ေၾကာင္ေသး

ေၾကာင္ေသး

 

ေၾကာင္ေသးနံ႔ဟာ ေနရာအႏံွ႔ရေနတယ္
စူပါမားကတ္ ရုပ္ရွင္ရံု စာအုပ္အေရာင္းဆိုင္
ဒီၿမိဳ႕ရဲ႕ လမ္းႀကိဳလမ္းၾကား မက်န္ေအာင္ဘဲ
ကားမွတ္တိုင္က ခံုေတြေပၚမွာ
တင္က်န္ေနတဲ့ ေရလိုအကြက္ေတြ
တစ္ေယာက္က“ဒါ ေၾကာင္ေသးေတြ”လို႔ အထိတ္တလန္႔
ေျပာလိုက္တယ္
ေၾကာင္ေသးကြက္ေတြဟာဆိုရင္ မိုးလင္းတာနဲ႔
ၿမိဳ႔ရဲ႕ အေဆာက္အဦးတိုင္း
လမ္းေတြတိုင္း
တစ္ခါတစ္ေလ ပုလင္းကြဲေတြ ေထာင္ထားတဲ့ နံရံေတြေပၚ စီးက်လို႔
ၿမိဳ႔ဟာ ေၾကာင္ေသးသုတ္သင္ေရးအဖြဲ႕အစည္းကို
လဆန္းတစ္ရက္မွာ ဖြဲ႔စည္းလိုက္ၾကတယ္
ခန္းမေတြထဲ ေၾကာင္ေသးရဲ႕ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးမ်ားအေၾကာင္း
ေၾကာင္ေသးအထူးကြၽမ္းက်င္သူေတြက
လာေရာက္ေဟာေျပာၾကတယ္
ေၾကာင္ေသးနံ႔ ကာကြယ္ေရးအတြက္ဆိုပဲ
တစ္ၿမိဳ႔လံုး ႏွာေခါင္းမွာ ပု၀ါအပါးကေလးေတြ ခ်ည္ေႏွာင္ၿပီးမွ
အျပင္လမ္းမေပၚ ထြက္ၾကရတယ္
ေၾကာင္ေသးဆိုးဆိုးရြားရြား နံေနတဲ့ ရပ္ကြက္ေတြမွာေတာ့
ယာယီေျပာင္းေရႊ႕ေရး အစီအစဥ္ေတာင္ လုပ္ရတယ္
ေၾကာင္ေသးဟာ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ဒဏ္ခတ္ျခင္းလိုေတာင္
ေျပာသူက ေျပာၾကတယ္
တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒါဟာ ေၾကာင္ေတြအေပၚ မရိုမေသျပဳမိတာေၾကာင့္လို႔
အထင္ရွိၾကတယ္
“နင္တို႔ဟာ မိရိုးဖလာယဥ္ေက်းမႈကို တစ္စတစ္စ ပစ္ပယ္ခဲ့တာကိုး”
ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေရွ႕မီေနာက္မီေတြက အဲသလို ေျပာတယ္
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ေၾကာင္ေသးဟာ ေပ်ာက္မသြားဘူး
ေၾကာင္ေသးဟာ ေနာက္ႏွစ္အနည္းငယ္အထိ
ဆက္လက္တည္ရွိေနဦးမယ္လို႔
ေၾကာင္ေသးခန္႔မွန္းေရးဌာနေတြက သတင္းထုတ္ျပန္တယ္
ဒီၾကားထဲ ၿမိဳ႔သူၿမိဳ႔သားအားလံုးဟာ
ေၾကာင္တစ္ေကာင္ကို ေတြ႕ခဲ႕ရင္
နီးစပ္ရာ လံုၿခံဳေရးဌာနကို ခ်က္ခ်င္း အေၾကာင္းၾကားေပးဖို႔လည္း
ဆက္လက္ထုတ္ျပန္တယ္
ဒါေပမယ့္ အားလံုးသိၾကတာက ၿမိဳ႔မွာ ဘယ္တုန္းကမွ
ေၾကာင္တစ္ေကာင္ဟာ မရွိခဲ့ပါဘူးဆိုတာပဲ
ျဖစ္တာက ၾကြက္ေတြေနတဲ့ ၿမိဳ႔မွာပါ။        ။

 

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
ပန္းအလကၤာ၊ဇူလိုင္၊၂၀၀၈

Advertisements

အမႈလမ္းေၾကာင္း

အမႈလမ္းေၾကာင္း

 

