ျပတင္းတစ္ခ်ပ္သို႔ အမွတ္ရခ်က္…။

ျပတင္းတစ္ခ်ပ္သို႔ အမွတ္ရခ်က္…။

သားတို႔ အိမ္နားက လူမေနတဲ့ တိုက္ခန္းတစ္ခုမွာ ေန႔ေရာညေရာ တံခါးတစ္ျခမ္းဟင္းလင္းပြင့္ေနတဲ့ မွန္ျပတင္း ေပါက္တစ္ခုရွိတယ္ ဘာလို႔ ပြင့္ေနမွန္းေတာ့ သားလည္း မသိဘူး တခ်ိဳ႕ေန႔လယ္ေန႔ခင္းေတြမွာဆိုရင္ ဖြင့္လိုက္ ပိတ္လိုက္ျဖစ္ေနတဲ့ အဲဒီ့မွန္ျပတင္းက တန္ျပန္အလင္းေတြဟာ သားတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ေဆာ့ကစားေနက် သဲျပင္ကြက္လပ္ဆီ စူးခနဲစူးခနဲ ေရာက္ေရာက္လာတယ္ အဲဒီလိုေရာက္လာတဲ့အခါ ေမႊးနီက “ေသာက္တံခါး ကလည္း”ဆိုၿပီး ေျမႀကီးေပၚက ခဲလံုးတစ္လံုးနဲ႔ မွန္ျပတင္းကို လွမ္းေပါက္တတ္တယ္ ဒါေပမယ့္ ျပတင္းေပါက္က ဟိုးအျမင့္ႀကီးမွာဆိုေတာ့ ေမႊးနီပစ္လိုက္တဲ့ ခဲလံုးေတြဟာ မွန္ျပတင္းဆီမေရာက္ဘဲ ေျမႀကီးေပၚကို တဖုတ္ဖုတ္ ျပန္ျပဳတ္က်လာတာခ်ည္းပါပဲ ဒါကို မေက်နပ္လို႔ဆိုၿပီး ေမႊးနီက တစ္ခါႏွစ္ခါ ထပ္ပစ္ျပန္ပါတယ္ ပစ္ၿပီးသြားေတာ့ “ငါက ငယ္ေသးလို႔ေပါ့ကြာ ငါႀကီးလာမွ ခဲႀကီးႀကီးနဲ႔ အဲဒီ့ျပတင္းမွန္ကို ခြဲပစ္မယ္”လို႔ က်ိန္းတယ္ ေနာက္ေတာ့ လည္း ေမႊးနီေခါင္းထဲ အဲဒီ့ျပတင္းေပါက္ကိစေမ့သြားၿပီး သားတို႔နဲ႕ ဆက္ကစားဖို႔ပဲ သိေတာ့တယ္ သားတို႔လမ္း ထဲမွာေနတဲ့ နတ္ကေတာ္ႀကီးကေတာ့ အဲဒီ့မွန္ျပတင္းေပါက္မွာ ညဖက္ညဖက္ဆို မ်က္ႏွာ၀ါ၀ါႀကီးတစ္ခု ေပၚလာ တတ္တယ္လို႔ သားတို႔ကေလးေတြကို တစ္ခါေျပာဖူးထားလို႔ ညဖက္ကစားတဲ့အခါ သားတို႔ေတြ ဘယ္ေတာ့မွ အဲဒီ့ျပတင္းေပါက္နားမွာ မကစားရဲၾကေတာ့ဘူး နတ္ကေတာ္ႀကီးကို ၾကည့္မရတဲ့ ေမႊးနီေတာင္ နတ္ကေတာ္ႀကီး စကားေၾကာင့္ ညဖက္ဆို အဲဒီ့မွန္ျပတင္းဆီလွည့္လို႔ေတာင္မွ မၾကည့္ဘူး ဒါေပမယ့္ ေန႔ခင္းေရာက္ရင္ ေမႊးနီတစ္ ေယာက္ ခဲျပန္ေကာက္ေတာ့တာပါပဲ ပါးစပ္ကလည္း ထံုးစံအတိုင္း“ေသာက္တံခါးကလည္း”လို႔ ေအာ္ၿမဲပါပဲ တကယ္ေတာ့ နတ္ကေတာ္ႀကီးေျပာတာ ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္မွာ အၿမဲတမ္း ဖြင့္လိုက္ပိတ္လိုက္ ျဖစ္ေနတဲ့ အဲဒီ့မွန္ျပ တင္းတံခါးတစ္ျခမ္းဟာ ေလမတိုက္တတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာေတာင္ ယမ္းခါေနတတ္သလားပဲ သားစိတ္ထဲ ထင္မိတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ သား အဲဒီလိုဘာေၾကာင့္ထင္ရသလဲဆိုေတာ့ ေလမတိုက္တဲ့ ေႏြတစ္ညမွာ သားတို႔တစ္မိသားစုလံုး သန္းေခါင္ခ်ိန္ႀကီး တေရးႏိုးလာတုန္း သားရဲ႕ညီမေလးက “ကိုကို ဟိုမွာၾကည့္”ဆိုၿပီး လက္ညိွဳးထိုးျပလို႔ ဒီေလာက္ေလၿငိမ္ေနတဲ့ၾကား အသက္၀င္ေနတဲ့ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္လို တကၽြီကၽြီျမည္ၿပီး ယမ္းခါေနတဲ့ အဲဒီ့မွန္ျပတင္းတစ္ျခမ္းကို သားေတြ႔လိုက္ရတယ္ သားလည္း နတ္ကေတာ္ႀကီးေျပာတဲ့ မ်က္ႏွာ၀ါ၀ါ ႀကီးေပၚမလာခင္ ညီမေလးလက္ကိုဆြဲၿပီး ေမေမ့ဆီ အေမာတေကာ ေျပးသြားမိလို႔ ဘာမွနားမလည္တဲ့ ညီမေလး က်ံဳးေအာ္တာေတာင္ ခံလိုက္ရေသးတယ္ တစ္ခါတုန္းကေတာ့ တစ္ျခမ္းပြင့္ေနတဲ့ အဲဒီ့မွန္ျပတင္းတံခါးေဘာင္ ေပၚ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္လို႔လွတဲ့ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္နားေနတာ ထူးထူးျခားျခား သားတို႔ျမင္ဖူးတယ္ သားတို႔ ဆိုတာ ထံုးစံအတိုင္း သားရယ္ ေမႊးနီရယ္ နက္ေက်ာ္ရယ္ တရုတ္မရယ္ေပါ့ အဲ ဒါေပမယ့္ ထံုးစံမဟုတ္တာက သားတို႔ကို တစ္ခါတစ္ေလ အႏိုင္လာက်င့္တတ္တဲ့ ကိုႀကီးေအာင္ဘုနဲ႕ ကိုႀကီးေအာင္ေမာင္းတို႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္လည္း ရွိေနတယ္ အၿမဲတမ္းေလးခြတကိုင္ကိုင္နဲ႔ ကိုႀကီးအာင္ေမာင္းက ျဖဳန္းဆို အဲဒီမွန္ျပတင္း ေဘာင္ေပၚနားေနတဲ့ ငွက္ကေလးကို ခြနဲ႔ပစ္လိုက္ပါေရာလား အံ့ၾသစရာပါပဲ ကိုႀကီးေအာင္ေမာင္းပစ္လိုက္တဲ့ ေလာက္စလံုးဟာ ဘယ္ေရာက္သြားတယ္မေျပာတတ္ဘူး ငွက္ကေလးရွိတဲ့ ျပတင္းမွန္ဆီ မေရာက္ဘဲ ေလထဲမွာ ေပ်ာက္သြားတယ္ ကိုႀကီးေအာင္ေမာင္းလည္း ဘယ္ေနမလဲ ေနာက္ထပ္ေလာက္စာလံုးေတြနဲ႔ ငွက္ကေလးကို ဆက္တိုက္ထပ္ပစ္တယ္ ပစ္သာပစ္တယ္ အလကားပဲ ေနာက္ဆံုး ငွက္ကေလးေခါင္း တစ္ခ်က္ ငဲ့ၿပီး ပ်ံသန္း ထြက္သြားတဲ့အထိ ကိုႀကီးေအာင္ေမာင္းရဲ႕ ေလာက္စာလံုးေတြဟာ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း စဥ္းစားမရႏိုင္ေအာင္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္ တိုက္ဆိုင္တာက အဲဒီ့ေန႔ညပို္င္းမွာ ကိုႀကီးေအာင္ေမာင္း အျပင္း အထန္ဖ်ားတယ္ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ေနမွ အဖ်ားေပ်က္တယ္ သားမွတ္မိသေလာက္ေျပာရရင္ အဲဒီ့မွန္ျပတင္း ေပါက္ကို ဘယ္သူကမွ ဖ်က္ဆီး လို႔မရခဲ့ပါဘူး သားတို႔အားလံုးရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းအခ်ိန္ေတြမွာ ဘယ္သူကမွလည္း မွန္ျပတင္းကို စိတ္မ၀င္စားၾကေတာ့ဘူးေလ တစ္ခါတစ္ေလ အဲဒီ့မွန္ျပတင္းေပါက္အေၾကာင္း သားနဲ႕သိတဲ့လူ ေတြကို အခုလို ဦးဦးကိုေျပာသလို မ်ိဳး ေျပာျပေပမယ့္ သားေျပာတာကို ဦးဦးေလာက္ ဂရုတစိုက္ နားမေထာင္ ေပးၾကဘူး ဒါေပမယ့္ ဒါေတြကၾကာ ပါၿပီေလ ၾကာဆိုကိုႀကီးေအာင္ေမာင္းလည္း လက္သမားဆရာျဖစ္ေနပါၿပီ ကိုႀကီးေအာင္ဘုကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္သြားတယ္ ဟိုတေလာတုန္းကေတာ့ နတ္ကေတာ္ႀကီးရဲ႕ အသုဘကို သားသြားလိုက္ရတယ္ နတ္ကေတာ္ႀကီးေသတာ ထူးဆန္းတယ္ ေအကိုက္တာတဲ့ အဲဒီ့ေအဆိုတဲ့ေကာင္ကို သား တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူး သားက ေခြးတို႔ ေၾကာင္တို႔ ေတာထဲက က်ားတို႔ ျခေသၤ့တို႔ေလာက္ပဲ သိတာ အံမယ္ သားသူ ငယ္ခ်င္းနက္ေက်ာ္ကေတာ့ အဲဒီ့ေအဆိုတဲ့ေကာင္ကို သိခ်င္သိမွာ သိလည္းနက္ေက်ာ္က သားတို႔ရပ္ကြက္ထဲ မေနေတာ့တာၾကာၿပီ နက္ေက်ာ္က အခု ဗြီဒီယိုမင္းသားလုပ္ေနတယ္ လူေခ်ာေမာင္ဆိုတာသူေပါ့ တရုတ္မက ေတာ့ တျခားၿမိဳ႕ေျပာင္းသြားၿပီးကတည္းက တစ္ခါမွ ျပန္မေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး သားညီမေလးလား သူကသားနဲ႔မ တူဘူး ႀကီးလာေတာ့ သားကို ခဏခဏဆူတာပဲ သူက သားထက္ စာေတြလည္း အမ်ားႀကီးတတ္တယ္ ေနာက္ တစ္ပတ္ဆိုရင္ သားညီမေလးမဂၤလာေဆာင္ေတာ့မွာ အဲဒီ့ခါက်ရင္ သားႀကိဳက္တဲ့ ေရခဲမုန္႔စားရမွာ ဒါနဲ႔ ဟိုေကာင္ေမႊးနီေလ မိန္းမသံုးေယာက္ေတာင္ ယူၿပီးကြဲသြားတယ္ ေမႊးနီက အရင္လိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး တစ္ေန႔ တစ္ျခားေၾကာက္စရာေကာင္းလာတယ္ ေန႔တိုင္းလမ္းထဲမွာ မူးရူးေနတာပါပဲ မူးရူးတိုင္းလည္း လမ္းထဲ လူမေန တဲ့ တိုက္ခန္းက တစ္ျခမ္းပြင့္ေနတဲ့ မွန္ျပတင္းေပါက္ ကို ဆဲဆိုၿပီး ခဲနဲ႔ထုတာပါပဲ သူထုတဲ့ ခဲတိုင္းဟာလည္း ဘယ္ ေတာ့မွ မွန္ျပတင္းဆီမေရာက္ဘဲ ေျမႀကီးေပၚ တဖုတ္ဖုတ္ျပန္ျပန္က်လြန္းတာမ်ား အဲဒီ့ေနရာမွာ ခဲပံုႀကီးျဖစ္ေန တာသာၾကည့္။ ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္

