္ေယာက္အဖို႔ ရန္စကားေတြ ေျပာေနၾကမည့္အစား အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႏႈတ္ဆိတ္ေနၾကရာမွ ယခုလို စကားမေျပာျဖစ္ၾကတာပဲျဖစ္မည္ဟု သူထင္သည္။ ထားေနက်အတိုင္း နံရံတစ္ေနရာတြင္ လမ္းေလွ်ာက္တုတ္ေကာက္ေလးအား မွီေထာင္ထားလုိက္ကာ အိစက္ေနေသာ ဆိုဖာဆက္တီေပၚသို႔ သူေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ခ်လိုက္သည္။

_ _ _

ဒီတစ္လ ထီဖြင့္ဖို႔ ဘယ္ႏွစ္ရက္လိုေသးသလဲ။ အေရးမႀကီးပါဘူး။ ျမင္ရၾကားရသမွ်ကလည္း မိုးေပၚက မဆင္းေတာ့ဘူး။ အေရးမႀကီးပါဘူး။ ကမၻာႀကီးတစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ က်ဥ္းလာ တယ္ဆိုရင္ ၾကပ္လည္းၾကပ္လာမွာေပါ့။ အေရးမႀကီးပါဘူး။ နယ္က ေသာ့ခတ္ထားခဲ့တဲ့ ကိုယ့္တိုက္ခန္းေပၚ သူခိုးတက္လို႔တဲ့။ အေရးမႀကီးပါဘူး။ အေရးမႀကီးပါဘူး။ သူ႔အတြက္က ပစ္စလတ္ခတ္ပုိလွ်ံေနေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ား အား အဓိပၸာယ္ရိွရိွ ကုန္ဆံုးသြားရန္သာ အေရးႀကီးသည္။ ဟင့္အင္း… အဓိပၸာယ္ရွိဖို႔ဆိုတာေတာင္ အေရးမႀကီးေတာ့ပါဘူးေလ။ အေရး မႀကီးေသာ အေတြးေတြထဲတြင္ လြင့္ေမ်ာေနရာမွ အသိတစ္ခုက ခႏၶာကုိယ္ကုိ လာကပ္သည္။ သူ႔ေခြၽးမ မိသက္တို႔ သားအမိေတာင္ နယ္ကလာတဲ့ ဧည့္သည္နဲ႔ က်ဳိက္ထီး႐ိုးဘုရားဖူး သြားၾကတယ္ဆိုပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေစာေစာက အိမ္ထဲအ၀င္မွာ တစ္ခုခုလိုေနသလို ခံစားရတာကိုး။

အခန္း(၃)

ေလအလႈပ္မွ ယိမ္းေရြ႕သြားေသာ သစ္ရြက္ခတ္သံသဲ့သဲ့အား ၾကားရ၏။ ေကာင္းကင္မ်က္ေတာင္ဖ်ားမွာ တိမ္ျဖဴတို႔ ၀ဲရွပ္လြင့္ပါး ေနၾကသည္။ အေနာက္အရပ္ဆီ ပ်ံသန္းသြားၾကေသာ ငွက္တစ္အုပ္ကို ျမင္ေနရသည္။ ေ၀းလြန္းသည့္အတြက္ေၾကာင့္ အျပာေရာင္ထဲတြင္ အမည္းစက္ကေလးမ်ား ညင္သာေရြ႕လ်ားသြားသည့္ အသြင္ျဖစ္ေနသည္။ သူတို႔လည္း ကိုယ့္ အေဖာ္ကိုယ္စီႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေပမည္။ ေကာင္းပါသည္။ နားခိုေနရာတာထက္ လႈပ္ရွားဆူေ၀ေနရတာက ဘ၀ပိုဆန္ပါလိမ့္မည္။ ခပ္ညံ့ညံ့လူမ်ား ေျပာေလ့ေျပာထရိွေသာ “ဘ၀ဆို တာ တိုက္ပြဲ”ဟူသည့္ စကားႏွင့္ အဓိပၸာယ္ျခင္း ဆင္ေကာင္းဆင္ေနႏုိင္သည္။ ဒီလိုပါပဲ။ သူတို႔အားလံုး ၾကားဖူးနား၀ေတြျဖင့္ မိုးခ်ဳပ္ေနခဲ့တာ ၾကာၿပီ။

ယခုလည္း သူႏွင့္ သူ႔ခ်စ္သူေကာင္မေလး (မ်က္၀န္းျပာမေလး) တို႔သည္ သမီးရည္းစားတို႔လမ္းစဥ္အတိုင္း ပန္းၿခံထဲမွာ ခ်ိန္းေတြ႕ ရမည္ ဟူသည့္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ၾကားဖူးနား၀ အစဥ္အလာကုိ လိုက္နာေသာအားျဖင့္ ေရကန္ႀကီးႀကီးရိွေသာ ပန္းၿခံတစ္ခုထဲတြင္ လာေရာက္ေတြ႕ဆံုၾကျခင္းျဖစ္သည္။

““ေမာင္…. ကန္ႀကီးက သိပ္လွတာပဲေနာ္””

သူကေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ ပန္းၿခံထဲမွာ သမီးရည္းစားခ်ိန္း မေတြ႕ခ်င္ပါ။ ႐ုပ္ရွင္႐ံုသြား၍လည္း အတူတူမၾကည့္ခ်င္ပါ။ (ထို ႐ုပ္ရွင္က ကုလားကားျဖစ္ေနလွ်င္ ပိုၿပီး စိတ္ရွည္ေနရဦးမည္။) နီးစပ္ရာ ေဘာလံုးကြင္းတစ္ခုထဲသို႔သာ ႏွစ္ေယာက္အတူ သြားေနလိုပါသည္။ (ထိုေန႔ တြင္ မည္သည့္ေဘာလံုးၿပိဳင္ပြဲမွ ရိွမေနေစနဲ႔ေပါ့။)

““ေနဦး… ေမာင္၊ ဟိုးက အပင္ျမင့္ႀကီးေပၚမွာ နားေနတာ ဘာငွက္လဲဟင္””

အဆိုပါ ေဘာလံုးကြင္းထဲသို႔ ေဆးေရာင္ျခယ္ ကာတြန္းစာအုပ္တစ္အုပ္-ႏွစ္အုပ္ႏွင့္ ေရာင္စံုခဲတံတစ္ဗူးလည္း ယူလာရပါလိမ့္ မည္။ ပ်င္းလွ်င္ ကြင္းထဲဆင္း၍ ေဘာလံုးကန္ရန္ ေဘာလံုးတစ္လံုးလည္း ယူလာရပါလိမ့္မည္။ ေဘာလံုးကြင္းသည္ ပန္းၿခံထက္ မ်က္စိ ေနာက္ႏုိင္စရာ မရိွႏုိင္ပါ။ (ပန္းပြင့္ေလးမ်ား၏ ရနံ႔ကို ႐ူ႐ိုက္ႏုိင္ခြင့္ ဆံုး႐ႈံးသြားေသာ္လည္း ခ်စ္သူရနံ႔၀င္သက္ထြက္သက္ျဖင့္ ႏြမ္းေသာရင္အား ေျဖေလ်ာ့၀ပ္ဆင္းပါမည္။) ၿပီးေတာ့ ေဘာလံုးကြင္းသည္ ပန္းၿခံလိုပဲ ေလေကာင္းေလသန္႔ အျပည့္အ၀ရႏုိင္သည့္ ေနရာလည္းျဖစ္ သည္။ မေကာင္းဘူးလား။

““ေမာင္…ၾကည့္၊ ေမးေနတာၾကာၿပီ မေျဖဘူး။ ဘာလဲ ေမာင္က ေမာ့္ကုိ ေဘးနားထားၿပီး တစ္ျခားေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း စဥ္းစားေနတာလား””

မ်က္၀န္းျပာမေလးက ေျပာေျပာဆိုဆို သူမပခံုးသားႏုႏုကေလးျဖင့္ ခပ္သာသာတိုက္လိုက္ေသာေၾကာင့္ သူလန္႔သလို ျဖစ္သြား ကာ ေဘာလံုးကြင္းလည္း စိတ္ကူးထဲမွ ေပ်ာက္သြား၏။

““ဟာ၊ ဟင့္အင္း… မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ေမာင္က လာမယ့္ စေနေန႔မွာ ေမာင္တို႔ ဘာအစီအစဥ္နဲ႔ လႈပ္ရွားရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္း စားေနတာ””

ေကာင္မေလးကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေလး သူလိမ္ညာလိုက္သည္။ ငါေတြးတာေတြမွ သူသိမွ မသိဘဲ။ ေျဗာင္လိမ္တာလို႔ေတာ့ ဘယ္ေျပာရပါ့မလဲဟု သူထပ္ေတြးမိျပန္သည္။ ခဏၾကာ ေတာ့ ေကာင္မေလး သူ႔အေပၚ စိတ္ျပန္ၾကည္လာကာ သူမ၏ ေဆြမ်ဳိးအသိုက္ အ၀န္းမ်ားအေၾကာင္းေတြအား ေျပာျပေနျပန္သည္။ ေကာင္မေလးေပ်ာ္ေနရင္ ၿပီးတာပါပဲ ဟူသည့္ သေဘာလည္း က်ေရာက္ကာ သူ႔ထံတြင္ ထိုအခုိက္တန္႔မွာ လုပ္ကုိင္စရာ ကိစၥႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ အဆင္သင့္ရိွမေနျခင္းေၾကာင့္ သူမေျပာသမွ်ကို ဂ႐ုတစိုက္ သူနားေထာင္ေပးေန လိုက္သည္။

ကန္ေရျပင္ကို လႈပ္ရွားလိႈင္းထေစေသာ ေလွငယ္တစ္ခ်ဳိ႕ေပၚတြင္ စံုတြဲတစ္ခ်ဳိ႕ ရိွေနသည္။ ၾကည္ႏူးမႈတစ္ခ်ဳိ႕လည္း ရိွေနလိမ့္ မည္။ ထိုၾကည္ႏူးမႈတို႔သည္ ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ခံုေလး ေပၚတြင္လည္း ရိွေနသည္။ တခ်ဳိ႕ၾကည္ႏူးမႈမ်ားကေတာ့ ေဟာဟိုက စားေသာက္ဆိုင္ ထဲမွာ စကားစျမည္ေျပာေနၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ၾကည္ႏူးမႈသည္ ခါးသီးေသာရမၼက္အသြင္ေျပာင္း ၍ ၀ါး႐ံုပင္ ၿခံဳကြယ္မ်ားေနာက္တြင္လည္း ရိွ ေနၾက၏။

ေကာင္မေလးႏွင့္ တစ္လမ္းထဲေနသည့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္း၏ အကူအညီျဖင့္ (အတိုခ်ဳပ္ေျပာရလွ်င္) ေကာင္မေလးႏွင့္သူ ခ်စ္သူျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ သည္ကာလၾကားထဲ ေယာက်္ားပ်ဳိတစ္ ေယာက္က မိန္းမပ်ဳိတစ္ေယာက္၏ အခ်စ္အတြက္ ထိုက္သင့္သေလာက္ေပးဆပ္မႈမ်ားျဖစ္ သည့္ အခ်ိန္ကာလ၊ ဘာေန႔ညာေန႔အမွတ္တရလက္ေဆာင္၊ အားနာစိတ္ပ်က္မႈ၊ ကုိယ္ႏွင့္ ရည္းစားလုေဖာ္လုဖက္၊ မ်ဳိး႐ိုးႏွင့္ပညာအရည္အခ်င္း။ ေနာက္… ေငြ (သို႔မဟုတ္) ေရ (သုိ႔မဟုတ္) အာရေက (သို႔မဟုတ္) ၾသညနပ မန္းနီး စသျဖင့္ေပါ့… သမာ႐ိုးက်ဆန္ဆန္ မိုက္မဲမႈ ေတြေပၚ ရင္ခုန္နားခိုခဲ့ေသာ အ၀ါေရာင္ မပီမသေန႔ရက္ေတြေလ။ အခုထိ လတ္ဆတ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားတုန္း….

အခန္း (၄)

အိမ္အျပင္ဘက္ ၿခံ၀န္းဆီမွ အမ်ဳိးအမည္မသိ ငွက္တစ္ေကာင္ ေအာ္ျမည္ေနသံကုိ ေျခာက္ကပ္စြာ ၾကားေနရသည္။ ေန႔လည္ခင္း သည္ ပြင့္ဖတ္တစ္၀က္တစ္ပ်က္ ေၾကြက်ေနသည့္ ႐ိုးတံေငါေငါ ႏွင္းဆီကိုင္းေျခာက္တစ္ခုလို စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းလြန္းေနသည္။ ဘာႀကီးလဲ… ဘာလိုအပ္ေနတာလဲ …လက္ထဲမွ ဇြန္းႏွင့္ခက္ရင္းကုိခ်ကာ အနီးက ဖန္ခြက္ထဲရွိေရကုိ သူ ေကာက္ေမာ့လိုက္သည္။

သူူႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ အသက္ (၁၀) ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ထမင္းထိုင္စားေနသည္။ စားေနရင္းမွ သူ႔ဘယ္ ဘက္ရိွ အသက္ (၃၀) ခန္႔ေလာက္ မ်က္ႏွာထားတည္ တည္ႏွင့္ အမ်ဳိးသမီးထံ လွမ္းၿပီး စကားေျပာေနသည္။ ထိုအမ်ဳိးသမီး၏ ေဘးတြင္ ပါးစပ္မွာ ဟင္းဖတ္မ်ားေပက်ံေနေသာအသက္ (၃) ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ထမင္း ထိုင္စားေနသည္။ သူတို႔ေျပာေနၾကေသာ စကားမ်ားကုိေတာ့ သူမၾကားရပါ။ သည္အျဖစ္အပ်က္ေတြက ဟိုအရင္ (၁၆) ႏွစ္အလြန္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။

ထမင္းစာခန္းသည္ ရိွရင္းစြဲအေျခအေနထက္ ပုိမိုတိတ္ဆိတ္သြားသလို ခံစားရသည္။ ေစာေစာက သူေကာက္ေမာ့လိုက္သည့္ ေရေတြလည္း လည္ေခ်ာင္းထဲမွာပင္ ေျခာက္ကပ္သြားပံုရ ၏။ ရင္ဘတ္ထဲထိမေရာက္၊ ယခင္ရက္ေတြတုန္းကလို သူ႔ေခြၽးမမိသက္တို႔ သားအမိ မရိွတာလည္း ပါမည္။ သူ႔ခ်စ္ေျမးဖိုးေဇာ္က အလြန္အေဆာ့သန္တဲ့ေကာင္။ ဒီကေလးေတာင္ ေရွ႕လဆို (၅) ႏွစ္ျပည့္ၿပီ၊ ရိွၿပီေပါ့ေလ။ သူအေဖ ေဇယ်ာလတ္ေတာင္ (သူ၏သားအႀကီးဆံုး) ဘာလိုလိုနဲ႔ မေလးရွားသြားတာ (၃) ႏွစ္ရိွၿပီပဲ။

ေအးခဲစျပဳေနေသာ အေတြးအိုတို႔ျဖင့္ ထမင္းစားစားပြဲမွ မထဘဲ သူငိုင္ေနျဖစ္သည္။ ေန႔လည္ခင္းသည္ တံလွ်ပ္ထေနသည့္ ကႏၲာ ရလြင္ျပင္တစ္ခုဆန္ဆန္ တိတ္ဆိတ္ဆဲ…။

““ဘဘႀကီး၊ ပန္းကန္ေတြ သိမ္းလိုက္ရေတာ့မလား””

အသံတစ္ခုေၾကာင့္ သူ႔တစ္ကုိယ္လံုး ဆတ္ခနဲျဖစ္သြား၏။ အိမ္မွာ အ၀တ္ေလွ်ာ္ထမင္းခ်က္ရန္ သူ႔မိန္းမ နယ္မွေခၚထားေသာ ေထြးေလး၏ အသံျဖစ္ေနသည္။ ေထြးေလးကို သူေခါင္း တစ္ခ်က္ ညိတ္ျပလိုက္သည္။

““ဘဘႀကီး ဒီေန႔ထမင္းသိပ္မစားဘူးေနာ္၊ မမေလး ႏွင္းခ်ဳိလတ္လည္း စားမသြားဘူး၊ ႐ုပ္ရွင္႐ံုေရာက္မွပဲ တစ္ခုခု၀ယ္စားေတာ့ မယ္တဲ့…။””

ထမင္းစားခန္းထဲမွ သူထြက္လာခဲ့သည္။

ပထမေတာ့ ဧည့္ခန္းဘက္သြားရန္ ဟန္ျပင္ၿပီးမွ မသြားျဖစ္ဘဲ အိပ္ခန္းထဲ၀င္ကာ တံခါးပိတ္လိုက္သည္။ တစ္ေယာက္တည္းရိွေန ကာမွ အထီးက်န္ဆန္မႈက သူ႔အေပၚ သိသာစြာ ဖိစီး က်ဆင္းလာသလို ခံစားရ၏။ ေသြးတိုးေရာဂါျဖင့္ အလုပ္မွ ေဆးပင္စင္ယူစဥ္ကာလအထိ ေတာ့ သူ႔ဘ၀က လႈပ္လႈပ္ရွားရွားရိွခဲ့သည္။ “ရွင္ ဒီေရာဂါႀကီးနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေတာ့ေကာ ဒီအိမ္မွာ ေငြဘယ္ေလာက္၀င္လာမွာမို႔လဲ”၊ သူ႔မိန္းမ၏ အသံခပ္စူးစူးက သူ႔မ်က္ႏွာျပင္ အေရးအေၾကာင္းေတြေပၚ ဖ်တ္႐ိုက္သြားသည္။ သည္တုန္းက သူတို႔လင္မယား တက်က္က်က္ ေပါ့။ သူတို႔ အိမ္ေထာင္သက္ (၁၈) ႏွစ္ေလာက္မွာပင္ သူ႔မိန္းမ၏ အေဖ၊ (သူ႔ေယာကၡထီးႀကီး) ဆံုးသျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းမွ ေရႊဆိုင္တစ္ဆုိင္ အပါအ၀င္ အေမြေတြအေတာ္မ်ားမ်ား ရလိုက္ၾကသည္။ အခုေတာ့လည္း တစ္အိမ္လံုး သည္ေရႊဆိုင္ႏွင့္ပဲ စားေသာက္ေနၾကသည္။ သူကေတာ့ အားလံုး ၏ အျမင္မွာ လူပိုသက္သက္။