အေၾကာင္းအရာတပ္မေျပာခင္ အေၾကာင္းအေပါင္းမသင့္လို႔ အက်ိဳးသင့္အေၾကာင္းသင့္ မရွင္းျပႏိုင္တာ ခြင့္လႊတ္ပါ အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းမ်ား ေၾကာင့္ အေၾကာင္းရင္းမွန္ကို ဆက္လက္စံုစမ္းေနဆဲ (စဥ္/မာတိကာ)မွာ အေၾကာင္းႀကီး အေၾကာင္းငယ္မေရြး ေျပာဆိုတိုင္ပင္ႏိုင္ပါတယ္ (ေျပာဆိုတိုင္ပင္ေစလို ပါတယ္)အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္သည္ျဖစ္ေစ မတိုက္ဆိုင္သည္ျဖစ္ေစ အေၾကာင္းတရားတစ္ခုအျဖစ္သာမဟုတ္ဘဲ အေၾကာင္းျခင္းရာ အစစ(စ/ဆ/ဇ/စ်/ည) အေၾကာင္းမဲ့မျဖစ္ရေလေအာင္ အေၾကာင္းထူးေပၚတိုင္း အေၾကာင္းၾကားေပးေစလိုပါတယ္ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း အေၾကာင္းသိအခ်င္းခ်င္းကိုေသာ္လည္းေကာင္း အေၾကာင္းမသိေသးသူမ်ားကိုေသာ္လည္းေကာင္း အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေရေၾကာင္း ေလေၾကာင္း ကုန္းေၾကာင္းခရီးမ်ားအား မသြားေစလိုပါ မသြားမျဖစ္သြားလိုပါက ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္မံအေၾကာင္းၾကားေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္ ဒါ့အျပင္ ေျပရာေျပေၾကာင္း မျဖစ္ေသးခင္ လတ္တေလာအေျခအေနမ်ိဳးမွာ လူႀကီးမင္းအေနနဲ႔ ေအးရာေအးေၾကာင္းပဲ ေနထိုင္ေစလိုပါတယ္ က်ိဳးေၾကာင္းဆက္ႏြယ္မႈတစ္ခုအေနနဲ႔ ဒီတေလာမွာ ေျပာဆိုသမွ် လူႀကီးမင္းရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အေၾကာင္းျပခ်က္  (မ်ား)ကို ထည့္သြင္း ေရးသားေပးရမွာျဖစ္လို႔မို႕ စကားအသံုးအႏႈန္း စကားလမ္းေၾကာင္း ဆင္ျခင္ေစလိုပါတယ္ အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ အလုပ္အေၾကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ လူမႈေရးအေၾကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ စာအေၾကာင္း ေပအေၾကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပၿပီး(ေျပာၿပီး) ခ်ဥ္းကပ္လာသူမ်ားကိုလည္း အထူးသတိျပဳဆက္ဆံ ေစလိုပါတယ္ သာေၾကာင္း မာေၾကာင္းမွလြဲ၍ အမႈလမ္းေၾကာင္းေမွးမွိန္ႏိုင္ေစမယ့္ ဘယ္အေၾကာင္း ကိစၥကိုမွလည္း ၀င္ေရာက္ မပတ္သတ္ေစလိုပါ ရပ္ေ၀းေနမိတ္ေဆြမ်ားနဲ႔ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြအတြက္ စာဖတ္လမ္းေၾကာင္း ရႈပ္ေထြးေ၀၀ါးေစရန္ စာေရး ကဗ်ာေရးတဲ့အခါ အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာၿပီး မည္သည့္စာေၾကာင္းကိုမွ တစ္ေၾကာင္းတစ္ေလေလာက္ေတာင္ ထည့္သြင္းမေရးဖြဲ႕ေစလိုပါ အခုလို အေၾကာင္းကံညီညႊတ္စြာ ပူးေပါင္းပါ၀င္လာတဲ့အတြက္ သင့္အား အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။        ။

 

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၂၀၁၀


ေတာင္းဆု

ေတာင္းဆု

 