ဂီလာန

ဂီလာန

နာက်င္မႈမွာ အသက္ခႏၶာကို ပံုအပ္ၿပီး လဲေလ်ာင္းေနတာက
တစ္ဘ၀လံုးလံုး တစ္ေရးမွ မေမွးစက္ခဲ့ရသလိုမ်ိဳး
အရသာ ခ်ိဳ၊ခ်ဥ္ေတြရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈက ၀ါေဖ်ာ့လာတဲ့ အခါ
ရွင္ျခင္းတရားကို ဂြမ္းစနဲ႔ ဆြတ္ဆြတ္ၿပီး တစ္စက္ခ်င္း ခ်ေပးေနရ
အာဟာရကို ေခ်ာင္းတစ္သြယ္ ေျမာင္းတစ္သြယ္ေဖာက္ၿပီး သြယ္တန္းေပးေနရ
ခႏၶာကိုယ္က အရိုးနဲ႔အေရ မကြဲေတာ့ဘဲ သစ္ကိုင္းေျခာက္ႀကီးလို
အဲဒီသစ္ကိုင္းေျခာက္ႀကီးမွာကလည္း ေနာက္ဆံငင္ျခင္းေတြ ပိုက္တန္းလန္းနဲ႔
သူ႔ရဲ႕ႀကီးမားတဲ့ ဂုဏ္သိမ္ဂုဏ္ျဒပ္ေတြက သူ႔ရဲ႕ ရန္သူကို မတုန္လႈပ္ေစႏိုင္ေတာ့
ခ်ိဳင့္၀င္ေနတဲ့ မ်က္တြင္းထဲ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့အလင္းေရာင္ေလးက ဆာေလာင္ငတ္မြတ္လို႔
ေဆး၀ါးဓာတ္စာေတြနဲ႔ ဂယ္ေပါက္ေတြကို ပိတ္ဆို႔လို႔
ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ဖူးသမွ် ပင္လယ္ေတာင္တန္းေတြကို စိတ္မွတ္မွတ္ၿပီး
ကုတင္ေပၚက ဆန္႔ရပ္ေနတဲ့ ေတာင္ႀကီးကို ေငးၾကည့္လို႔
အပ်က္စီးပံုႀကီးထဲ ျပာကပ္ကပ္ရင္ဘတ္ တစ္ထြာတစ္မိုက္က
ေနထိုင္ခြင့္ေလးကို အငမ္းမရ ရွဴသြင္းလို႔
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၀င့္ၾကြားခဲ့တဲ့ ခန္းေဆာင္အိမ္၀ါႀကီးလည္း
အပ္ခၽြန္ေလးေတြရဲ႕ ဆြဲအားမွာ ယိုင္နဲ႔လို႔
အားရစရာတစ္စက္မွ မရွိတဲ့ ေန႔လားညလားကမ္းပါးက
စိတ္ရွိလက္ရွိၿပိဳက်လို႔
ေသေရးရွင္ေရး ကုတ္ကပ္တြယ္ေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္စိတ္ေလးသာ
အသက္ခႏၶာမွာ နကိုယ္ေနအတိုင္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ရွိေလရဲ႕
တစ္စတစ္စ နီးကပ္က်ယ္ေလာင္လာတဲ့ ေခြးအူသံေတြမွာ ကပ္ၿငိပါလာတဲ့
တအိတအိ အံု႔မိႈင္းက်ဆင္းေနတဲ့ ျမဴမႈန္စေတြမွာ ပုန္းခိုပါလာတဲ့
လူနာခန္းထဲ ရစ္သီရစ္သီနဲ႔ နာရီကို တၾကည့္ၾကည့္လုပ္ေနတဲ့
လုပ္သက္ရ ကၽြမ္းက်င္သူ ၀န္ထမ္းေကာင္း အခ်ိန္ေတြ။
ေခါက္ခနဲ ေကာက္ကာငင္ကာ ညည့္ငွက္တစ္ေကာင္ သီခ်င္းလန္႔ဆိုတယ္
အိမ္အိုပ်က္ႀကီးကို စြန္႔ရစ္ၿပီး အိမ္သစ္တစ္လံုးဆီ ပ်ံတယ္
အျဖစ္အပ်က္ေတြ အားလံုးဟာ ဓမၼတာမွ်သာမို႔ ေဆးရံုအိုႀကီးမယ္
သံေ၀ဂေတးကို မဆိုျဖစ္လိုက္ရရွာဘူး။ ။