အခန္း (၅)

သူ႔လက္ထဲတြင္ ေဆးသားေရာင္စိုလြင္ေနေသာ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုကို ကုိင္လ်က္သာရိွ၏။ ဓာတ္ပံုထဲတြင္ မ်က္၀န္းျပာျပာႏွင့္ ေကာင္မ ေလးသည္ ေဘးတိုက္မက်တက် အေနအထားမ်ဳိးျဖင့္ သူ႔ကို ၿပံဳးျပေနသည္။

““ဒီပံုကုိ ေမာင္ယူထားလိုက္ေတာ့… ေမာ့္ကိုလြမ္းရင္ ထုတ္ၾကည့္ ႏုိင္တာေပါ့””

ေကာင္မေလးမ်က္ႏွာက ရွက္ကုိးရွက္ကန္းျဖစ္ေနသည္။ မ်က္၀န္းျပာမေလးရယ္… နင္ရဲ႕ အဲဒီအျပဳအမူေလးေတြကိုပဲ ငါက ခ်စ္ေနမိတာပါ။ သူက ေကာင္မေလး၏ဓာတ္ပံုကို ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္အျပာေလးထဲ ညႇပ္ကာ လြယ္အိတ္ထဲ အသာအယာထိုးထည့္လိုက္ သည္။

““ကိုယ္ေပးမယ့္လက္ေဆာင္ကုိေတာ့ ခါတိုင္းလို ခရစၥမတ္ေန႔ က်မွပဲ ယူေတာ့ေနာ္… ေမာ္””

သူ႔အေျပာေၾကာင့္ ေကာင္မေလးေခါင္းကုိ ဆတ္ခနဲ ညိတ္ျပသည္။ ၾကည့္၊ သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ငါ့ရဲ႕မ်က္၀န္းျပာမေလး…

ႏွင္း၀တ္ႏွင္းမႈန္တို႔ျဖင့္ တလက္လက္လူးေပေနေသာ ခ်စ္သူဆံႏြယ္ၾကားမွာ ႏွင္းဆီျဖဴတစ္ပြင့္ ထိုးစိုက္ေပးခ်င္သည္။ ပိေတာက္ပင္ ႏွစ္ဆယ့္သံုး ပင္တန္းစီေနေသာ ေက်ာက္ခင္းလမ္း တစ္ေလွ်ာက္ ငါတို႔ လမ္းေလွ်ာက္ၾကရေအာင္။ လမ္းၾကားမွ အမိႈက္ပံုကို ေခြးငါးေကာင္ တိတိ ေမႊေႏွာက္ေနသည္။ နက္ေမွာင္ျပာရီေသာ လြမ္းဆြတ္ေၾကကြဲတတ္မႈမ်ား မလာပါႏွင့္။ မိန္းမပ်ဳိတစ္ေယာက္၏ ရယ္သံလိုလို ခပ္ညႇင္း ညႇင္းတိုက္ခတ္ေနသည့္ ေလေျပသည္ မုန္တိုင္း၏ ကနဦးကစ စစ္ေမာင္းသံျဖစ္ေၾကာင္း အေတာ္ႀကီးေနာက္က်မွ သိလုိက္ၾကရ၏။ အသစ္တဖန္ မပိုင္ဆိုင္ေတာ့ေသာ ပါးလ်လ်အိပ္မက္ျမဴတို႔အား လက္ခုပ္ျဖင့္ လိုက္လံဖမ္းဆုပ္ရင္း ေလးလံေနသူတစ္ဦးရိွသည္။ ယံုၾကည္ရာ အသီးသီးမွာ ႐ူးသြပ္ေနၾကသည့္ေလာက တြင္ ဘာေတြကုိ ယံုၾကည္ပစ္လိုက္ရမွာလဲ။ ကဲ… ေျပာ။

အခန္း (၆)

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ဤကမၻာ၏ နံနက္ခင္းတစ္ခုမွာေတာ့ သူ႔အေနႏွင့္ တစ္စံုတစ္ခုေလာက္ေတာ့ ႐ူးသြပ္ယံုၾကည္ခြင့္ရိွေၾကာင္း သူ႔ကုိယ္သူ ေျပာျပေနမိသည္။

_ _ _

လြမ္းဆြတ္ရီေ၀စရာေကာင္းေသာ အနမ္းတစ္ခ်ဳိ႕အား ပန္းတစ္ျခမ္းျဖင့္ ပို႔လိုက္ပါ။ ေဟာသည္မွာ… ခံတြင္းပ်က္လူနာတစ္ေယာက္ လို ဆို႔မိႈင္းမိႈင္းရနံ႔ျဖင့္ ဘ၀ကုိယ္တုိင္ အစားမမွန္ အ ေသာက္မမွန္ ျဖစ္ေနသည္။

ခရမ္းႏုေရာင္အသြင္ ေမွ်ာ္လင့္မႈမ်ားသည္ ထင္ထားသေလာက္ မေလးနက္ မခန္႔ထည္ခဲ့ပါ။ အရည္ရႊမ္းျမေနသည့္ လိေမၼာ္သီး ကေလးမ်ားသည္ ထင္မွတ္ထားသေလာက္ မခ်ဳိၿမိန္ခဲ့ပါ။ ႏႈတ္ခမ္းသားေထြးေထြးေပၚ ထိတယ္ဆို႐ံုေလး နမ္းခဲ့ဖူးသည့္ အနမ္းမ်ားကလည္း ယံုၾကည္ထားသေလာက္ ရင္ခုန္၍ မေနခဲ့ပါ။ ေဆာင္းညေကာင္းကင္မွ ၾကယ္စံုဖူးမ်ားသည္လည္း စိတ္ကူးထားသေလာက္ လြမ္းဆြတ္ခ်င္စရာ မေကာင္းခဲ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ လြမ္းဆြတ္ရီေ၀ခ်င္စရာေကာင္းေသာ အနမ္းတစ္ခ်ဳိ႕အား ပန္းတစ္ျခင္းျဖင့္ ထပ္ၿပီး ပို႔ေပးလိုက္ပါ။

အခန္း (၇)

နံနက္ခင္းသည္ ျဖဴေရာ္ေရာ္ႏွင္းခိုးေငြ႕မ်ားၾကား ကႀကိဳးသစ္ကုိ  ဆင္ယင္ေနၿပီ။ ေရခဲေငြ႕သီးေသာ စကားသံမ်ားျဖင့္ ကမၻာေျမသည္ ရွင္သန္ႏိုးထ လူးလြန္႔စျပဳခဲ့ၿပီ။ သည္ေန႔ ခရစၥမတ္ ေန႔။

သူက ထိုင္ေနက်လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာပင္ ထိုင္ေနသည္။ သူ႔ လက္ထဲတြင္ ေဟာင္းေျမ့ေနသည့္ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုႏွင့္ အတန္ငယ္ ၀ါေရာ္စျပဳေနေသာ ခရစၥမတ္ကဒ္ေလးတစ္ခုကုိ ကိုင္ ေဆာင္ထားသည္။ ထိုအရာ၀တၳဳေလးႏွစ္ခုအား သူ႔လက္ဖ်ားမ်ားျဖင့္ (ယခုပင္ ေပ်ာက္ပ်က္သြားေတာ့မည့္အလား) မၾကာခဏ ပြတ္သပ္ထိစမ္းေနျပန္သည္။ သူ႔ေခါင္းေပၚမွ ဆံပင္မ်ား သည္လည္း အျဖဴေရာင္က်ဳိးတိုးက်ဲတဲ ရိွေန ခဲ့ၿပီ။ ဓာတ္ပံုထဲမွာေတာ့ သူ႔မိန္းမ (ေဒၚ) ၀င္း၀င္းေမာ္သည္ သူမျမင္ဖူးေသာ အၿပံဳးမ်ဳိးျဖင့္ သူ႔ကုိၿပံဳးျပေနေလသည္။

အခန္း (၈)

သူက ပီေကတစ္ခု၏ ခ်ဳိၿမိန္ေသာ ကာလမ်ားအား ႐ူးသြပ္ယံုၾကည္မိလိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္

ခ်ယ္ရီ၊ဇန္န၀ါရီ၊၂၀၀၅

ၾကယ္စံုသစ္ပင္၀တၳဳတိုစု၊(ဆရာမင္းလူ၊ဆရာတာရာမင္းေ၀တို႔ႏွင့္ တြဲဖက္၍)

ငါးရိုးပင္လယ္၀တၳဳတိုစု။

ပန္းခ်ီ-ေဖစိုးေအာင္

ကိစၥၿပီးေတာ့ ေဒစီနဲ႔ အခါတိုင္းလိုပဲ စကားေျပာျဖစ္ၾကတယ္ တကယ့္ကို ေႏြးေထြးခ်ိဳၿမိန္ထူးကဲတဲ့ အခိုက္အတန္႔ကေလးပါပဲ ကိစၥမၿပီးခင္တုန္းက ေဒစီေအာ္သလို ေလသံမ်ိဳးနဲ႔ သူလိုက္ ေအာ္ျပေတာ့ အိပ္ယာတစ္ဖက္ကို ေဒစီရွက္ၿပီး လွည့္သြားတယ္ ဒါေပမယ့္ခဏေနေတာ့ ေဒစီတဟင္းဟင္းရယ္ရင္း သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေအာက္ပိုင္းကို လာပြတ္ျပန္တယ္ ေပါင္တြင္းသားေတြ ေပၚက ေဒစီ့လက္ေခ်ာင္းေလးေတြရဲ႕ ႏူးညံ့မႈကို သူရေနတယ္ သူ႔မ်က္လံုးေတြကို မွိတ္ၿပီး ၿငိမ္ခံေနလိုက္တယ္ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ ေပါင္ေပၚမွာ စူးခနဲျဖစ္သြားလို႔ သူလန္႕သြားတယ္ မွိတ္ ထားတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို ကမန္းကတန္းဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ေဒစီက ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ေပါင္ေပၚမွာ အရုပ္ဆြဲေနတာ အလစ္မို႔ သူခံလိုက္ရတယ္ ဘာေတြ ေလွ်ာက္ဆြဲေနတာလဲလို႔ ေဒစီ့ ကို ခပ္တိုးတိုးလွမ္းေမးလိုက္တယ္ တက္တူးဆြဲေနတာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေနလို႔ ထံုးစံအတိုင္း ေဒစီက ညစ္က်ယ္က်ယ္ ျပန္ေျဖတယ္ ကိုယ္က တက္တူးဆို အရမ္းမုန္းတာလို႔ သူထပ္ေျပာလိုက္ တယ္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေနလို႔ ေျပာေနတယ္ေနာ္လို႔ ေဒစီေအာ္ရင္း ေပါင္ေပၚမွာ စူးခနဲ နာသြားတယ္ ေဒစီတမင္ညစ္ေနၿပီမွန္းသိေတာ့ သူဘာမွ ဆက္မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး အဲဒီ့အစား မ်က္လံုးေတြ ကိုပဲ ေနာက္တစ္ခါျပန္မွိတ္လိုက္တယ္ နည္းနည္းၾကာသြားေတာ့ ၿပီးၿပီ ေဒစီဆြဲထားတဲ့ တက္တူး ေစာက္ရမ္းလန္းတယ္ဆိုၿပီး ခပ္ဆာဆာအသံမ်ိဳးေလးနဲ႔ ေဒစီလုပ္ေျပာတယ္ ကိစၥၿပီး တိုင္း ေဒစီဆီ့က အဲဒီလိုအသံမ်ိဳးေလးေတြ မၾကာခဏၾကားေနက်ပဲ သူၾကည့္မလို႔ မ်က္လံုးေတြဖြင့္ၿပီး ခါးမတ္ဟန္ျပင္တယ္ ေနဦး မၾကည့္နဲ႔ ေနာက္မွၾကည့္လို႔ ေဒစီက ဇြတ္ေျပာရင္း သူ႔ ကို အိပ္ယာေပၚျပန္လွဲခ်တယ္ ေဒစီမွားေနၿပီ တက္တူးဆိုတာ ဆြဲရတာမဟုတ္ဘူး ထိုးရတာလို႔ မေက်နပ္တဲ့ေလသံနဲ႔ သူျပန္ေျပာတုန္းတန္းလန္း အိပ္ယာခင္းေပၚ ျပန္လဲက်သြားတယ္ သူ႔စကားကို ေဒစီက ဘာမွ ေစာဒက မတက္ဘူး ေနာက္မွ ၾကည့္လို႔ပဲ ထပ္ေျပာတယ္ ဒါေပမယ့္လို႔ ေနာက္ေတာ့ သူဒီအေၾကာင္းကို လံုးလံုးေမ့သြားတယ္ ေမ့သြားတာမွ အိမ္က ေလဒီ မာဂရက္ႀကီးနဲ႔ ကိစၥျဖစ္ခါနီးေလးမွ ဖ်ပ္ခနဲ သြားသတိရေတာ့တာပဲ အိုး ႏိုး အေအးလိႈင္းျဖတ္သလား ဘာလားမသိ ဒီရက္ေတြ သိပ္ေအးလြန္းလို႔ ေရေတာင္ သူမခ်ိဳးျဖစ္။        ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၂၅.၁.၁၂
မနက္ ၀၂း၀၀နာရီ

စိတ္တိုင္းက်တာေလး တစ္ခုတစ္ေလေလာက္ေတာင္ မလုပ္မျပဳေတာ့ဘူးလား
စက္ေသနတ္ပစ္ခတ္သံေတြ စပီကာထဲ လာစိုက္ၿပီး ရုပ္ရွင္ပိတ္ကားဟာ မဲေမွာင္က်သြားခဲ့တယ္
ကဲ မင္းဘယ္လမ္းကို ေရြးမလဲ ေရွ႕မွာလည္း အုတ္တံတိုင္းႀကီးက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ပိတ္ဆို႔လို႔
ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ပဲ ေက်ာက္တိုင္ထူခဲ့တယ္ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ဘူး အဲဒီ့လြင္ျပင္ကို ထံုးနဲ႔ကြင္းၿပီး
မွတ္သားထားတယ္ အိပ္မက္ဟာ ညေနတိုင္း ေခါင္းငိုက္စိုက္မူးၿပဲေနခဲ့တာခ်ည္းပဲ အိပ္မက္ထဲမွာ။
ကိုယ့္ကို ျပန္မခ်စ္လဲေနပါကြယ္ မတြင္တဲ့ ဗ်ဴဟာေတြ ခင္းေနမယ့္အစား ကိုယ့္ဘာသာပဲ
ကိုယ့္အာသာကိုယ္ေျဖပါ့မယ္ ဘယ္သူနဲ႔မွ ၏သည္မေရြး အသံထြက္ခ်င္းမတူခ်င္လို႔ ႏႈတ္ပိတ္ထား
ကာမွ အအ နဲ႔ပိုတူသြားတယ္ သစ္ကိုင္းေျခာက္ထိပ္ဖ်ားမွာ စကဴစြန္အေလာင္းေတြျမင္မေကာင္းဘူး
မေကာင္းျမင္တာမဟုတ္ပါဘူး ဘယ္လိုမွ အေကာင္းျမင္ၾကည့္လို႔ မရလို႔ပါ အာဟ အာဟ အာဟ
ထူးျခားထင္ရွားသူတို႔၏ မထင္ရွားေသာ အဆိုအမိန္႔မ်ား မထင္ရွားသူတို႔၏ ထူးျခားထင္ရွားေသာ
အဆိုအမိန္႕မ်ား အဆိုအမိန္႔ဆိုသည္မွာ ဓာတ္ႀကီးေလးပါးမဟုတ္ ဗံုမဟုတ္ ပတ္မဟုတ္
ေမာင္ေကာင္းထိုက္ဟာသေတြ တစ္အုပ္ၿပီးတစ္အုပ္ထိုင္ဖတ္တာကမွ ဟုတ္တုတ္တုတ္ရွိေသး
ေရးေတးေတးပဲမွတ္မိေတာ့တယ္ မိုးေတြ တ၀ုန္း၀ုန္းရြာေနတဲ့ ၾကားက ေၾကာင္တစ္ေကာင္ေအာ္သံ
မနက္ျဖန္ ဘာ၀တ္သြားရင္ေကာင္းမလဲ ဘယ္ဖိနပ္စီးရင္ေကာင္းမလဲ ဘယ္အခ်ိန္ အိမ္ကထြက္မလဲ
ဘ၀မွာ ၾကက္ေျခခတ္ေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္ခဲ့တယ္ ရွိခဲ့တယ္ ရခဲ့တယ္ အဲဒီ့အေတြအႀကံဳအရ
သူအခု ၾကက္ေျခေထာက္သုပ္ေရာင္းေနတယ္ ေရာင္းေနတယ္ ေရာင္းေနတယ္ ေရာင္းေနတယ္
ေစာေစာက တစ္ေၾကာင္းျပန္ေကာက္မယ္ ေရးေတးေတးပဲ မွတ္မိတာ ေၾကာင္ေအာ္သံမဟုတ္ဘူး
လူေတြၾကားမွာ သားေရကြင္းဥပေဒသဟာ ေခတ္စားတယ္ ေငြရွိရင္ ဘာမဆို ခ်ံဳ႕ခ်ဲ႕နိုင္တယ္
အီးအီးကို အီတလီႏွာေခါင္းနဲ႔ နမ္းလည္း နံတာပဲ ဂ်ာမန္ႏွာေခါင္းနဲ႔ နမ္းလည္း နံတာပဲ
စာသံေပသံၾကားရင္ အိမ္ေရွ႕ထြက္မၾကည့္နဲ႔ အလကားေနရင္း က်မ္းကိုးက်မ္းကားထဲ ညွပ္သြားမယ္
အခု ဒီအေရးအသားကို သားေရခြာ အစာသြတ္ ရုပ္လံုးသြင္းၿပီး အစိမ္းျပန္ခ်ဳပ္ထားလိုက္
ေရဒီယိုက စတင္လႊင့္တဲ့ ေနာက္ဆံုးသီခ်င္းကို နားေထာင္ခ်င္လြန္းလုိ႔ ပါးစပ္ေတြ ပလုတ္အျမန္ထ
က်င္းပစ္လိုက္မွ မ်က္လံုးေတြ ၾကည္လင္သြားေတာ့တယ္ မဆိုစေလာက္ အပ်ိဳရည္ပ်က္ေနပံုရတဲ့
ညေနခင္းကို ရင္ဆိုင္ရတာဟာ ဆိုစမွတ္ျပဳေလာက္စရာျဖစ္သြားေလရဲ႕ ညညဆို တိုးတိုးတိတ္
တိတ္ ေျပာတဲ့အသံေတြ နားၿငီးေအာင္ ၾကားရလို႔ ႏွလံုးသားကို စိတ္မရွည္ဘူး ဒီကမ္းေသာင္မွာ
ပိုးစိုးပက္စက္ဟစ္ေအာ္ဖြင့္ထုတ္ပစ္္လိုက္စမ္း ငါ့အျပစ္ေတြ ငါ့အမွားေတြ ငါ့့ညံ့ဖ်င္းႏုံခ်ာမႈေတြ
ငါ့မိုက္ရိုင္းစုတ္ပဲ့သိမ္ဖ်င္းမႈေတြ ငါ့့ညစ္ပတ္ေကာက္က်စ္ယုတ္မာဖ်ံက်မႈေတြ ငါ့…Cut…Cut..
ေတာ္ပါေတာ့ မင့္ဟာက ကိုးရီးယားလမ္းနီးလြန္းလွေခ်ရဲ႕ကြာ ေကာင္းကင္ရဲ႕ အေနာက္ေတာင္
ေထာင့္ ပ်ံသန္းသြားၾကတဲ့ စာကေလးေခြေတြ ၾကည့္ရတာ တဂၽြတ္ဂၽြတ္နဲ႔ အရသာရွိတယ္
သစ္ပင္ခြၾကားမွာ လင့္စင္ထိုး စခန္းခ် ရာသီခ်ိန္ေစာင့္ၿပီးရင္ တစ္တစ္ခြခြသာ လင္းပြင့္ပစ္ျပ
လိုက္ရရွာ သစ္ခြပြင့္ေလးခမ်ာ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ကာလေတြတုန္းက အသစ္စက္စက္ လန္းလန္းဆန္း
ဆန္း ထိခရုန္းရြက္မ်ား ရပ္ေ၀းေနအိမ္နီးနားခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီ ယၾတာအျဖစ္ပို႕ေဆာင္ပါ
အေရာင္းေကာင္တာေနာက္ကေန ရင္ကေလးပင့္ တင္ကေလးပစ္ လွ်ာကေလးလွစ္ပါ ေလာက
ကြင္းလယ္မွာ မိတ္ေဆြစစ္ေလာက္စာလံုးက ရွာရခက္ရင္ ေမးထူးေခၚေျပာ ပါတနာေက်ာက္စရစ္ခဲ
အေနေတာ္ကေလးေတြသာ ပန္းစပယ္ နန္းအလယ္ မေပၚခိုက္ဟာမို႔ အလိုက္ေတာ္တန္သင့္ရံုပ
ခံပြင့္ကိုကံုးပါ အႀကိမ္တစ္သိန္းျခစ္ရင္ အလြယ္တကူ တစ္ခါမေတာက္ဘူး တစ္ခါမစြဲဘူး တစ္ခါမကူး
ဘူး တစ္ခါကူးစြဲေတာက္ေလာင္ၿပီပဲထား အလင္းအား အျပင္းအေပ်ာ့ဒီဂရီႏႈန္းခ်င္းမတူဘူး ဓားက်မ္း
စာမ်က္ႏွာေတြက ဓားရြက္ေတြလိုပဲ ဖတ္လိုက္တိုင္း စိတ္ကို ရွတယ္ ၾကယ္တံခြန္ေတြဆီ ဖုန္းလွမ္း
ေခၚတိုင္း ေျဖဆိုမယ့္သူမရွိပါလို႔ ေျဖဆိုတယ္ ယဥ္ေက်းမႈမရွိဘူး အလကားအရိုင္းအစိုင္းေကာင္
တစ္နယ္တစ္ေက်းက လာလည္တဲ့ ဧည့္သည္ကို ဧည့္ခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္းထိုင္ခိုင္းၿပီး
လွမ္းေျပာတယ္ ဗိုက္ဆာရင္ တစ္ခါတည္း၀င္စားသြားေလ အိမ္သာထဲက ညွစ္ေအာ္သံ။    ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၁၁.၉.၁၁/မနက္၀၀း၁၅နာရီ

သေကၤတက်မ္းစာ

၁။ ဇူလုိင္ ၈၊ စက္တင္ဘာ ၁၇ ထြက္ခြာရာျပပုဒ္

သမုိင္းမွာေတာ့ ၁၉၅၀ ဇူလိုင္ ၈ ရက္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မက္အာသာကို ကုလသမဂၢတပ္မ်ားရဲ႕ ေသနာပတိအျဖစ္ ကုိရီးယားမွာ ႀကီးၾကပ္ေစၿပီး ၁၇၈၇ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ ၁၇ ရက္ေန႔ဟာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒကုိ အတည္ျပဳတဲ့ေန႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ငါ့အတြက္ ေတာ့ ေအးစက္ေျခာက္ကပ္ေနတဲ့ ေန႔စြဲပါပဲ။ ၀ါက်င့္ေနတဲ့ ျပကၡဒိန္ေပၚက ဒီအမွတ္ အသားေတြကုိ ေမ့ေလ်ာ့ပစ္လုိက္ဖို႔ေတာ့ ငါမႀကိဳးစားခဲ့ပါဘူး။ နတ္ဆိုးပုိင္တဲ့ ေန႔စြဲေတြအတြက္ ငါ့ေမတၱာတရားေတြကုိပဲ ေလာင္းေၾကးထပ္လိုက္ပါရဲ႕။ ညည ငါ့ အိပ္မက္ထဲမွာ ေလယာဥ္တစ္စင္းဟာ အေ၀းကုိ ပ်ံ၀ဲထြက္ခြာသြားေနေပါ့။ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ တိမ္တုိက္ေတြရဲ႕အဆံုး…. ဟိုး အေ၀းဆံုးႀကီးထိေပါ့ကြယ္။ အိပ္ယာက ႏိုးလာေတာ့ ငါ့၀င္ သက္ထြက္သက္ေတြ ရစ္သမ္မမွန္ဘူး။ ေရဆာလုိက္တာ။ စိတ္ခ်ပါ… က်န္ရစ္သူရဲ႕ သစၥာတရားဟာ ေလးနက္စြဲၿမဲေနမွာပါ။ ညရဲ႕အေ၀းက နာရီသံေခ်ာင္းေခါက္သံေတြ ေအာက္မွာ ငါ့ရင္ဘတ္ကုိ စိုက္၀င္ သြားတာ အသြားထက္ျမလြန္းတဲ့ ဓားတစ္လက္မဟုတ္ခဲ့ဘူး။

ေလယာဥ္လက္မွတ္ေလးတစ္ေစာင္သာ။

၂။ သံမဏိေရာင္အလြမ္းနဲ႔ လမ္းေတြဟာ မဆံုးဘူး

အဆံုးမဲ့တဲ့ လမ္းေတြေပၚမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္းေလွ်ာက္ေနခဲ့ရင္း ငါ့အေသြးအသားေတြအႏွံ႔ ငါ့နံ႐ိုးအႀကိဳအၾကားေတြထဲအထိ ငါ့႐ိုးတြင္း ျခင္ဆီေတြအဆံုး အလြမ္းဟာ လက္သည္း ခြၽန္ခြၽန္ေတြနဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ ငါ့ကုိ ထိုးခြဲခဲ့ပါတယ္။ ငါတို႔အတူ၀ယ္စားဖူးတဲ့ လမ္းေဘးမွာ အေၾကာ္ေရာင္း ေနတဲ့ ကုလားႀကီးဆီက အေၾကာ္ေတြ ႏွစ္ေယာက္စာ၀ယ္ၿပီး ငါတစ္ေယာက္တည္း စားပစ္ခဲ့ေပါ့။ ပန္းၿခံထဲက ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ သစ္သားခံုေလးေပၚ ငါတစ္ေယာက္ တည္း သြားထိုင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႔က အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လြန္းစြာ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ကုိလည္း ငါေရးသားျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ေနာက္ၿပီး မိုးကလည္း စြတ္စြတ္အီအီ ရြာသြန္းလို႔….။ ေကာင္းကင္ဟာ ျပာမိႈင္းမိႈင္းနဲ႔ ငါ့အလြမ္း ေတြကုိ မဟားဒယားျဖစ္ေအာင္ တြန္းပို႔ေပးေနသလို အေရာင္မ်ဳိးေပါ့။ ငါဟာ ကုတ္အက်ႌအိတ္ေပါက္ေတြထဲ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ထည့္ၿပီး မင္းကို ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ သတိရေနခဲ့တယ္။ မွန္နံရံေတြ ကာရံထားတဲ့ ဖိနပ္ဆိုင္ေတြကို ျမင္ေတာ့ မင္းကုိ လြမ္းလိုက္တာ…။ မင္းက ဖိနပ္ဆိုင္မွန္သမွ်ကို အလွဴေပးတဲ့အိမ္လို သေဘာထားၿပီး တစြက္စြက္၀င္ၾကည့္တတ္တယ္မဟုတ္လား။ ၿမိဳ႕လယ္ဖိနပ္ ဆိုင္ႀကီးတစ္ဆိုင္က မင္းအတြက္ ငါတို႔စပ္တူ၀ယ္ခဲ့ၾကတဲ့ ေ၀ါကင္း႐ွဴးေလးလည္း ခုေလာက္ဆို ေဟာင္းႏြမ္းသြားေလာက္ၿပီေပါ့။ ႐ုတ္တရက္ တုိက္ခတ္လိုက္တဲ့ ေအးျမ တဲ့ ေလ႐ိုင္းတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ငါ့ခႏၶာကုိယ္ဟာ တြန္႔ခါသြားတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဆို ေလေအးေပးစက္ေတြၾကားမွာ ေရာက္ေနမယ့္ မင္းကုိလည္း ဖ်တ္ခနဲ သတိရလိုက္မိပါရဲ႕။ ““အဖဘုရားသခင္ သူမအား က်န္းမာျခင္းကုိ အစဥ္အၿမဲ ေပးသနားေတာ္မူပါ။””

အဲဒီေန႔က အလြမ္းေၾကာင့္ ငါ့လည္ေခ်ာင္းေတြဟာ ေျခာက္ကပ္နခဲ့တယ္။ မ်ားျပားလွတဲ့ လူလိႈင္းအုပ္ႀကီးၾကားက လက္ခ်င္းတြဲခ်ိတ္ထားတဲ့ စံုတြဲေတြကုိ ျမင္ေတာ့ ငါ့ဘယ္ဖက္ရင္ဘတ္ ဟာ နာက်င္သြားမိတယ္ ထင္တယ္။ ငါတို႔ မၾကာခဏ စီးႏွင္းလိုက္ပါလာခဲ့ၾကဖူးတဲ့ ဘတ္စ္ကားႀကီးေပၚမွာ ခုေတာ့ ငါ မင္းကုိ တမ္းတေနခဲ့တယ္။ ထိုင္ေနတဲ့ ငါ့ေဘးမွာ မင္းရိွေနရမယ့္အစား ပိန္ကပ္ကပ္သြားေခါေခါ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္က ငါ့ဘက္အတင္း တိုးကပ္လို႔…။ ေၾသာ္.. သူ႔ဘက္ျပတင္းေပါက္က မိုးပက္ေနတယ္မဟုတ္လား။ ရာသီဥတုက လည္း ေအးလိုက္တာ။ မင္းအတြက္ဆိုၿပီး ၀ယ္ထားတဲ့ ေဆးျပားေတြက ေလာေလာဆယ္ ငါ့အတြက္ ျဖစ္လာၿပီေပါ့။ သတိရမႈေတြနဲ႔ ငါ့ဦးေခါင္းတစ္ခုလံုးဟာ တဆစ္ဆစ္ကိုက္ခဲစျပဳလာခဲ့တယ္။ အတူတကြ စားေသာက္ဖူးတဲ့ ဆိုင္ေတြကုိ ေရွာင္ကြင္းၿပီး အဆံုးမဲ့တဲ့လမ္းေတြေပၚ ငါေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ တကယ္လို႔ ဆိုင္ေတြထဲ ၀င္မိခဲ့ရင္ ငါဟာ မင္းကုိ ဒီထက္ပုိၿပီး သတိရမိသြားဖို႔ပဲ ရိွတယ္မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ့အတြက္ ေလာေလာဆယ္ ငါ့မွာ လံုေလာက္တဲ့ေငြေၾကးလည္း ရိွမေနခဲ့ဘူး။ ငါ့ရဲ႕ ကုတ္အက်ႌအိတ္ေတြ ထဲမွာ ေရးလက္စ စာမူအၾကမ္းေတြပဲ ရိွေနခဲ့တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ယံုပါေလ။ ဒီစာမူအၾကမ္းေတြကုိ တစ္ခ်ိန္မွာ လူေတြက ေရႊတံုးေတြနဲ႔ လာေရာက္လွဲလွယ္လာၾကရပါလိမ့္ဦးမယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ့ေန႔က ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ အျမင့္ဆံုးေမွ်ာ္စင္ေပၚတက္ၿပီး မင္းရိွမယ့္ အရပ္ဆီ လြမ္းစိတ္နဲ႔ ငါ ေငးေမွ်ာ္ၾကည့္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ေကာင္းကင္ဟာ ျပာမိႈင္းမိႈင္းအေနအထားကေန အညိဳဖက္ကုိ ကူးေျပာင္းလာေနၿပီ။ ဆိုးရြားျပင္းထန္လြန္းတဲ့ ေဟာ့ဒီ သံမဏိေရာင္အလြမ္းေတြ သကၠရာဇ္ဘယ္ႏွစ္ခုအထိ ႏိွပ္စက္ေနဦးမွာလဲကြယ္။ ငါ့ မ်က္၀န္းထဲက မ်က္ရည္စက္ တစ္ခ်ဳိ႕ ေပါက္ခနဲ က်ဆင္းလာခဲ့တယ္။

အဲဒီေန႔က မသိမျမင္ မၾကားႏုိင္တဲ့ ေနရာတစ္ခုက မင္းဆီ ဘယ္လို နည္းမ်ဳိးနဲ႔မွ ငါမဆက္သြယ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တိတ္တိတ္ေလးပဲ ငါလြမ္းဆြတ္ေနခဲ့တယ္။

၃။ တည္းခိုခန္း

မၾကာခဏေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ တည္းခိုခန္းေလးမွာ ဒီတစ္ခါ တတိယထပ္က အခန္းတစ္ခန္းရတယ္။ မင္းအနမ္းေတြနဲ႔ ေစးပ်စ္ေလာင္ကြၽမ္းရာ ေနရာေလးေပါ့ကြာ။ ငါတို႔ဟာ တစ္ေယာက္ ခႏၶာကိုယ္ကုိတစ္ေယာက္ တပ္မက္မႈအျပည့္နဲ႔ ျပင္းျပင္းျပျပ ဖက္ရစ္တြယ္ထားခဲ့ၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ အင္အားႀကီးတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြပဲျဖစ္ေနေန ငါတို႔ခႏၶာကုိယ္ေတြ ကို ေ၀းကြာအာင္ မဆြဲခြာႏုိင္ပါဘူးကြယ္။ မင္း မ်က္စိေတြမွိတ္ထားခ်ိန္မွာ ငါက တိုး၀င္ၿပီး ငါ့မ်က္စိေတြ မွိတ္ပစ္လုိက္ခ်ိန္မွာ မင္းက တိုး၀င္လာခဲ့တယ္။ ငါရဲ႕သိမ္ေမြ႕တဲ့ ေပ်ာ့ေျပာင္း ကြၽမ္းက်င္မႈေတြဟာ မင္းကို ေက်နပ္မႈအျပည့္ ေပးႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခိုက္အတန္႔တစ္ခုအတြင္းမွာ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ မင္းပံုရိပ္ကုိ ငါဘယ္တာ့မွ ေမ့ႏုိင္လိမ့္မယ္ မထင္ဘူး။ “သြားမယ္ ေနခ်င္ေနခဲ့”အဲဒီ့စကားဟာ ငါ့နားထဲ ခုထိေပါက္ကြဲေနဆဲ…။ အခန္းနံပါတ္မမွတ္မိတဲ့ တည္းခိုခန္း တစ္ခုမွာ ဒီအျဖစ္အပ်က္ဟာ တိတိက်က် ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေလရဲ႕။