အဲခ်ိဳ
ေသာင္းေျပာင္းေထြလာရယ္စရာ၊ေအာက္တိုဘာ၊Y2K၊စာ-၁၅

စြန္႔စားမႈ

စြန္႔စားမႈ

(၁)
တံခါးဖြင့္ထားတဲ့
အခန္း၀မွာ
ဖိနပ္ႏွစ္ရံရွိတယ္
တစ္ရံက ေသးေသး။
တစ္ရံက ႀကီးႀကီး။
(၂)
ခဏၾကာေတာ့
တံခါးပိတ္ထားတဲ့
အခန္း၀မွာ
ဖိနပ္ႏွစ္ရံ ေပ်ာက္သြားတယ္။
(၃)
မၾကာခင္ပဲ
တံခါးဖြင့္ထားတဲ့
အခန္း၀မွာ
ဖိနပ္ႏွစ္ရံ ျပန္ေတြ႔ရတယ္။
(၄)
ေသးေသးတစ္ရံရဲ႕
သဲႀကိဳးတစ္ဖက္ကေတာ့
ျပတ္ေနေလရဲ႕။ ။

ေမာင္ႀကိဳးၾကာ
ခ်ယ္ရီ၊စက္တင္ဘာ၊Y2K၊စာ-၁၂

မိသားစု

မိသားစု

ညကရြာထားတဲ့ မိုးက
ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ မေျခာက္ခ်င္ေသးဘူး
မနက္ခင္းဆိုတာကို
အေဖက
ေရတစ္ခြက္ေသာက္ၿပီး ႀကိဳဆိုလိုက္တယ္
(ညက မ်ားသြားလို႔တဲ့)
ျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့
ညီမေလးက ခေရပန္းေတြ ေကာက္ေနတယ္
(ေစ်းမကြဲခင္ သြားေရာင္းရမွာဆိုေတာ့)
အိမ္ေပါက္၀ကို ေရာက္ေတာ့
အစ္ကိုက တစ္ဘက္ၿခံထဲမွာ ေရစည္ထည့္ေနေလရဲ႕
(တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ေခၽြးေတြရႊဲလို႔)
ၿခံထဲမွာ စပယ္ေတြေဖြးေနေအာင္ ပြင့္ေနၾကၿပီ။
အေမ့ကို သတိရလိုက္တာ
ဒါေပမယ့္…
ထံုးစံအတိုင္း
ႏို႔ပံုးႏွစ္ပံုး စက္ဘီးမွာ ခ်ိတ္ၿပီး
ကၽြန္ေတာ္အိမ္က စထြက္ခဲ့တယ္။ ။

ထြဏ္းေသြးအိမ္
ရုပ္ရွင္အျမဳေတ၊စက္တင္ဘာ၊Y2K၊စာ-၁၁

အိပ္မက္

အိပ္မက္

အိပ္မက္မရွိတဲ့ည
သိပ္ပ်င္းဖို႔ေကာင္းတယ္။
အိပ္မက္မရွိရင္ မျဖစ္လို႔
အိပ္မက္မုဆိုး လုပ္ရဦးမယ္။
အိပ္မက္ကို ေတြ႕ရင္ေတာ့လား
မေျပးႏိုင္ေအာင္
တိုင္မွာ ႀကိဳးနဲ႔တုပ္ထားလိုက္မယ္။
ကၽြန္ေတာ္က အိပ္မက္ကို ရွာေနသလို
အိပ္မက္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ရွာေနမွာပဲ။
အိပ္မက္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ရွိေနပါမွ
အိပ္မက္ရယ္လို႔ ရပ္တည္ေနႏိုင္မွာ။
အိပ္မက္ဟာ ကၽြန္ေတာ္မရွိရင္
အိပ္မက္ရယ္လို႔ ရပ္တည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အိပ္မက္ရွိေနပါမွ
ကၽြန္ေတာ္ရယ္လို႔ ျဖစ္တည္ေနႏိုင္မွာ။
ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္မက္မရွိရင္
ကၽြန္ေတာ္ရယ္လို႔ ျဖစ္တည္ေနႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။
အိပ္မက္ကို ဖမ္းၿပီး ႀကိဳးနဲ႔တုပ္ဖို႔
အိပ္မက္ကို ကၽြန္ေတာ္က ရွာေနတုန္း
အိပ္မက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို အရင္ ဖမ္းမိသြားၿပီး
လွလွပပ တင္းတင္းရစ္ရစ္
အိပ္မက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ႀကိဳးနဲ႔တုပ္လိုက္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္က အိပ္မက္ကို မက္ေနတာလား
အိပ္မက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို မက္ေနတာလား။ ။