၄။ အမွတ္တရေတြကုိ ဘာျဖစ္လို႔ ေမ့ေပ်ာက္မရႏုိင္ခဲ့ရတာလဲ။

ၿမိဳ႕ေလးမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းဆိုင္းဘုတ္ေတြ ျမင္ရတဲ့အခါတိုင္း အဆံုးမဲ့တဲ့ လမ္းေတြေပၚေလွ်ာက္ေနတဲ့ ငါ့ေျခေထာက္ေတြဟာ ရပ္တန္႔သြားမိတယ္။ တစ္ဆက္ တည္းမွာပဲ မင္း ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ တတ္ေျမာက္ထားတဲ့ ဒီဘာသာရပ္အတြက္ ငါ့ ဂုဏ္ယူမိပါရဲ႕။ ဟိုတုန္းက စေန တနဂၤေႏြေတြဟာ ငါ့အတြက္ ေသရာပါ ဂီတပဲ။ ကားမွတ္တုိင္ေတြ က ငါတို႔ရဲ႕ ခ်ိန္းဆိုမႈေတြ တစ္ခ်ိန္မွာ ျပန္ရႏုိင္ဦးမလားလုိ႔ သိခ်င္တယ္။ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုကို သတိရမိေတာ့ ငါ့ခႏၶာကိုယ္ဟာ အလုိလိုေနရင္း မိုးေရေတြ ရႊဲနစ္လာသလို ခံစားလာမိရဲ႕။ မိုးရြာထဲ ကားတစ္စီးကို လမ္းေပၚထြက္ငွားေနတဲ့ ငါ။ ပလက္ေဖာင္းမွာ ထီးတစ္ေခ်ာင္းေအာက္ ရပ္ေနတဲ့ မင္း။ တစ္စစနဲ႔ မိုးသားေတြသာ ပိုမိုထူေျပာလာတယ္။ ငါတို႔က ကားတားလို႔ မရခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ မင္းရဲ႕အေ၀းခရီးမွာ ယူေဆာင္သြားမယ့္ ခရီးေဆာင္အိတ္ကုိ သည္းထန္ေနတဲ့ မိုးေရထဲ ငါ့ပုခံုးနဲ႔ ထမ္းသယ္လာခဲ့ပါတယ္။ အလြန္အမင္း ေလးလံစြာနဲ႔။

ငါနဲ႔မင္းၾကားမွာ တယ္လီဖုန္းေခၚသံေတြဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးလြန္ၿမိဳ႕ျပ တိုက္တာေတြလို တျဖည္းျဖည္းထူထပ္ျမင့္တက္လာခဲ့တယ္။ ငါ့အေပၚ ထားရိွတဲ့ မင္းရဲ႕ ေမတၱာတရားေတြဟာ တယ္လီ ဖုန္းႀကိဳးေလးေတြထဲကေနတစ္ဆင့္ ငါ့ဆီတသြင္သြင္စီးဆင္းခဲ့ဖူးတယ္။ စိတ္ဓာတ္က်ေနတဲ့ မင္းအတြက္ ငါ့ရဲ႕ အားေပးတိုက္တြန္းမႈေတြဟာလည္း တယ္လီဖုန္းခြက္ေတြ ထဲမွာ ေတာက္ပခဲ့ပါရဲ႕။ မင္းရဲ႕ ျဖတ္ေတာက္ရက္စက္မႈကုိလည္း တယ္လီဖုန္းထဲကေနၿပီး ငါလက္ခံခဲ့ဖူး ေသးတယ္ေလ။ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညေတြမွာ ငါဟာ မင္းဆီက တယ္လီဖုန္းသံ ကို ေမွ်ာ္လင့္လို႔ေပါ့။ တယ္လီဖုန္းဟာ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ အၾကားမွာ အေရးပါတဲ့ ကူးလူးမႈ။ ဟိုတုန္းက ငါဟာ ပိုနီေတးဆံပင္ပံုစံနဲ႔… မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခံရတဲ့ ကဗ်ာတစ္ ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္နဲ႔… ဂ်စ္ကန္ကန္ႏုိင္တဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းနဲ႔… ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔… ၿပီးေတာ့ ငါသိပ္ခ်စ္တဲ့ မင္းနဲ႔ေပါ့ကြယ္။ အရာရာကို တစ္ကျပန္စဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ လူသားတစ္ဦးဟာ ငါပါကြာ။ မင္းအတြက္ ျပန္လည္ျပ႒ာန္းခဲ့တဲ့ ငါ့ဥပေဒသေတြဟာ ခုိင္ခန္႔ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အသက္ ၂၄ ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ စိုစြတ္ ေတာက္ပတဲ့ အိပ္မက္ေတြနဲ႔အတူ လိမၼာခဲ့ပါရဲ႕။ တျဖည္းျဖည္းအသားက်လာတဲ့ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ထပ္တူညီမႈေတြဟာ တသမတ္တည္း ျဖစ္တည္မေန ႏုိင္မွန္း အသိေနာက္ က်ခဲ့တာက လြဲရင္ေပါ့။ မင္းေျပာတဲ့ မလိုက္ ဖက္ျခင္း အမိန္႔စကားတစ္ခြန္း ေအာက္မွာ မၾကာမတင္ဘဲ ရိတ္သင္ပစ္ခဲ့ရတာ လေပါင္းမ်ားစြာ ေမြးျမဴ ထိန္ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ ငါ့ဆံပင္ရွည္ေတြေလ။ တကယ္က ဆံပင္ရွည္ေတြနဲ႔အတူ ငါ့ဆိုးသြမ္းအႏုိင္က်င့္မႈေတြကုိပါ ရိတ္သင္ပစ္ခဲ့တာ ပါကြယ္။

တစ္ခါက ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ဖူးတဲ့ မင္းရဲ႕ မွတ္ပံုတင္ေလးေၾကာင့္သာ မဟုတ္ရင္ မင္းဆီကုိ ဂငယ္ေကြ႕ျပန္လာတဲ့ ငါ့ကို လြယ္လြယ္နဲ႔ မင္းလက္ခံမွာ မဟုတ္တာ သိပ္ေသခ်ာတယ္။ မနက္ပိုင္းတခ်ဳိ႕မွာ ေရနံဆီ၀ေနတဲ့ သစ္သား တန္းလ်ားႀကီးလို ႏွစ္ထပ္အေဆာက္အဦထဲက မွတ္ပံုတင္ စာေရးမဆီ ငါတို႔ အတူတူသြားေရာက္ခဲ့တာေတြကုိ ငါျပန္မွတ္မိပါေသးရဲ႕။ အျပန္မွာ ငါတို႔ဟာ အဲဒီ့ အေဆာက္အဦႀကီးနားက စားေသာက္ဆိုင္ေလးထဲ ၀င္ထုိင္တတ္ၾကေသးတယ္။ ရက္အေတာ္ၾကာတဲ့ထိ မင္းရဲ႕ မွတ္ပံုတင္ေလးအတြက္ ငါတို႔ အလုပ္႐ႈပ္ ခဲ့ၾကဖူးပါရဲ႕။ အမွတ္တရ ႐ိုက္ကူးခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုက ေလးေတြက ငါ့စားပြဲေပၚမွာ အၿမဲလိုလို ရိွေနခဲ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ ဒီဓာတ္ပံုေလး ေတြကုိ ကိုင္ၾကည့္ရင္း ၀မ္းနည္းမႈေၾကာင့္ ငါ့ရင္ဘတ္ဟာ ဆို႔တက္လာ တတ္တယ္။ ဓာတ္ပံုထဲမွာ မင္း႐ုပ္က သိပ္ မ်က္ႏွာေျပာင္တာပဲေနာ္။

၅။ အၾကည့္ေတြ ဂစ္တာႀကိဳးလို တုန္ခါေနခဲ့ၾကတယ္။

ဘယ္လို ေဗဒင္ယၾတာကိုမွ မယံုၾကည္တဲ့ အေတြးအေခၚကို မင္းနဲ႔ငါ သေဘာတူညီခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက ငါတီးခတ္တဲ့ ေတးသီခ်င္းေတြကို မင္းက တိုးတိုးကေလး လုိက္ဆိုလို႔ေပါ့။ ၿမိဳ႕ေလးအႏွံ႔ေလွ်ာက္သြားရင္း မိုးစက္ေတြ ေအာက္ေရာက္တဲ့အခါ ငါတို႔ႏွစ္ဦးဟာ အနီေရာင္တီရွပ္ကို ဆင္တူ၀တ္ၿပီး ထီး တစ္ေခ်ာင္းတည္းနဲ႔ လံုေလာက္ခဲ့ၾကတယ္။ ပန္းၿခံတကာမွာ ငါတို႔ထားရစ္ခဲ့တဲ့ ရင္ခုန္သံေတြထက္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာ ဘာမ်ားရိွႏုိင္ဦးမွာလဲကြယ္။ အဲဒီတုန္းက ေကာင္းကင္ဟာ ဒီေန႔လိုမ်ဳိး မည္းမည္းေမွာင္မေနခဲ့ဘူး။ ကမၻာေျမဟာ ဒီေန႔လိုမ်ဳိး ပ်င္းရိစရာမေကာင္းေသးဘူး။ ေနာက္ၿပီး လမ္းမေတြဟာ လည္း ဒီေန႔လိုမ်ဳိး အဆံုးမမဲ့ေသးဘူးကြယ့္။

ငါတို႔ေနာက္ဆံုးေတြ႕တဲ့ေန႔က တြဲထားတဲ့လက္ကုိ ျဖဳတ္ခ်ေပးလိုက္ ရတယ္။ ဆိုလက္စသီခ်င္းကုိ ရပ္တန္႔ပစ္လိုက္ရတယ္။ ႏွလံုးသားက ခုန္ရင္း တန္းလန္း ခဏၿငိမ္သက္သြားတယ္။ အတိအက် မမွတ္မိေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက တိမ္ေတြဟာ အံု႔အံု႔မည္းမည္း ရိွေနမွာပဲ။ သစ္ပင္ေတြတိုင္းက သစ္ရြက္ေတြဟာ အကုန္အစင္ေၾကြက်ၾကမွာပဲ။ ရိွရိွသမွ် ေတးေရး ဆရာအကုန္လံုး အလြမ္း သီခ်င္းေတြကိုပဲ အင္တိုက္ အားတိုက္ စတင္ေရးဖြဲ႕ေနၾက မွာပဲ။ ခြဲခြာျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအၾကည့္မွာ ငါတို႔အရိပ္ေတြက ဂစ္တာႀကိဳးလုိ တုန္ခါလို႔…။

၆။ လျပည့္ည

ဒီစာစုေတြကုိ သေကၤတက်မ္းစာလို႔ အမည္နာမတပ္ၿပီး လျပည့္ည တစ္ညမွာ ငါအဆံုးသတ္ေရးသားႏုိင္လုိက္ပါတယ္… ေဘဘီ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္

ရတီ၊ ဧၿပီ၊ ၂၀၀၈

ငါးရိုးပင္လယ္၀တၳဳတိုစု

ပန္းခ်ီ-ဧကစာခ်ိဳ

ဂ်က္ကီႏွင့္ နက္ေက်ာ္အမည္ရွိ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္ၾကသည္။
ေခြးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကိုက္ၾကသည္။ လူဆိုလွ်င္ ကိုက္မည္မဟုတ္။ ရႈေတာ္မူ။

ဂ်က္ကီက နက္ေက်ာ္၏ ညာဖက္နားရင္းကို လွမ္းခဲသည္။ နက္ေက်ာ္က လွလွပပတိမ္းေရွာင္ကာ ဂ်က္ကီ၏ ဘယ္ဖက္ပုခံုးျပင္ကို လွမ္းဟပ္ သည္။ ဂ်က္ကီက မေရွာင္။ အဟပ္ခံသည္။ ၿပီးေတာ့မွ နက္ေက်ာ္၏ လည္မ်ိဳကို မလႊတ္တမ္းလွမ္းခဲသည္။ နက္ေက်ာ္က ရုန္းသည္။ တစ္ခါ၊ႏွစ္ခါ၊သံုးခါ၊ ရုန္းမရသည့္အဆံုး ေျမႀကီးေပၚ လွဲခ်ကာ ခါခ်သည္။ ဂ်က္ကီခဲထားရာမွ လႊတ္လိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ အေပၚစီးက ျဖစ္သြားသည္။ နက္ေက်ာ္က ေအာက္ကေနၿပီး လက္ေတြ ေျခေထာက္ေတြ ကာၿပီး တဂီးဂီး အသံကုန္ေအာ္သည္။ ခံစစ္။ ဂ်က္ကီက နက္ေက်ာ္၏ လက္ေတြေျခေထာက္ေတြ လြတ္ရာဆီ ငံု႕ကိုက္သည္။ တိုက္စစ္။ ႏွစ္ေကာင္စလံုး သားေရတျမားျမား အသံေတြကလည္း တဂီး ဂီးတဂါးဂါး မ်ိဳးစံုေအာင္ ထြက္ေနသည္။ တစ္ႀကိမ္မွာ နက္ေက်ာ္က ဂ်က္ကီ၏ ညာဖက္လက္ကို လွမ္းဆြဲသည္။ ဂ်က္ကီေရွာင္ခ်ိန္မရလိုက္။ နက္ေက်ာ္ ကိုယ္ေပၚ ျပဳတ္က်သြားသည္။ ႏွစ္ေကာင္ သား လံုးေထြးရႈပ္ေထြးသြား၏။ ေရဗြက္ေတြလည္း ေပက်ံကုန္သည္။ ထိုအရႈပ္အေထြးၾကားမွာပဲ နက္ေက်ာ္က ကုန္းထဖို႔ျပင္သည္။ ဒါကပဲ မွားသြားသည္။ ဂ်က္ကီက နက္ေက်ာ္ကို အထမခံဘဲ မွီရာလွမ္းဆြဲၿပီး လိုက္ထသည္။ နက္ေက်ာ္က လည္ျပန္လွည့္ကိုက္သည္။ ဂ်က္ကီက ခဲထားသည္ ့ေနရာကို လႊတ္ၿပီး နက္ေက်ာ္၏ လည္မ်ိဳဆီ ျဗဳန္းစားႀကီး ခုန္ကိုက္ျပန္သည္။ ပထမတစ္ခါ ကိုက္ သည့္အနာကို ထပ္ကိုက္မိသြားသည္။ နက္ေက်ာ္ဆီမွ နာနာက်င္က်င္ ေအာ္မည္သံထြက္လာသည္။
နက္ေက်ာ္က နာသည့္ဒဏ္ႏွင့္ ေပါင္းကာ အားကုန္သံုးၿပီး ဂ်က္ကီ့ကို ခါခ်သည္။ခါခ်ရင္း ဂ်က္ကီ၏ ညာဖက္လက္ကို လွမ္းဟပ္ျပန္သည္။ ဂ်က္ကီ၏…။ နက္ေက်ာ္က…။ ဂ်က္ကီသည္…။ နက္ေက်ာ္ လည္း…။ ဂ်က္ကီေနာက္ထပ္..။ နက္ေက်ာ္ဆက္ၿပီး…။ ဂ်က္ကီခုန္ကာ…။ နက္ေက်ာ္မွီရာလွမ္း…။ ဂ်က္ကီ့ကို…။ နက္ေက်ာ္ဆီ…။ ဂ်က္ကီမွာ…။ နက္ေ က ် ာ  ္…၊ ဂ ် က  ္ က  ီ…။ န  က  ္  က   ီ …။ ဂ  ်  က္ေ  က  ်  ာ   ္…။ ဂ  ်  က  ္ န  က   ္…။ ေ  က  ်  ာ  ္  က   ီ…။ ဂီ း ဂီ း ဂ ါ း ဂ ါ း … ဂ ါ း ဂါး ဂ ီ း ဂး ီ …ဂီ းဂ ီ းဂ ီ း …ဂ ါး ဂ ါး ဂါး … ။

ဂ်က္ကီႏွင့္ နက္ေက်ာ္အမည္ရွိ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္ၾကသည္။
ေခြးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကိုက္ၾကသည္။ လူဆိုလွ်င္ ကိုက္မည္မဟုတ္။ ယံုပါေလ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၁၇.၉.၁၁
ည၁၀း၃၅ နာရီ
(မွ်ားသူ၏ “စီခနဲဂ်က္ကီ”၀တၳဳမွ စာသားမ်ားကို လိုအပ္သလို ျဖည့္စြက္ေရးသားသည္။)

အခုလို ေစာ္ကားတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
သင့္ရဲ႕ေစာ္ကားမႈဟာ ပန္းေတြ ပြင့္ေစပါတယ္။
ရာသီဥတုကိုလည္း သာယာေစပါတယ္။ ေက်းငွက္ေတြေတာင္မွပဲ
သင့္ေစာ္ကားမႈကို ေကာင္းမႈေဆာင္ ေတးသီခ်င္းေတြ သီေၾကြးၾကပါလိမ့္ဦးမယ္။
သင့္ရဲ႕ ေစာ္ကားမႈဟာ စားေကာင္းအိပ္ေပ်ာ္တဲ့ ေန႔ေတြ ညေတြ တစ္ေထာင္။
ထက္ရွလင္းလက္တဲ့ ဥာဏ္စဥ္ကြန္႔ျမဴးမႈ တစ္ေသာင္း၊
အူျမဴးလႈိက္ရႊင္ဖြယ္ အရသာနဲ႔ ေနထိုင္ျခင္း ကာလေပါင္းတစ္သိန္း၊
တက္ၾကြၾကည္ႏူးစရာ ညက္သက္ညင္သာမႈတစ္သန္းနဲ႔ ညီမွ်ပါေပတယ္။
သင့္ရဲ႔ ေစာ္ကားမႈသာမရွိခဲ့ရင္ ဘ၀ဟာ အဓိပၸါယ္မရွိေတာ့ပါ။
ဒီကမၻာေျမႀကီးေပၚမွာ အသက္ဆက္ရွင္သန္ရျခင္းဟာလည္း
အခ်ည္းႏွီးသာပါပဲ။ သင္ေစာ္ကားသမွ် စကားလံုးတစ္လံုးခ်င္းစီတိုင္းမွာ
ခြန္အားနဲ႔ အသက္ဓာတ္ဟာ ကိန္း၀ပ္ျဖစ္တည္ေနပါတယ္။ သင္ေစာ္ကားတဲ့
ျပဳမူလႈပ္ရွားမႈတိုင္းဟာ ကံေကာင္းျခင္းဆုလဒ္ရဲ႕အပိုင္းအစေတြပါပဲ။
သင္ေစာ္ကားပါမွ ၿမိဳသိပ္သည္းခံျခင္းေတြ တဖြားဖြားျဖစ္ေပၚလာရတာပါ။
သင့္ေစာ္ကားမႈေတြက အမွန္တရားနဲ႔ သိမႈဆိုင္ရာအပိတ္အဆို႔ေတြအတြက္
အေကာင္းဆံုး လမ္းညႊန္ေျမပံုတစ္ခ်ပ္ပါပဲ။ သင့္ေစာ္ကားမႈမွန္သမွ်ဟာ
ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ေအာင္ သမိုင္းမွတ္တမ္းတြင္ေနဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ထပ္မံလဲၿပိဳေကာင္း လဲၿပိဳလာဦးမယ့္ ေလာကဓံေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရခ်ိန္တိုင္းမွာ
သင့္ေစာ္ကားမႈေတြနဲ႔အတူ စိတ္ဓာတ္တို႔ကို အားယူထူမတ္ရပါဦးမယ္။
သင့္ေစာ္ကားခ်က္ေတြ ပီျပင္ေလေလ သင္ေစာ္ကားသည္ထက္
အဆမတန္တန္ဖိုးရွိတဲ့ အေတြးအေခၚေတြရရွိလာေလေလပါပဲ။
ဒီ့အတြက္ သင့္ေစာ္ကားမႈေတြကို မ်ားစြာ ျပစ္ျပစ္ႏွစ္ႏွစ္ရွိေစခ်င္ပါတယ္။
မ်ားစြာ တရားလက္လႊတ္ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ မ်ားစြာလည္း ပိုးစိုးပက္စက္
ျဖစ္ေစခ်င္လွပါတယ္။ မ်ားစြာ…မ်ားစြာ…မ်ားစြာ…ေစာ္ကားပါေလ။
သင့္ေစာ္ကားမႈမွန္သမွ်ဟာ ေရႊေငြေက်ာက္သံပတျမားေတြထက္
လြန္စြာမွပဲ အဖိုးထိုက္လွပါေပရဲ႕။ ေရနံ၊ ေက်ာက္မီးေသြး၊
ႏ်ဴကလီးယား၊ယူေရနီယံ၊ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႕နဲ႕ ေရအားလွ်ပ္စစ္တို႔ကဲ့သို႔ပင္
သင့္ေစာ္ကားမႈတစ္ခုခ်င္းစီတိုင္းဟာ အေရးပါအရာေရာက္လွပါေပတယ္။
သင္နဲ႔ထပ္တူ သင့္ေစာ္ကားမႈေတြ အဓြန္႕ရွည္ပါေစေသာ၀္။    ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္  
၇.၁၂.၁၁
ည ၁၁း၃၀နာရီ

မေရမရာ ဖီလိုဆိုဖာ

ဤဇာတ္လမ္းကို ကြၽန္ေတာ္၏အျခားေသာ ခပ္ညံ့ညံ့ဇာတ္လမ္းမ်ားအတုိင္း အဆီအေငၚမတည့္ေသာ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ားျဖင့္ အေျချပဳဖြဲ႔တည္ ထားပါသည္။

(၁)

ကမၻာေက်ာ္လူလည္ႀကီးမ်ား ကုမၸဏီအမွတ္တံဆိပ္ပါ ဘီယာတစ္ဗူးအား ဖြင့္ေပါက္ေသာက္လိုက္ရာ အထဲမွ ျပင္းရွေသာ ဘီယာရည္မ်ားထြက္ က်မလာဘဲ ရယ္ေမာသံအတုမ်ားကသာ ရင္ဘတ္ထဲသို႔ တဟီးဟီး ဟားဟား ေအာ္ဟစ္စီးဆင္းသြားၾကေလသည္။

ထုိရယ္ေမာသံအတုမ်ားထဲတြင္ သူ႔မိတ္ေဆြမ်ား၏ ရယ္ေမာသံအတုမ်ား၊ တီဗြီေၾကာ္ျငာတစ္ခုထဲမွ ရယ္ေမာသံအတုမ်ား၊ သူ႔ခ်စ္သူမ်ား၏ ရယ္ေမာသံအတုမ်ား၊ အညံ့စား၀တၳဳတစ္ပုဒ္ထဲမွ ရယ္ေမာသံအတုမ်ားႏွင့္ မရယ္ရေသာ ျပက္လံုးတစ္ခုမွ ရယ္ေမာသံအတုမ်ား စသည္တို႔ ပါ၀င္ ၾကသည္။

သို႔ရာတြင္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္မ်ားဆီမွ သူမ၏ ရယ္ေမာသံမ်ားကေတာ့ အစစ္ျဖစ္ခဲ့ႏုိင္ပါသည္။

အဲသည့္ေန႔က သူမသည္ ထံုးစံအတိုင္း စာသားပါအေၾကာင္းအရာမ်ား လြဲေခ်ာ္ေနသည့္ ေတးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ခပ္တည္တည္ပင္ သီဆိုေနခဲ့ ပါသည္။ သူမသီခ်င္းဆိုလွ်င္ အၿမဲတမ္းပင္ မူရင္းသီခ်င္းစာသားႏွင့္ လြဲေခ်ာ္ေသာ စာသားမ်ားသာ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ သူကလည္း ထိုအ ေၾကာင္းကုိ ဘယ္တုန္းကမွ် သူမအား ဖြင့္ဟေမးျမန္း ေျပာဆိုျခင္းမရိွခဲ့ဖူးးပါ။ လူ႔ဘ၀ဆိုသည္မွာ စာသားႏွင့္သံစဥ္ ထာ၀ရမွန္ကန္ေနသည့္ ေတး သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ေနႏုိင္မည္ မဟုတ္လား။

သူ႔အတြက္ ထူးျခားေနျခင္းက လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္မ်ားဆီမွ သူမ၏ ရယ္ေမာသံမ်ား…၊ သူမ၏ လႈပ္ရွားဟန္မ်ား…၊ သူမ၏ ထံုးစံအတိုင္း စာသားႏွင့္ အေၾကာင္းအရာ လြဲေခ်ာ္ေနသည့္ ေတးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို သီဆိုေနပံုမ်ားကုိ ယခုရက္ပုိင္းတြင္ မၾကာခဏဆိုသလို အိပ္မက္မက္ေနမိျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုျဖစ္ရပ္သည္ သူမည္သုိ႔မွ် ႀကိဳတင္ရည္ရြယ္ထားျခင္းမရိွေသာ ျဖစ္ရပ္လည္း ျဖစ္ေနသည္။

သူက ျခေတာင္ပို႔ကုိ ၿခံခတ္ၿပီး အေမႊးတိုင္ထြန္း ပူေဇာ္တတ္သူမဟုတ္ေပ။ သူက လမ္းေလွ်ာက္ရင္း နားစြန္နားဖ်ားၾကားရတတ္ေသာ သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ကို အေရးလုပ္ လိုက္ဆိုတတ္သူလည္း မဟုတ္ေပ။ သူက အမ်ားသံုးအိမ္သာထဲမွ ႐ုပ္ပံုႏွင့္ စာသားမ်ားကို တကူးတက ကုန္းကြၿပီး ဖတ္႐ႈ တတ္သူလည္း မဟုတ္ေပ။ သူက စိတ္နယ္လြန္ ျဖစ္ရပ္ဆန္းတို႔အေပၚ ထူးဆန္းကာ ယံုၾကည္တတ္သူလည္း မဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္ အခုတေလာ အိပ္မက္တစ္ခုတည္းကိုပဲ ထပ္ခါထပ္ခါ မက္ေနရျခင္းကုိေတာ့ သူ ဘာမွမတတ္ႏုိင္ပါ။ ေတြးမိလွ်င္ ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္ရ၏။ တစ္စံုတစ္ရာ ကုိ သူနည္းနည္းစိတ္တိုမိသည္။ ဘယ္က တစ္စံုတစ္ရာကုိ စိတ္တိုရမွန္းလည္းမသိ။ သူထပ္ၿပီးေတာ့ ဘာမွမတတ္ႏုိင္ေတာ့ပါ။

ဟိုတစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့ သူမသည္ သူသီးသန္႔စဥ္းစားေတြးေခၚရေလာက္ေအာင္ သူ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေနရာမယူႏုိင္ခဲ့ပါ။ သူမသည္ သူ႔အတြက္ စာသင္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ အတန္းေဖာ္တစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဒါဆိုလွ်င္ သူမကေရာ သူ႔အေပၚ မည္ကဲ့သို႔ ယံုၾကည္မႈမ်ဳိး ရိွခဲ့သလဲ။ သာမန္ယံု ၾကည္မႈ မ်ဳိးပဲလား။ ဒီထက္ ပိုေသးခဲ့သလား။ သူ မသိပါ။ အရာရာဟာ ေ၀၀ါးအံု႔ဆိုင္းေနသည္။ ေသခ်ာမႈမရိွ။

ေသခ်ာတာက သူမ အခုတေလာ သူ႔အိပ္မက္ေတြထဲ၀င္ၿပီး အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ သီခ်င္းေတြဆိုျပၿပီး ေႏွာင့္ယွက္ေနျခင္းပဲ ျဖစ္သည္။ ေကာင္မ ေလးေရ… ေက်းဇူးျပဳ၍ ငါ့အိပ္မက္ေတြ နင့္ေၾကာင့္ အပ္ေၾကာင္း မထပ္ပါေစနဲ႔…။

(၂)

စာေရးဆရာေၾကာင္ခ်ီးရဲ႕ စာမ်ားကို သူေတာ္ေတာ္ သေဘာက်သည္။ ထိုစာေရးဆရာရဲ႕ စာေတြက ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးႏွင့္ နံသည္။ ထိုကဲ့သို႔ နံေန ျခင္းကပင္ စာေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ တနည္းအားျဖင့္ ေဖာ္ေဆာင္ေပးေနျခင္းျဖစ္သည္။ စာေရးဆရာေၾကာင္ခ်ီးရဲ႕ ေနာက္ဆံုးထုတ္စာအုပ္ကို အသာခ်လိုက္ကာ လက္ဖက္ရည္ကို သူေမာ့ေသာက္လိုက္သည္။ ထိုေမာ့အေသာက္ေလးမွာပဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕မွ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားေသာ အဲသည္ငတိကုိ သူေတြ႕မိလိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္။

အဲသည့္ငတိဆိုသည္မွာ ႏွစ္ကာလအတန္ၾကာေအာင္ သူႏွင့္ ေ၀းကြာခဲ့ရသည့္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ႏွင့္တူေသာ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္၏။ ႏွစ္ေတြ ၾကာျမင့္လြန္းေသာေၾကာင့္ ထိုမိတ္ေဆြလိုလို၊ သူစိမ္းလိုလို ငတိကို သူ႔စိတ္ထဲမွ ေကာင္းစြာမခြဲျခားႏုိင္။ သူ႔မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္ေနမလား။ ဒါမွ မဟုတ္ လူခ်င္းဆင္တာပဲလား။ ျမဴလိုလို ႏွင္းလိုလို အေငြ႕ျဖဴျဖဴေတြထဲ သူနစ္ေနသည္။ ဘာကိုမွ သဲကြဲစြာ မျမင္ရ။ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ သဲသဲ ကြဲကြဲျဖစ္ခ်င္ရင္ အဲသည္ ငတိကို လွမ္းေခၚလိုက္ေလ။ ဟင့္အင္း… ေနဦး.. မေခၚနဲ႔ဦး။ သြားပေလ့ေစ…။ ျပတ္သားေသခ်ာမႈဆိုတာ ကိစၥတိုင္း အတြက္ လိုအပ္တာမဟုတ္ ဘူးေလ။ သူ မေခၚျဖစ္ေတာ့။

လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို ကုိင္လ်က္သား သူငိုင္ေနမိသည္။ ျမဴလိုလို ႏွင္းလိုလို အေငြ႕ျဖဴျဖဴေတြၾကား သူငိုင္ေနမိသည္။ မႈန္၀ါး၀ါးအသိတရား တစ္ခုေပၚ နားခုိၿပီး သူငိုင္ေနမိသည္။ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတာ ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္သည့္ ေရႊအိုေရာင္အနာဂတ္ရဲ႕ တစ္ဖက္ကမ္းအေမွာင္ထုထဲတြင္ သူငိုင္ ေနမိသည္။

လူဆိုတာက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထုိင္ေသာအခါမ်ဳိးမွာေတာင္ ကိုယ္ေျပာသည့္စကားကုိ တစ္ဖက္လူ တယံုတၾကည္ နားေထာင္ေပးေစခ်င္ ေသာ တစ္ဖက္သတ္ဆန္ဆန္ သတၱ၀ါျဖစ္သည္။ ထိုသတၱ၀ါမ်ားသည္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈ အခံခ်င္ဆံုးႏွင့္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရမႈ အနည္းဆံုး သတၱ၀ါမ်ား လည္း ျဖစ္သည္။ သူကေတာ့ ေလၾကမ္းၾကမ္းတိုက္လွ်င္ပင္ လြင့္ပါသြားမည့္ စကၠဴစုတ္လို အေတြးအေခၚရိွသည့္ လူမ်ဳိးႏွင့္ေသာ္လည္ေကာင္း၊ လက္ဖက္ရည္ စားပြဲေပၚ သံ႐ိုက္ထားသလို တရားေသေရွး႐ိုးစြဲ အယူအဆရိွသူမ်ားႏွင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း တစ္စားပြဲတည္း အတူမထိုင္လိုပါ။ ထိုအစြန္းတရားမ်ားမွ ကင္းကြာလိုလွ်င္ လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚတတ္ဖို႔ လိုေပလိမ့္မည္။ ခုေလာက္ဆို အဲသည္ ငတိကေရာ ဘယ္လိုေတြးေခၚသူ ျဖစ္ေနမွာပါလဲ။ ထားလိုက္ပါ။ “လမ္းခ်င္းတူရင္ လူခ်င္းေတြ႕ၾကမယ္´´ဆိုတဲ့ စကားရိွတာပဲေလ။

မပ်က္မကြက္ ေရာက္လာမည္ဆိုေသာ ႏွင္း၀တ္႐ံုၿခံဳလႊာၿမိဳ႕ေတာ္ဆီမွ ခ်စ္သူရဲ႕ ကတိစကားမ်ားသည္ ေလေပြအေသးစားတစ္ခုလို ေပါ့ပါးစြာ လြင့္ပါးပ်က္ျပယ္သြားခဲ့ေလၿပီ။ အလင္းမႈန္အလင္းစက္ေတြအတိၿပီးသည့္ ေခတ္ႀကီးတစ္ေခတ္လံုးလံုးမွာ ငါက သတၱိရိွရိွ ေနာက္ဆုတ္ေနခဲ့တာ ပါ။ ေျပာပါ…။ ေျပာလိုက္စမ္းပါ..။ ငါ့ အႏုပညာေက်ာတစ္ျပားစာေတာင္ ေနရာေလးခ်ခြင့္မရတဲ့ ျမန္မာစာေပေလာကႀကီးကိုေလ…။ ငါက သိပ္ျမတ္ႏိုး ေၾကာင္း ေျပာလိုက္စမ္းပ။ ဟိုးကျမင္ေနရတဲ့ ပါတိတ္အက်ႌႀကီး လွမ္းထားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ရဆိုးတာပဲ။ ဘာျဖစ္လဲ… အဲသည့္ ပုတ္အဲ့နံေစာ္ေနတဲ့ လူမႈဆက္ဆံေရးေတြ မ်ဳိမက်လို႔ လက္ထိုးအန္ပစ္ခဲ့တာ…။ ကႏုတ္ပန္းႏြယ္အဆင္အကြက္ေတြျဖင့္ ေရးျခစ္ထားေသာ ကယုကယမုသား စကားမ်ားသည္ အခ်စ္က်မ္းစာရဲ႕ အ႐ုဏ္တက္ေနထြက္စမွာပင္ ပုိး၀င္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဟုတ္ကဲ့… စာေရးဆရာေၾကာင္ခ်ီးရဲ႕ စာေတြ က ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးႏွင့္ နံပါသည္။

(၃)

အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ရည္းစားမ်ားေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သူ႔မွာ ရိွခဲ့ဖူးသည္။ ထိုသူငယ္ခ်င္းက သူရည္စားမ်ားမ်ား ထားရတာ “အပ်င္းေျပဖို႔ပါ´´ဟု ဆိုသည္။ အလုပ္တစ္ခုတြင္ တစ္ေနကုန္ အခ်ိန္ရလွ်င္ရသလို သၾကားလံုးငံုေနေသာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ဆီမွ “တို႔က အပ်င္းေျပ သၾကားလံုး ငံုတာပါ´´ဆိုၿပီး ေျပာသံၾကားဖူးသည္။ ဟိုတေလာက သူ႔မိတ္ေဆြတစ္ဦး ေဘာလံုးပြဲေလာင္း ရာတြင္ သိန္း ၃၀ ခန္႔ ဆံုး႐ႈံးသြားေသာ္လည္း ႀကံဳ၍ေမးၾကည့္ေသာအခါ “အပ်င္းေျပေလာက္ပါကြာ´´ ဟုေအးေအးေလးေျပာသည္။ (မွတ္ခ်က္။ ။ ထိုမိတ္ေဆြသည္ မိုးကုတ္သူေဌး တစ္ေယာက္၏ တစ္ဦးတည္းေသာသမီးကုိ မၾကာခင္ကမွ လက္ထပ္ထားသူ ျဖစ္သည္။) တစ္ခါကတလည္း သူ႔ညီငယ္အရြယ္ လူငယ္တစ္ေယာက္က အပ်င္းေျပေရးထားေသာ ကဗ်ာမ်ားကုိ မဂၢဇင္းတုိက္ေတြသို႔ ပုိ႔ခ်င္ေၾကာင္း မည္သို႔ ပို႔ရမည္မသိေၾကာင္း လာေျပာ၏။ ဘုရားေရ… အပ်င္းေျပဆိုေသာ အရာေတြထဲတြင္ အႏုပညာေရာ ပါ၀င္ေနၿပီလား။ ေဂၚဂင္ဟာ ပန္းခ်ီကုိ အပ်င္းေျပ႐ံုသက္သက္ ေရးဆြဲခဲ့တာလား။ “ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲမွ လူသားမ်ား´´ စာအုပ္ကုိ ဂ်က္လန္ဒန္က အပ်င္းေျပေရးခဲ့တာလား။ ဂ်ိမ္းဂြၽိဳက္(စ္)ကေတာ့ သူ႔ `ယူလီးဆီး´ ကုိ အပ်င္းေျပေရးခဲ့ျခင္း မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ အမွန္ေတာ့ လူေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ရည္ရြယ္ခ်က္တိတိက်က် မထားရိွဘဲ ဘာရယ္မဟုတ္ေသာ ကုိယ္တိုင္လည္း သာယာေနမိတတ္ေသာ ကိစၥရပ္ေလးေတြအေပၚ `အပ်င္းေျပ´ဟု ခပ္လြယ္လြယ္အမည္နာမ တပ္ ေခါင္းစီးထိုးလိုက္ၾကျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ေတြးၾကည့္လွ်င္ ထိုသို႔ ေခါင္းစီးထိုးလိုက္ၾကတာကုိက `အပ်င္းေျပ´ သေဘာ ျဖစ္ပံုရပါသည္။ သို႔ရာတြင္ `အပ်င္းေျပ´ ဆိုေသာ စကားလံုးသည္ ဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္တြင္ မိမိတာ၀န္ယူမႈကုိ ကာကြယ္သည့္ အေသးသိမ္ဆံုးႏွင့္ အေကာင္း ဆံုးေသာ ဒိုင္းကာတစ္ခုျဖစ္ေနခဲ့ျခင္းကုိေတာ့ မည္သူ႔ကုိမွ် သူ မေျပာျပခ်င္ေတာ့ပါ။

သူကေတာ့ ရင္ခုန္စရာေကာင္းေသာ၊ စိတ္ကူးၾကြေစေသာ၊ ေသြးပူေႏြးေသာ၊ အစဥ္အၿမဲသစ္ဆန္းေနေသာ ယံုၾကည္ခ်က္တစ္ခုေနာက္ကိုသာ လိုက္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ သူ႔အေၾကာင္း အတြင္းသိတစ္ခ်ဳိ႕က သူ႔ကုိ မေရရာသည့္ လမ္းေလွ်ာက္သူဟု ေျပာၾကသည္။ ေနာက္တစ္ခ်ဳိ႕က သူ႔ထံတြင္ ခုိင္မာ သည့္ စိတ္ဓာတ္ရိွသည္ဟု ခ်ီးက်ဴးၾကသည္။ လက္ေတြ႕က်သူတစ္ခ်ဳိ႕က သူ႔ကုိ ေလာကႏွင့္အံမက်သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ျမင္ၾကသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေက်ာင္းၿပီးကတည္းက ေရရာသည့္အလုပ္အကုိင္မရိွဘဲ ဦးေလးအိမ္တြင္ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္လုပ္ေနသူအျဖစ္ သေဘာထား ၾကသည္။ တကယ္ေတာ့လည္း ဦးေလးကိုယ္တုိင္ေတာင္ သူ႔ကုိ ဦးေခါင္းမွာ ဒဏ္ရာတစ္ခုရိွေနပံုမ်ဳိး ထင္မွတ္ထားကာ စိတ္မမွန္သူတစ္ေယာက္ လို ျမင္ေနတာ သူအသိပဲျဖစ္၏။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အားလံုးတူညီေသာအခ်က္ကေတာ့ သူ႔ကုိ ေကာင္းေကာင္းနားမလည္ဘဲ ခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္ ဆက္ဆံၾက တာပဲျဖစ္သည္။

တေလာက အဂၤလန္ႏုိင္ငံမွ ပုစဥ္းေလ့လာေရးအဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ လာေရာက္မည္ဟု ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္တြင္ သူဖတ္႐ႈလုိက္ရ သည္။ ထိုအဖြဲ႕မွ လိုအပ္သည့္ အေထာက္အပံ့အျဖစ္ အိမ္ရွင္ႏိုင္ငံမွ ေဒသခံ ပုစဥ္းေလ့လာသူမ်ားကို လစာေကာင္းေကာင္းေပး၍ အဖြဲ႕၀င္အျဖစ္ လက္ခံ သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း သူဖတ္႐ႈလုိက္ရေသးသည္။ သူက ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ပုစဥ္းမ်ားကို သေဘာက်တတ္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ ငယ္ငယ္က ပုစဥ္းေလးမ်ားကို ဖမ္းၿပီး အၿမီးမွ အပ္ခ်ည္ႀကိဳးရွည္ရွည္တစ္ေခ်ာင္းခ်ည္ကာ ကစားတတ္ေသာ  သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ သူက အၿမဲရန္ ျဖစ္တတ္သူလည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ သူ႔အခန္းထဲတြင္ အေရာင္အေသြးစံုေသာ ပုစဥ္းမ်ားကုိ အခန္းတံခါးမ်ား ပိတ္ၿပီး အျဖဴေရာင္အတၱျဖင့္ ပိတ္ ေလွာင္ထားခဲ့ဖူးသည္။ သုိ႔ေသာ္ ပုစဥ္းေလးမ်ားကို သူက နာက်င္ေအာင္ မည္သည့္အခါကမွ် မျပဳလုပ္ခဲ့ေပ။ တစ္စစႏွင့္ ပုစဥ္းေလးမ်ားကုိ စြဲလမ္းႏွစ္ၿခိဳက္စိတ္သည္ ကေလးဘ၀ ကုန္ဆံုးသြားေသာ္လည္း ေပ်ာက္ကြယ္မသြားဘဲ ထူးဆန္းစြာပင္ သူ႔အရြယ္ႏွင့္ လိုက္ကာ မယံုႏုိင္စရာ ႀကီးထြားရင့္သန္လာခဲ့ေတာ့သည္။ ပုစဥ္းမ်ားကို ေယဘူယ် အားျဖင့္ ပုစဥ္းႀကီး Dragonflies ႏွင့္ ပုစဥ္းငယ္ Damselflies ဟုႏွစ္မ်ဳိး ခြဲျခားႏုိင္သည္။ ပုစဥ္းႀကီး  Dragonflies မွာ ပုိႀကီးမားအၾကမ္းခံကာ နားသည့္အခါ တြင္ အေတာင္ပံေတြကုိ ေဘးတိုက္ျဖန္႔ကားထားေလ့ရိွၿပီး ပုစဥ္းငယ္ Damselflies မ်ားမွာမူ အရြယ္အစားေသးသြယ္ကာ နားသည့္အခါတြင္ အေတာင္ပံ မ်ားကို စုကာအေပၚသို႔ ေထာင္ထားတတ္ၾက၏။ ပုစဥ္းမ်ားသည္ ကမၻာေပၚတြင္ ေျမာက္မ်ားစြာေသာ မ်ဳိးစိတ္မ်ားရိွသည့္ အင္းဆက္မ်ားပင္ျဖစ္သည္။ သိပၸံအေခၚအားျဖင့္ Calopteryxs plendes ေက်ာက္မ်က္အေတာင္ Jewelin ( Calopteryn maculate) ပုစဥ္းမ်ဳိး၊ မိတ္လိုက္ေနေသာ တျခားပုစဥ္းစံုတြဲ ကုိ ဆြဲလား ရမ္းလား ထုေထာင္းလား ကုိက္လား လုပ္တတ္သည့္ အက်င့္ဆိုးရိွေသာ Stealers ပုစဥ္းမ်ဳိး၊ ႏွစ္ေပါင္း သန္း ၃၀၀ ေက်ာ္ေနထိုင္ရွင္သန္ ၿပီးေသာ Odonates သို႔မဟုတ္ toothedones ေခၚေသာ ပုစဥ္းမ်ဳိး၊ အထီးပဲျဖစ္ျဖစ္ အမပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆံုး အမကုိပဲ တျခားပုစဥ္းေတြထက္ ထိခိုက္ ဒဏ္ရာရေစေသာ Dragonhunter အမည္ရ (Hageinus brevistylus)ပုစဥ္းမ်ဳိး၊ Club tails ပုစဥ္းမ်ဳိး၊ ေျမာက္အေမရိကမွ bluets ဟုေခၚေသာ Enallagma ပုစဥ္းငယ္မ်ဳိး၊ ေက်ာက္မ်က္အေတာင္ ပုစဥ္းငယ္ ဒါမွမဟုတ္ တက္ၾကြသည့္ၾကက္ေသြးေရာင္ Darters ပုစဥ္းမ်ဳိး၊ စသျဖင့္.. ဒါေတြက ပုစဥ္းႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ အကင္းမွ်ေလာက္သာ ျဖစ္ေသာ မ်ဳိးစိတ္မ်ားျဖစ္သည္။ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ဂ်ီတီအိုင္တက္ရင္း အင္ဂ်င္နီယာပညာကုိ စိတ္မ၀င္စားဘဲ ေက်ာင္း၀န္းထဲပတ္ၿပီး ပုစဥ္းလုိက္ဖမ္းေနေသာသူ႔ကုိ ဂ်ီတီအိုင္တစ္ေက်ာင္းလံုးက ပုစဥ္းေကာင္ဟု နာမည္ေျပာင္ႏွင့္ သိထားၾကၿပီးၿပီ။

 (၄)

သည္ရက္ပုိင္းအတြင္း ကမ္း႐ိုးတန္းေဒသမ်ားေပၚ မာလာအမည္ရိွ မုန္တုိင္းတစ္ခု တုိက္ခတ္ရန္ အေၾကာင္းရိွသျဖင့္ ဘယ္ကိုမွ မသြားလာမိပဲ အိမ္မွာပဲ သူၿငိမ္ေနမိသည္။ မုန္တုိင္းရိွေသာေၾကာင့္ ရာသီဥတုကလည္း အရင္လို အျပင္မွာ သိပ္မေကာင္းလွေပ။ ထိုရက္မ်ားက ေကာင္းကင္ သည္ အၿမဲလိုလိုညိဳေမွာင္ေနတတ္ကာ ေလျပင္းမ်ားလည္း မၾကာခဏတုိက္ခတ္ေနေသာေၾကာင့္ အခန္းျပတင္းေပါက္မွ ျမင္ေနရေသာ ျမင္ကြင္းသည္ သူ႔အား လြမ္းစိတ္ျဖင့္ စိုထိုင္းေလးတြဲ႕ေနေစသည္။ မိုးေပါက္မ်ား သည္းထန္စြာ က်ဆင္းလာၿပီဆိုလွ်င္ ဖတ္လက္စ စာအုပ္တစ္ အုပ္ကုိ လက္မွကုိင္ကာ ျပတင္းေပါက္ နားတိုးေရြ႕ထိုင္ရင္း ဘ၀ရဲ႕ မေရရာမႈေတြကုိ သူဆင္ျခင္မိတတ္ေသးသည္။

လူတခ်ဳိ႕သည္ ေတာင္တက္ဖို႔ ေမြးဖြားလာၿပီး လူတခ်ဳိ႕သည္ မီးပံုးပ်ံစီးဖို႔ ေမြးဖြားလာသည္။ လူတခ်ဳိ႕သည္ သာသနာျပဳဖို႔ ေမြးဖြားလာကာ လူတခ်ဳိ႕သည္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၀တ္ဖို႔ ေမြးဖြားလာသည္။ လူတခ်ဳိ႕သည္ ဗိုလ္က် စိုးမိုးဖို႔ ေမြးဖြားလာ၍ လူတခ်ဳိ႕သည္ မာသာထရီဇာျဖစ္ဖို႔ ေမြးဖြားလာသည္။ လူတခ်ဳိ႕သည္ ႐ံု၀င္ေပါက္ေစာင့္ လက္မွတ္ေတာင္းဖို႔ ေမြးဖြားလာကာ ေနာက္ထပ္ လူတခ်ဳိ႕သည္ ကျပေဖ်ာ္ေျဖဖို႔ ေမြးဖြားလာ ၾကသည္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ဟာမိုနီေျပျပစ္ေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လို ေလာကတြင္ သူက ဘာအတြက္ေမြးဖြားလာရပါသနည္း။ သူ႔ကုိ စိတၱဇေရာဂါသည္ တစ္ေယာက္လို ဆက္ဆံတတ္သည့္ ဦးေလးအတြက္လား။ အဂၤလန္မွ လာေရာက္မည္ၾကားရေသာ ပုစဥ္းေလ့လာေရးအဖြဲ႕အတြက္လား။ ဘယ္တုန္းကမွ သူ႔အေပၚ နားမလည္ေသာ သူကလည္း ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ စိတ္မ၀င္စားခဲ့ေသာ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ၿငိစြန္းဖူးခဲ့သည့္ ခ်စ္သူေတြ အတြက္လား၊ မေရရာပါ။ ျပတင္းေပါက္မွ ျမင္ရသည့္အတုိင္းပင္ ျမင္ကြင္းတစ္ခုလံုးသည္ မိုးသည္းထဲ မည္းမည္းေမွာင္ေနကာ သူ႔အတြက္ အလင္းေရာင္ ေပ်ာက္ဆံုးေန၏။

မနက္ျဖန္ အေရွ႕အရပ္မွ ေနထြက္မည္ဟု မည္သူေျပာႏုိင္သနည္း။ မနက္ျဖန္ဆိုသည္မွာ မေရရာပါ။ အေရွ႕အရပ္ဆိုသည္မွာ မေရရာပါ။ ေနထြက္မည္ဆိုျခင္းမွာ မေရရာပါ။ မနက္ျဖန္ အေရွ႕အရပ္မွ ေနထြက္မည္ဟု ေျပာသူ လည္း မေရရာပါ။ အခ်ိန္ကာလေတြက လက္ပတ္ နာရီေတြထဲမွာ တစ္ခ်က္ခ်က္ သြားေနသည္။ သုိ႔ရာတြင္ အခ်ိန္ကာလသည္ နာရီဒိုင္ခြက္မ်ားထဲ ပုန္းေအာင္း ေနျခင္းမဟုတ္ဘဲ နာရီဒိုင္ခြက္မ်ား ကသာ အခ်ိန္ကာလကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားထားတာ ျဖစ္ေၾကာင္း သူတို႔အားလံုး သေဘာေပါက္ဖို႔ လိုအပ္မည္ကုိ သေဘာေပါက္ေအာင္ ရွင္းျပရန္ သူ႔တြင္ သေဘာမရိွေတာ့ပါ။

(၅)

အစဥ္အၿမဲ စိုေျပလန္းဆန္းေနသည့္ သူမ၏ေတးသြားမ်ားတြင္ သူေမ့ေလ်ာ့ေပ်ာ္၀င္ေနသည္။ ထိုေတးသြားမ်ားထဲတြင္ သူ႔ဦးေခါင္းေပၚ နီးကပ္ စြာ ၿပိဳဆင္းက်လာေသာ တိမ္မည္းထုထည္ႀကီးမ်ား ရိွသည္။ ဟိုးအေ၀းမွ တေရြ႕ေရြ႕နီးကပ္လာေနသည့္ ေအးစက္စက္ ဓားသြားမ်ား ရိွသည္။ အေမွာင္ ျဒပ္သားေနာက္ကြယ္မွ ကံၾကမၼာ၏ ၾကာပြတ္သံမ်ားရိွသည္။

ဒီမွာ… ငါက ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မၾကားႏုိင္တဲ့ အနက္ေရာင္ ျမည္တမ္းမႈတစ္ခုပါ။ ဘ၀ရဲ႕ ေထာင့္ခ်ဳိးတုိင္းမွာ ေဆးစက္ေတြ မွိန္ ေဖ်ာ့ျပယ္လြင့္လို႔…။ စိတ္ျဖစ္စဥ္စီးဆင္းမႈတုိင္းဟာ ထစ္အေႏွာင့္ေႏွး လို႔…။ ေတာင့္တျခင္းအာသီသမွန္သမွ် ခါးဆူးၾကမ္း ေညႇာ္လို႔…။ တကယ္ပါ…ငါက ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မၾကားႏိုင္တဲ့ အနက္ေရာင္ ျမည္တမ္းမႈတစ္ခုပါ။