ေမာင္သင္းခိုင္
ကလ်ာ၊စက္တင္ဘာ၊Y2K၊စာ-၆

သီခ်င္းေတာင္းခံလိုက္ရတဲ့ည

သီခ်င္းေတာင္းခံလိုက္ရတဲ့ည

ဂီတက မသန္႔ဘူး
ကြက္က်ားမိုးစို မီးေရာင္မွိန္မွိန္ထဲက ဂီတ
လူႀကီးလူေကာင္းဂုဏ္သိကၡာ လက္ကိုင္ပန္းေမွ်ာ္တဲ့ ဂီတ
အဆီျပန္ပြက္ပြက္ဆူ
ရမၼက္မ်က္ႏွာ အရိပ္မည္းေတြ ထိုးက်လာတဲ့ ဂီတ
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ၿပီးရင္ ေစ်းေခၚေကာင္းတဲ့ စားပြဲထိုး
လက္၀ါးခ်င္းရိုက္ လက္ခုပ္သံထဲက ဂီတ
ပန္းပြားပန္းကံုးေတြ လည္တိုင္ဖြဖြေပၚ
ညင္သာစြာ စြပ္ခ်လိုက္တဲ့ ဂီတ
သံလိုက္လက္ဖ၀ါးၾကမ္းၾကမ္းေတြ
ဆုပ္ညွစ္ခါယမ္းလိုက္တဲ့ ဂီတ
အျမွပ္တစီစီခြက္ထဲက ေျခာက္ကပ္အက္ကြဲစြာ
ဟာမိုနီလိုက္တတ္တဲ့ ဂီတ
မဆြတ္ခင္က ညႊတ္ခ်င္ေနတဲ့ ကိုယ္ဟန္ျပဂီတ
ပရိေယသန အသံလိႈင္းေတြ တစ္စတစ္စ ေမွာင္သြြားတဲ့ ဂီတ
ပထမတန္းစား ေျဖေဖ်ာ္မႈ ဘ၀ေရခဲတံုးေတြ
ေအးစက္စက္ ေမ်ာပါေနတဲ့ ဂီတ
သရဖူေလးေဆာင္းလိုက္ရဖို႔ မာယာအသံလိႈင္းေတြ
ျမဴးၾကြယိမ္းႏြဲ႕ ဂီတ
ဆိုေနက် သီခ်င္းေတြနဲ႕
အနက္ေရာင္ ၀မ္းဆက္ဇာကြက္ထဲက
၀င္းပရုန္းၾကြ အသားေရာင္ဂီတ
ဂီတက မသန္႔ဘူး။ ။

ေကာက္ႏြယ္ကေနာင္
မေဟသီ၊စက္တင္ဘာ၊Y2K၊စာ-၁၀

ရာသီ

ရာသီ

မ်က္လွည့္ဆရာက
စံပါယ္ပြင့္ေတြကို
ဓားအတုံးႀကီးနဲ႔ ခုတ္ခ်လိုက္တဲ့အခါ
ကၽြန္ေတာ္ ထျပန္လာခဲ့တယ္။
ၿပီး…သံႀကိဳးစာတစ္ေစာင္ေရးတယ္။
လိပ္စာက ကၽြန္ေတာ့္လိပ္စာျဖစ္ၿပီး
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဆင္ျခင္ဖို႔ ျဖစ္တယ္။
ၿပီး…ရုပ္မပါတဲ့ နာမ္အလြမ္းေတြ ပါတယ္
ခိုေတြအေၾကာင္း ဖြဲ႕ထားတဲ့ တိတ္တစ္ေခြပါတယ္။
သံေခ်းတက္ေနတဲ့ ဓားေတြ ပါတယ္။
အတၱဖိုထဲက ေပါင္မုန္႔အသိုးေတြအေၾကာင္း
ပါတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ (၃)ႏွစ္ေက်ာ္က ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါတယ္။
ကုလားထိုင္ေတြသာ ေရာင္းတဲ့
ေရွးေဟာင္းဆိုင္တစ္ဆိုင္အေၾကာင္း ပါတယ္။
ဆိုေတာ့…
ဒီေၾကးနန္းစာဟာ
ဒီရာသီနဲ႔ပဲ ကိုက္ညီပါလိမ့္မယ္။ ။


အိုက္လူေအာင္

ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊စက္တင္ဘာ၊Y2K၊စာ-၁၀