အနက္ေရာင္ျမည္တမ္းမႈတစ္ခုပါ…

အနက္ေရာင္ျမည္တမ္းမႈ…။

အနက္ေရာင္….။

အနက္…။

အ

   အ

             အ

                        အား

                                      အား

“အား´´

အိပ္မက္မွ လန္႔အႏုိးတြင္ သူ႔စိတ္ေတြ ေပ်ာ့ၿပဲႏံုးခ်ိေနသည္။ ထံုးစံအတိုင္း အိပ္မက္ထဲတြင္ သူမက စကားလံုးေတြ လြဲေခ်ာ္ေနသည့္ ေတးသီ ခ်င္းမ်ားကို ဆိုျပေနျပန္သည္။ သူ အိပ္ရာေပၚမွ ခုန္ထလိုက္ကာ မီးခလုတ္ကို ဖြင့္လုိက္၏။ အာ႐ံုေျခာက္ပါးစလံုး ေမာပန္းလြန္းေနသျဖင့္ ေရကိုေတာင္ ခ်က္ခ်င္းေမာ့မေသာက္ႏုိင္။ ေရခြက္ကို အသာကုိင္ၿပီး အေမာေျဖေနရေသးသည္။ ေတာက္… ဒီမိန္းမ ငါ့အိပ္မက္ေတြထဲက ခုထိထြက္ မသြားေသးဘူး။ တစ္ခုခုကုိ သူ မေက်မနပ္ျဖစ္ေနမိသည္။

ခဏၾကာေတာ့မွ ေရကုိ ကုန္စင္ေအာင္ သူတကြပ္ကြပ္ ေမာ့ေသာက္ပစ္လုိက္သည္။ ေရေသာက္ၿပီးသြားေသာအခါ ညေနက လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္မွာ ထိုင္ေနရင္း ဆုိင္ေရွ႕က ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားသည့္ သူ႔မိတ္ေဆြႏွင့္ တူလြန္းေသာ ငတိကို ဖ်ပ္ခနဲ အမွတ္ရမိလိုက္သည္။ အဲဒီေကာင္ ကလည္း ဘာျဖစ္လို႔ ညေနတုိင္း ငါေသာက္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕မွာမွ အားအားယားယား ျဖတ္ေလွ်ာက္ေနရတာလဲ။ စိတ္ေပါက္ေပါက္ျဖင့္ လက္ထဲမွ ဖန္ခြက္ လြတ္ကုိ တစ္ဖက္က အုတ္နံရံဆီ သူပစ္ေပါက္ခြဲပစ္လုိက္သည္။

“ခလြမ္း´´

ဖန္ခြက္လြတ္က်ကြဲသံက ညနက္ထဲမွာ က်ယ္ေလာင္စြာ တုန္ခါသြား၏။

သူအတန္ၾကာ သည္အတုိင္း ရပ္ေနမိသည္။ ညက ျပန္လည္လို႔ တိတ္ဆိတ္သြား၏။ အေ၀းမွ နာရီသံေခ်ာင္း သံုးခ်က္ေခါက္သံ ၾကားရေတာ့မွ အခန္းမီးကို ပိတ္ၿပီး ကုတင္ေပၚ သူေျခပစ္လက္ပစ္ လွဲေလ်ာင္းလိုက္သည္။ သူအိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး မၾကာမီမွာပင္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က စကားလံုး ေတြ လြဲေခ်ာ္ေနသည့္ ေတးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ ဆိုျပရန္ အိပ္မက္ထဲ ေရာက္ရိွလာျပန္သည္။  သူ မနက္အိပ္ယာမွ ႏိုးထေသာအခါ အသင့္ေရာက္ရိွေနသည့္ သတင္းစာထဲတြင္ သူႀကိဳက္ေသာ စာေရးဆရာေၾကာင္ခ်ီး၏ စာအုပ္သစ္ေၾကာ္ျငာကုိ ေတြ႕လိုက္ရၿပီး တစ္ဖက္စာ မ်က္ႏွာတြင္မူ အဂၤလန္ႏုိင္ငံမွ ပုစဥ္းေလ့လာေရးအဖြဲ႕သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ လာေရာက္ရန္ မေသခ်ာေတာ့ေၾကာင္း ေရးသားထားသည့္ သတင္း ကုိ ဖတ္႐ႈလိုက္ရေလ၏။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္

ပုစဥ္းမ်ိဳးစိတ္အေခၚအေ၀ၚမ်ားအား နည္းပညာဂ်ာနယ္တစ္ခုမွ ယူပါသည္။

ရတီ၊ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၇

ဆံပင္အလယ္ခြဲနဲ႔ နကၡတ္ ၀တၳဳတိုစု(တာရာမင္းေ၀ႏွင့္တစ္ျခမ္းစီ)

ငါးရိုးပင္လယ္၀တၳဳတိုစု

ပန္းခ်ီ-ေခတ္ဖုန္းမို

ကုတ္အက်ႌအိပ္ကပ္ထဲက ဥယ်ာဥ္တစ္ခုကို လူမသိေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး ပြတ္သပ္လိုက္တယ္။
အဲဒါ(သူ႔)ဆိုက္ကိုပဲ။ အခုျမည္တဲ့ အသံအရ ၾကမ္းျပင္ေပၚ တစ္စံုတစ္ခုတရြတ္တိုက္ဆြဲထြက္သြားတာ။
သစ္သားစေတြ ေရစိုတဲ့ အနံ႔ထဲမွာ ျမစ္တစ္စင္းစီးဆင္းေနတယ္။ အဲဒီ့ျမစ္ထဲ ေတာဘဲတစ္အုပ္က
ပ်ံသန္းလို႔။ ပ်ံသန္းမႈမွာ အေတာင္မဲ့တယ္။ လက္သည္းကို မထုတ္ဘူး။ ဖန္သားျပင္ေပၚ အရုပ္ေတြ
တဖ်ပ္ဖ်ပ္ေျပာင္းလဲခုန္ကူးေနၾကတုန္း။ ခ်ိန္းဆိုတဲ့ နာရီမွာ လိပ္ထားတဲ့ လမ္းက ေျဖခ်မရဘူး။
မ်က္ႏွာျပင္ေပၚ အဖုအပိန္႔ျဗဳတ္ထေနတာပဲ ခိုက္တယ္။ တစ္ပင္လံုးေၾကြသမွ် အပြင့္ေတြ တစ္ေနကုန္
သံနဲ႔ ျပန္ရိုက္ေပးခဲ့ၿပီးၿပီ။ လက္ဖယ္။ပင္စည္ကို သြားမထိနဲ႔ ဓာတ္လိုက္လိမ့္မယ္။ သြယ္၀ုိက္ေျပာျပ
ရရင္ အေျဖာင့္သေဘာကူလူးမႈလို႔ နားလည္ထား။ မူရင္းကိုယ္ထည္ကေန အူမွ်င္ေတြ တရြရြျဖစ္ေန
တတ္တာကိုက ဒင္းရဲ႕ သဘာ၀။ ၿပီးေတာ့ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ စမတ္က်က် ညွပ္အားေကာင္းတယ္။
လံုးႀကီးအၿမဲတင္လို႔ မရတဲ့အခါ လံုးေသးပဲ ယာယီတင္လိုက္။ ပလတ္စတစ္အၾကည္ေတြနဲ႔ ပတ္ပတ္
လည္ ကာရံၿပီး မီးေခ်ာင္း၁၂ေခ်ာင္း စံုဖြင့္လ်က္ ေမွာင္ခ်ထားပစ္တယ္။ အေမွာင္ဟာ ၾကည္တယ္။
ပလံုစီလံုးကေလးေတြ ေလထုထဲ ဆက္တိုက္ထိုးတက္ဖို႔ လံုေလာက္ရဲ႕လား/ မလံုေလာက္ဘူးလား
ငါ့မွာ ပါးဟပ္ရွိတယ္။ ငါးေတြမွာ ပါးဟပ္မရွိဘူး။ ကားေနာက္ဖံုးထဲ တုပ္ေႏွာင္ခံဘ၀။ ဟစိဟစိ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၁၃.၉.၁၁
မနက္ ၀၀း၂၀ နာရီ

မိမိကိုယ္ကိုယ္တစ္ဖက္လွည့္နဲ႔ ျပန္လည္ႀကိဳးစားဆယ္မၾကည့္ဖို႔
စိတ္ကူးႀကံရြယ္ထားျခင္းကိစၥမွာ စြဲေဆာင္မႈက (9)ႏိုင္းေက်ာ္ေနတယ္။
ခိုင္မာေတာင့္တင္းတဲ့ သံယက္မႀကီးေတြရဲ႕ အသားသေဘာ အားရစရာ။
ၿပဲကားငြားစြင့္စြာနဲ႔ အရိပ္ေတြ ဇယ္ဆက္သလို တျဖတ္ျဖတ္ ကူးလူးေနတယ္။
ရႈပ္ေထြးေထြးစနစ္က်မႈေၾကာင့္ အခ်င္းခ်င္းေထာက္ကန္ထိန္းမတ္ၿပီး
အေရာင္အရိပ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ပါးပါးေလးမွသည္ အဆင့္ဆင့္ရင့္ေမွာင္ထက္
သန္လာေအာင္ တရြတ္ဆြဲ ေခၚေဆာင္ျခင္းခံလိုက္ရ။

အစြန္းအထင္း ဘယ္ႏွႏွစ္သားလဲ။ မိုးေခါင္ေနတဲ့ လြင္ျပင္ငယ္ထဲက
အသံတစ္မႈန္ တုန္တုန္ခါခါ အေႏွးလြင့္ လြင့္ေရာက္လာတယ္။ မေတြ႕ႏိုင္ဘူး။
ပိတ္ကာထားတဲ့ မိုးသားထက္က ေရေမွာ္ေရညိွဖတ္ကေလး။ မိခင္ဆားဗစ္
စင္တာကေတာင္ မဖြင့္ႏိုင္လို႔ လက္မခံဘဲ ျပန္လႊတ္လိုက္ရတဲ့
ေခတ္ႀကီးရဲ႕ အဖံုးခြံ။

သက္ေသသကၠာယက်က်ေျပာၾက ဆိုၾက(မယ္ေပ်ာ္ၾကမယ္)ေၾကးဆိုရရင္
တစ္လံုးငါးမူးႏိုင္ေလာက္ဆိုရင္ ပဲ ေျပာင္း ႀကံ ၀ါ ဂ်ံဳနဲ႔ စပါးခင္းေတြထဲက
အလင္းေရာင္တစ္ဆင့္ခ်င္းေျပာင္းလဲသြားပံုကို ကင္းဗတ္စေပၚ စုတ္တံ
လွ်ာနဲ႔အျပားလိုက္ သပ္ခ်လိုက္တာ အရည္ၾကည္ေလးေတြ စိုတိစိုဖတ္
ခၽြဲက်ိက်ိ အေတြ႕အာရံု။ မခမ္းမနားနဲ႔ ေဆြးငင္ ငင္လိုက္ရံု ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
တြန္႕ေခါက္ေတာင္စဥ္တန္းေတြ တကယ္ေရာက္မလာဘူး။

ဖဲႀကိဳးေျပ ေျပလည္ေအာင္ ဒါဘ၀ပဲေျပာလိုက္တယ္။ အေဖက ပြဲေတာ္မွာ
အေရာင္စံု စကၠဴရုပ္ကေလးေတြ လုပ္ေရာင္းတယ္။ အေမက ကေလးတစ္ဖက္
ရင္ခြင္ပိုက္ၿပီး ေျပာင္း(ဖူး)နည္းနည္းေကာက္ထားတဲ့ ေကာ္(ေျပာင္း)ေစ့ေသနတ္ကို
က်ည္ျဖည့္ေနတယ္။ တစ္ရာဖိုး ငါးခ်က္ပစ္လို႔ရတယ္။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ သိမႈဗဟို
ခ်က္ကို မွန္ေအာင္ပစ္ႏိုင္ရင္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ပံုေသပစည္းတစ္ခုရမယ္။ ပံုေသ
ဆန္တဲ့ သိမႈဟာ အသားေသေနၿပီ။ မူလီေပါက္အေခါင္းထဲ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာ
ေအာင္ နဂ်ီအံုစြဲေနရွာတဲ့ ေခတ္ႀကီးရဲ႕ အဖံုးခြံ။

မဖြင့္ၾကည့္တာၾကာေတာ့ ဖြင့္မၾကည့္တာၾကာေတာ့ မၾကည့္ဖြင့္တာလည္း
ၾကားၾကာလွေတာ့ ေခတ္ႀကီးရဲ႕ အတြင္းထဲမွာ ဘာေတြရွိေနမလဲကြယ္။
ေတာမ်ားထူေနမလား။ ကြန္နက္ရွင္မ်ားက်ေနမလား။ ျပည္တြင္းစစ္မ်ားျဖစ္
ေနမလား။ ဘာဆိုဘာမွ ဘာဘာ ဘာမွမသိရပါကြယ္။ သိရသေလာက္ေျပာရ
ရင္ မသိရသေလာက္အဖိုးထိုက္တန္ပါလိမ့္မယ္။ တကတည္း အနက္ထဲထိ
မေရာက္ခင္ ဂယက္ထသြားတယ္။ စီစဥ္သူစကားအရေတာ့ ကတၱားရည္
ပူလာ ကံလႊဲပဲ။ ဒီအေရးအသားကို ဘာအေျခမွျပဳမထားဘူး။ ဘာအေျခနဲ႔မွ
စားမထားဘူး။ အစာေခ်စနစ္ထဲ အရည္/အဖတ္/အဆီ/အေရာင္/အညီွ/အေငြ႕
စတာေတြ မျဖစ္မေန ျဖစ္သလို ပံုစံမ်ိဳးစံု ေလာင္းထည့္ပစ္လိုက္တယ္။

နဂ်ီအံုစြဲေနတဲ့ ေျမႀကီးစေတြနဲ႔
မူလဟာ ဘူက်ေနတယ္။        ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၂၆.၁၁.၁၁
နံနက္၀၀း၁၅နာရီ

စာသံုးေစာင္၀တၳဳ

စာနံပါတ္ (၁)

                ေက။

ဘာတစ္ခုမွ မေရရာမေသခ်ာေသးတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ဒီစာကုိ ကုိယ္ေရးခဲ့ပါတယ္။ ဒီအတြက္ ကိုယ့္မွာ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ အမ်ား ႀကီးရိွပါတယ္။ ေကနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔ ခင္မင္တြယ္ၿငိခဲ့တဲ့ ေဟာဒီအခ်ိန္ကာလတိုတိုေလးအတြင္းမွာပဲ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ တစ္ေယာက္ နဲ႔တစ္ေယာက္ နားလည္မႈေတြ လ်င္ျမန္လြန္းခဲ့တယ္။ ကုိယ္တို႔ ရင္ဘတ္ထဲက ေမတၱာ တရားကုိ အလြယ္တကူပဲ ျမင္ခဲ့ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္တို႔ရဲ႕ လက္ေတြဆုပ္ကုိင္ဖို႔ထက္ ကုိယ္တို႔သြားရမယ့္ လမ္းကုိ အခက္အခဲမရိွ သာယာေစခ်င္တဲ့ စိတ္က ပုိခဲ့ၾကတယ္။

ေကနဲ႔ စကားေျပာၿပီးတဲ့ ညေနခင္းေတြတုိင္းမွာ ကိုယ္ဟာ အံု႔ဆိုင္းတဲ့ အေတြးေတြထဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ နစ္ကြၽံ႕ခဲ့ရတယ္။ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာဆီခ်ဥ္းကပ္ပံုမွာ ကုိယ္ဟာ မၾကာခဏ ေျခေခ်ာ္ လက္ေခ်ာ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေကာင္ပါ ေက။ မိန္းမေတြ ဆီက ကုိယ္ရရိွပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ အရာ ေတြဟာ ကိုယ္ျပန္ၿပီးေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့ အရာေတြရဲ႕ တစ္၀က္ေတာင္ မရိွခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ မိန္းမေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ကိုယ့္ကို လမ္းခြဲထြက္ခြာသြားခဲ့ၾကတယ္။ ၾကာလာေတာ့ ကိုယ္လည္း အေရထူလာတယ္။ ခုေတာ့ ကိုယ္ဟာ မိန္းမေတြဆီကပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါမွမဟုတ္ မိန္းမ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီကပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာဆိုဘာမွ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေနထိုင္တတ္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာကိုမွလည္း မေတာင္းဆိုဘဲနဲ႔ေပါ့။

ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ တခ်ဳိ႕အစိတ္အပိုင္းေတြဟာ ေကနဲ႔ တိုက္ဆိုင္မႈေတြ မ်ားလြန္းတယ္ဆိုတာေလာက္နဲ႔ေတာ့ ေက့ရင္ခုန္သံေတြကုိ အခ်စ္လို႔ မသတ္ မွတ္သင့္ဘူးထင္တယ္။ လူဆိုတာဟာ တစ္ေနရာမဟုတ္ တစ္ေနရာေတာ့ တိုက္ဆိုင္မႈဆိုတာ ရိွတတ္တာပဲမဟုတ္လား။ လူေတြကို ယံုၾကည္လြယ္တတ္တဲ့ ေကနဲ႔ လူေတြကုိ အလြယ္တကူ ယံုၾကည္ေအာင္ (အထူးသျဖင့္ မိန္းမေတြကုိ) ေျပာတတ္ဆိုတတ္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳေတြၾကားမွာ ေက ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ ေနပံုရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ေက့ေနရာမွာ တျခား တစ္ေယာက္ ဆိုရင္ ကုိယ္ဒီလိုမ်ဳိး ဆက္ဆံရင္းႏွီးျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ လည္းဆိုေတာ့ ေကက သိပ္ၿပီး႐ိုးသားတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေလ။ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္တဲ့ နားလည္စာနာမႈေတြေနာက္မွာ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးလူတစ္ေယာက္ဟာ ေက ျဖစ္လာႏုိင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အၿမဲတမ္း ရင္ကြဲပက္လက္က်န္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ကုိ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ကိုယ္ျပန္ မသြားခ်င္ဘူး။ မိန္းမေတြေၾကာင့္ ျပင္းရွတတ္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ထဲမွာ ေနာက္ထပ္တစ္ႀကိမ္ ကိုယ္မနာက်င္လိုေတာ့ဘူး။ အလားတူ ကုိယ့္ေၾကာင့္လည္း တျခားမိန္းမတစ္ေယာက္ကုိ စိတ္ဒဏ္ရာေတြ မေပး ခ်င္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေပၚ ကုိယ့္လိုပဲ ခံစားပံုတူတဲ့ ေက့ကုိ ပိုၿပီးေတာ့ မနာမက်င္ေစလိုတာ ကိုယ့္စိတ္ရင္းအမွန္ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေကနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ကိုယ္ဟာ စိတ္မပါသလို ေအးစက္စက္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

အနာဂတ္ဟာ ေကနဲ႔ ကုိယ့္အတြက္ ဘာျဖစ္လာမယ္မွန္း မေသခ်ာေသးဘူးမဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ေက့ဘ၀မွာ ကိုယ့္ထက္ပုိၿပီး အဆင္ေျပသင့္ေတာ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ထပ္ၿပီးေတာ့ ေတြ႕ရိွလာရဦးမွာပါ။ အဲဒီေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ မခ်စ္မိၾကေသးခင္ နာနာ က်င္က်င္ လမ္းခြဲမယ့္ ကိစၥေတြ ျဖစ္မလာခင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ကုိယ္ခ်လိုက္ပါၿပီ။ ဒီအတြက္ ေကကေတာ့ ထင္မွာပဲ။ ကိုယ္ဟာ မိုးၿပိဳမွာ ေတြးေၾကာက္တတ္သူတစ္ေယာက္ ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ ခုမွေတာ့ ထားလုိက္ပါေတာ့ေလ။ ေကနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔ ခင္မင္မႈအဦးအစကတည္းက ေက့အ တြက္ ကုိယ္ႀကိဳၿပီး ေရးေပးထားခဲ့တဲ့ စာသံုးေစာင္ထဲက တစ္ေစာင္ကုိ ကုိယ္ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါၿပီ ေက။

ဒီစာသံုးေစာင္ကုိ သစၥာရိွရွိ ေဖာက္မဖတ္ဘဲ သိမ္းဆည္းခဲ့တဲ့ ေက့ကုိ ကိုယ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီစာသံုးေစာင္ဟာ ေကနဲ႔ပတ္ သက္ၿပီး ေပးအပ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ဘ၀သံုးခုပါပဲ။ အခ်ိန္တန္ရင္ ေက့လက္ထဲ အပ္ထားတဲ့ ဘ၀သံုးခုထဲက တစ္ခုကုိ ကုိယ္ေရြးခ်ယ္မယ္ဆိုတဲ့ ဆံုးျဖတ္မႈနဲ႔ေပါ့။ ဒီစာကို ေဖာက္ဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ကုိယ္ဟာ ေကနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ခ်စ္သူျဖစ္မလာႏုိင္ေတာ့တဲ့ ခပ္ေ၀းေ၀းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ ေယာက္အျဖစ္ပဲ ဆက္လက္တည္ရိွသြားမယ္ဆိုတာ သိေစခ်င္ ပါတယ္။

ေက့လက္ထဲမွာ က်န္ေနေသးတဲ့ စာနံပါတ္(၂) နဲ႔ (၃) ကုိလည္း သစၥာရိွစြာနဲ႔ ေဖာက္မဖတ္ဘဲ အျမန္ဆံုး ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္ဖို႔ ကိုယ္ေနာက္ဆံုး ေတာင္းဆိုလိုက္ ပါရေစ ေက။

                သူငယ္ခ်င္း ေက အစစအရာရာ အဆင္ေျပပါေစ။

စာနံပါတ္ (၂)

                ေက။

ေန႔ရက္ေတြ ကုန္ဆံုးတာျမန္တယ္။ သစ္ရြက္ေတြ အသစ္ျပန္ ထြက္တာျမန္တယ္။ ကမၻာႀကီးက အရင္ကထက္ လည္တာပုိျမန္ တယ္။ လက္ရိွ ျဖတ္သန္းေနတဲ့ ေခတ္ကလည္း ျမန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေကနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားၾကတာလည္း ျမန္တယ္။

ေက ကုိယ့္ကို အေျဖျပန္ေပးတဲ့ေန႔တုန္းကဆို ကိုယ္ဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ ရမယ့္အစား ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ ခရီးေတြအတြက္ အားသစ္ေတြ ျဖာထြက္ေနတာက ပုိခဲ့ပါတယ္။ ေျပျပစ္လိုက္ဖက္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတစ္ခုကို ကုိယ္နဲ႔ေက ဖန္တီးႏုိင္လိုက္တာ ကံေကာင္းျခင္းတစ္ခုလို႔ အထင္ေရာက္ခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္။

တနဂၤေႏြအားလပ္ရက္ေတြတုိင္းဟာ ေကနဲ႔ကုိယ့္အတြက္ ရင္အခုန္ရဆံုးရက္ေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေက့ရဲ႕ ႐ံုးအဆင္း ညေနခင္း ေတြထဲ ကုိယ့္အေပ်ာ္ေတြက အိမ္အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ စီးဆင္းလို႔။ အဆက္မျပတ္ ခ်ိတ္ဆက္ခဲ့တဲ့ တယ္လီဖုန္းေျပာဆိုမႈတုိင္းမွာ ေက့ရယ္သံေတြက လြင္လြင္ခတ္ခတ္ ၿငိမ့္ေ၀လို႔။ ပြင့္လင္း႐ိုးသားတဲ့ ဘ၀အဓိပၸာယ္ဆိုတာ ဟန္ေဆာင္မႈကင္း စြာ ဖူးပြင့္ေမႊးရီေနတဲ့ ခေရပြင့္ ေလးေတြဆိုၿပီး ေကနဲ႔ကိုယ္ စာလံုးေပါင္း ညီညာခဲ့ၾကတယ္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အာ႐ံုမွာ ထင္သမွ် ေလာကတစ္ခြင္ဟာ သိမ္ခမ္းနား ခဲ့ဖူးတယ္ ေက။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကူးေတြဟာ ေက့ ရနံ႔ေတြျဖစ္ၿပီး ေက့ အိပ္မက္ေတြက ကုိယ့္ အနာဂတ္ျဖစ္လို႔ေပါ့။

တကယ္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြေနာက္မွာ လုိက္ပါလာတတ္တဲ့ ၀မ္းနည္းမႈေတြကို သိလ်က္နဲ႔ သတိမမူခဲ့တာဟာ ကုိယ္တို႔ အျပစ္ ပါပဲ။ တစ္ခုခု လုပ္ခ်င္ၿပီဆို ဘယ္သူ႔ခံစားခ်က္ကုိမွ ထည့္မတြက္ဘဲ လုပ္တတ္တဲ့ ေက့စ႐ိုက္နဲ႔ စကားမတည္ဘဲ လိမ္ညာတတ္တဲ့ ခ်စ္သူကုိ ဆင္ျခင္မဲ့စြာ မုန္းတီးတတ္တဲ့ ကိုယ့္စ႐ိုက္ႏွစ္ခု ထပ္တိုက္ဆံုခ်ိန္ဟာ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ ျမန္ဆန္သြားရတာလဲ ေက။

ကုိယ္တို႔ရဲ႕ ခ်စ္ခရီးဟာ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ခက္ခဲၾကမ္း တမ္းရတာလဲ။ ေကသိပ္ခ်စ္တဲ့ ေက့ရဲ႕ ေဖေဖဆီက စကားလံုး ေတြဟာ ကုိယ့္ကုိ အထိနာေစခဲ့တယ္။ ေက့မမတုိ႔ မိသားစုဟာ အႏုပညာသမားျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္အေပၚ အရမ္းႀကီးေတာ့ နားလည္ေပးႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးေပါ့။

ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ်အတြက္ ကိုယ္ဘာမွ ျပန္လည္ေျဖရွင္းလိုစိတ္ မရိွေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္လိုမွ ေပါင္းစပ္ဖို႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့အခါ ေက်ာ ခုိင္းေ၀းကြာသြားရမွာက သဘာ၀တရားပဲမဟုတ္လား ေက။ ကိုယ္ပိုင္အတၱအတြက္ အသက္ရွင္သန္ေနတဲ့ လူသားေတြထဲမွာ ေကနဲ႔ ကိုယ္ လည္း ပါ၀င္ေနၾကတယ္ဆိုတာ ေမ့သြားလို႔ မျဖစ္ဘူးေလ။ အခ်စ္အတြက္ ဘယ္သူက ဘယ္ေလာက္ အထိ ေပးဆပ္ရဲခဲ့လို႔လဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္ ဟာ ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုး မဟုတ္ခဲ့ဘူး ေက။

ဟင့္အင္း ေက။ ေကေရာ ကိုယ္ေရာ ဘယ္သူမွ မမွားခဲ့ၾကပါဘူး။

ကုိယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ မတရားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကသာ မွားယြင္းေနခဲ့တာပါ။ ေက့ဖက္က အေလ်ာ့ေပးလာမယ့္ ေန႔ရက္ကို တစ္ဖက္သတ္ဆန္စြာ ေစာင့္စားဖို႔မသင့္ေပမယ့္ ကုိယ္ေစာင့္စားမိခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ေက ကလည္း ကိုယ့္ဆီက ေခ်ာ့ ေမာ့မႈေလး တစ္စြန္းတစ္စေလာက္ကုိ ဇြဲေကာင္းစြာနဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ျပန္တယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ေကလည္းသိတဲ့အတိုင္း ဟိုးအေစာပုိင္း ကတည္းက ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ အကဲခတ္လာခဲ့ၾကတဲ့ ႏွစ္ဖက္ေဆြမ်ဳိး၊ သူငယ္ခ်င္း၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြရဲ႕ စကားလံုးေတြဟာ ကုိယ္နဲ႔ ေက့ကုိ လံုးလံုးေ၀းေအာင္ ဖန္တီးလုိက္ၾကေတာ့တာပါပဲ။

                ေကေရ။

အခုလို ေကနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔ ႐ိုး႐ိုးသူငယ္ခ်င္းအဆင့္မွာတင္ ဒီစာကုိ ႀကိဳတင္ေရးၿပီး ေက့ဆီကို ေပးလိုက္မိတဲ့အတြက္ ကိုယ္ဟာ တကယ့္ကို စိတ္မႏွံ႔သူတစ္ေယာက္လို႔ ထင္သြားမလားပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခု ဒီစာကုိ ေက ေဖာက္ဖတ္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေဟာ့ဒီႀကိဳတင္ေရးသားမႈေတြဟာ အမွန္တကယ္ျဖစ္ပ်က္ ၿပီးစီးသြားခဲ့ၿပီေလ။

ဒီစာနဲ႔အတူ တစ္ပါတည္း ေရးေပးခဲ့တဲ့ စာနံပါတ္ (၁) နဲ႔ (၃) ကုိ ေကမဖတ္ပါနဲ႔ေတာ့ေနာ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး စာနံပါတ္ (၁) နဲ႔ (၃) ကို မီး႐ိႈ႕ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္ပါေတာ့…။

                ထာ၀ရႏႈတ္ဆက္လုိက္ပါတယ္ ေက။

စာနံပါတ္ (၃)

                ေက။

                ကုိယ္ ေက့ကုိ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ ေက။

ခ်စ္သူဘ၀အစပုိင္းမွာ ကိုယ့္မိသားစုထဲ ေက ခပ္ရဲရဲတိုး၀င္ၿပီး အဆင္ေျပေအာင္ေနထိုင္ေပးတာ ေတြ႕ရလို႔လည္း ၀မ္းသာမိပါရဲ႕။ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ ကုိယ့္မိသားစုေၾကာင့္ ေကတစ္ ေယာက္ စိတ္ညစ္ခဲ့ရဖူးမွာပဲေနာ္။ ထင္သေလာက္ မလြယ္သလို ထင္သေလာက္လည္း မခက္တဲ့ ဆက္ဆံေရးတစ္ခုမွာ အနည္ထိုင္ဖို႔ ေကနဲ႔ကုိယ္ ေတာ္ေတာ္ ႀကိဳးစားယူခဲ့ၾကရတယ္ မဟုတ္လား။

ေက့ရဲ႕ အားေပးမႈေတြသာ မပါရင္ ကိုယ့္ေအာင္ျမင္မႈေတြဟာ ဒီေလာက္အတုိင္းအတာထိ ေရာက္လာမယ္မထင္ဘူး။ ခ်စ္လမ္း ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့တဲ့ အခက္အခဲေတြတုိင္းမွာ ကိုယ့္ဖက္က ရပ္တည္ေပးခဲ့တာ ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ္မေမ့ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္သူဘ၀ကတည္းက ေတာင့္တေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတဲ့ ေအးခ်မ္းေလးနက္တဲ့ မိသားစု ဘ၀ေလးဟာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပံုေပၚလာခဲ့ၿပီ ထင္တယ္ေနာ္။

ခုဆိုရင္ ကိုယ္တို႔မိသားစုဘ၀ေလးအဆင္ေျပဖို႔ ေက ဦးေဆာင္တဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကလည္း တက္ရိပ္ျပေနၿပီ။ ေကရဲ႕ အားေပးမႈနဲ႔ စစ္မွန္တဲ့ ကုိယ့္ေစတနာေတြေၾကာင့္ ကိုယ္လည္း အေတာ္အတန္ ၀င္ေငြရေနတဲ့ အႏုပညာသမားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ ကိုယ္ တို႔ရဲ႕ သမီးႀကီးကလည္း ဒီႏွစ္ဆို ဒုတိယတန္းတက္ၿပီ။ သားငယ္ေလးကေတာ့ သူငယ္တန္း ေပါ့။

တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္စာထိုင္ေရးေနရင္း ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို စာသင္ျပၿပီး အလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့ ေကတို႔ သားအမိသံုးေယာက္ကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးမိပါရဲ႕။ ႏွစ္လျခားတစ္ခါေလာက္ ကိုယ္တို႔ မိဘေတြဆီ အလည္သြားတိုင္း ကိုယ္တို႔သမီးနဲ႔ သားဟာ ဘိုးေအ ဘြားေအေတြရဲ႕ အခ်စ္သည္းမႈခံရတာကို ျမင္ရျပန္ေတာ့လည္း ကိုယ္ ၾကည္ႏူးရတာပါပဲ။ ဒီလိုျမင္တဲ့အခါ တိုင္း ဟိုအရင္ ေကနဲ႔ကုိယ္ သမီးရည္းစား ဘ၀က ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ အခက္အခဲေတြ အတြက္ အျမတ္ျပန္ရလိုက္သလို ခံစားရတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေကရယ္။

႐ုပ္ရွင္ထဲမွာသာ ခ်စ္သူေတြ ညားသြားရင္ ဇာတ္လမ္းၿပီးသြားတာ။ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာက ညားၿပီးမွ ဇာတ္လမ္းက စတာ မဟုတ္ လား။ ေကနဲ႔ကုိယ္ လက္တြဲထူေထာင္လိုက္တဲ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခုဟာ ခုမွ အဆင္ေျပခါစ ရိွေသးတယ္ဆိုေပမယ့္ မျမင္ႏုိင္ေသးတဲ့ အဖ်က္ အေမွာင့္ေတြက ေရွ႕မွာ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ရိွေနဦးမွာ အေသအခ်ာပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႔ဟာ ေကနဲ႔ကိုယ္ အိမ္ေထာင္သက္ ရွစ္ႏွစ္ျပည့္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေက့ကုိ အမွတ္တရလက္ေဆာင္တစ္ခု ေပးခ်င္မိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေကနဲ႔ခ်စ္သူမျဖစ္ခင္ကတည္းက တင္ႀကိဳေရးသားၿပီး ေက့ဆီေပးအပ္ ထားခဲ့တဲ့ ေဟာဒီ စာနံပါတ္ (၃)ကို ေက ဖြင့္ ေဖာက္ဖတ္ဖို႔ပါပဲ။ ၿပီးေတာ့မွသာ စာနံပါတ္ (၁) နဲ႔ (၂)ကုိ ေကဆက္ဖတ္ေပါ့။

ဒီစာနဲ႔အတူေပးအပ္ခဲ့တဲ့ စာနံပါတ္ (၁) နဲ႔ (၂) ကို ခုကစ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ဆက္လက္သိမ္းဆည္းၾကစို႔ေနာ္။ ဘာေၾကာင့္လည္း ဆိုေတာ့ ေဟာဒီ စာနံပါတ္ (၁) နဲ႔ (၂) ဟာ ကုိယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခက္ခဲတဲ့   ေအာင္ျမင္မႈအေထြေထြကုိ ကိုယ္စားျပဳေနလို႔ပဲေပါ့။

                အရာရာအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေက။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္

အခ်စ္ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ (၆)၊ အမွတ္ (၁၃)၊ ေမ ၂၀၀၉

ငါးရိုးပင္လယ္၀တၳဳတိုစု

ပန္းခ်ီ-ဧကစာခ်ိဳ