(၀)
အျဖစ္အပ်က္အားလံုးသည္ သူ၏ ေတာင္းဆုတစ္ခုမွ စတင္အေျချပဳခဲ့သည္။
(၁)
နားထဲမွာ ကြၽတ္စီကြၽတ္စီအသံကေလးမ်ားကို ၾကားေနရသလိုရွိသျဖင့္ သူ႕မ်က္လံုးေတြကို အသာဖြင့္လိုက္၏။ အေမွာင္ကို ျမင္ရသည္။ မနက္မလင္းေသး။ ေမွာင္ေနတုန္းပင္ ရွိေသးသည္။သူက ညအိပ္လွ်င္ အခန္းမီးကို ပိတ္အိပ္တတ္သျဖင့္ ေလာေလာဆယ္ တိုင္ကပ္နာရီမွာ ဘယ္ႏွစ္နာရီထိုးၿပီလဲဆိုတာ မသိႏိုင္။ မေန႕ညေနက ေရႊစင့္ကို နတ္ကြန္းလိုက္ပို႔ၿပီး ျပန္လာေတာ့ ေနာက္ထပ္ရိုက္ကူးမည္႔ ဗြီစီဒီဇာတ္လမ္း တစ္ပုဒ္အတြက္ ျပင္ဆင္ေနရေသးတာေၾကာင့္ ခါတိုင္းထက္ေနာက္က်စြာ သူ အိပ္ယာ၀င္ခဲ့တာကို ျပန္သတိရမိလိုက္၏။ မ်က္လံုးေတြကို အသာျပန္မွိတ္ကာ တစ္ဖက္သို႔ လွည့္ၿပီး ပံုစံေျပာင္းအိပ္လိုက္သည္။ နားထဲမွာ တိုင္ကပ္နာရီသံ တခ်က္ခ်က္သြားေနသံကို အတိုင္းသား ၾကား ေနရသည္။ ခဏေနေတာ့ သူျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြား၏။
ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ႏိုးလာေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ရွိသြားၿပီလဲသူသိခ်င္လာမိသည္။ ညသည္ ေမွာင္ေနတုန္းပင္။ သို႔ရာတြင္ အျပင္ဖက္မွာ လူေတြလႈပ္ရွားသြားလာေနသံေတြကို သူၾကားေနရသည္ဟု စိတ္ထဲ ေအာက္ေမ့မိ၏။ ဒီအခ်ိန္ႀကီး လူေတြ ဘာထလုပ္ေနၾကပါလိမ့္။ သူဘယ္လိုမွ ျပန္အိပ္လို႔ မရေတာ့။ ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းထဲ ျခင္ေထာင္ေဘးသားကို အသာမကာ ကုတင္ေပၚမွ သူဆင္းလိုက္သည္။ အရာရာ ေမွာင္ေနသျဖင့္ မီးခလုတ္ရွိရာကို သူ႔စိတ္ထဲမွ မွန္း၍ သြားေနရသည္။ ခါတိုင္းညေတြထက္ ဒီည ပိုေမွာင္ေနသလို ခံစားမိ၏။ လမ္းမီးေတြမ်ားျပတ္ေနသလားပဲ။ခါတိုင္းညေတြမွာဆိုရင္ အခန္းထဲမီးပိတ္ထားရင္ေတာင္ ျပတင္းေပါက္မွ တစ္စြန္းတစ္စ၀င္ေရာက္လာေသာ အျပင္ဖက္လမ္းမီးတိုင္ေတြ၏ အလင္းေရာင္ရွိေသးသည္မဟုတ္လား။ ေရာက္ၿပီ။ မီးခလုတ္ရွိသည့္ နံရံဆီကို သူေရာက္သြားၿပီ။
“ေထာက္”
မီးခလုတ္ကို သူဖြင့္လိုက္၏။
သူထင္ထားသည့္အတိုင္း မီးက ပ်က္ေနသည္။ သူအနည္းငယ္ စိတ္ညစ္သြား၏။ ထိုအခိုက္ သူ႔ဟမ္းဖုန္းကေလးကို သတိရမိလိုက္သည္။ အခန္းထဲရွိ စာေရးစားပြဲဆီ မွန္းဆလွ်ာက္သြားကာ စားပြဲေပၚမွ ဖုန္းကို စမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ လက္ထဲေရာက္လာသည့္ဖုန္းကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ဘာမီးမွလင္းမလာ။ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဖုန္းကို ဘက္ထရီအျပည့္ျဖည့္ထားတာပဲ။ ရုတ္တရက္ တစ္စံုတစ္ခုကို သိရွိရိပ္မိလိုက္ေသာေၾကာင့္ သူတုန္လႈပ္သြားကာ ဖုန္းက ၾကမ္းျပင္ေပၚ လြတ္က်သြား၏။ျပန္မေကာက္ႏိုင္ေတာ့။
သူအရာရာကို ျဗဳန္းစားႀကီး နားလည္သြားသည္။
(၂)
လြန္ခဲ့သည့္လေလာက္မွ စတင္ကာ ၿမိဳ႕စြန္ရွိ မထင္မရွား နတ္ကြန္းတစ္ခုသည္ ဆုေတာင္းျပည့္သည္ဟု ေန႔ခ်င္းညခ်င္းနာမည္ႀကီး လာခဲ့သည္။ ထိုနတ္ကြန္းသို႔ သူ႔ခ်စ္သူေရႊစင္က
သြားခ်င္သည္ဆိုကာ ပူဆာေနတာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ထိုစဥ္က သူမအားလပ္ခဲ့။ အခ်ိန္မွီ ရံုတင္ရမည့္ ရုပ္ရွင္တစ္ကားအတြက္ အလုပ္ရႈပ္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ထိုအတြက္ ေရႊစင့္အေပၚ တာ၀န္မေက်သလို သူခံစားရသည္။ ေရႊစင္က သူ႔အေပၚ ေကာင္းလြန္းသည္။ သာမန္ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ထက္မက သူ႔အေပၚ အႏြံအတာခံလြန္းသည္။ ေရႊစင့္ဖက္က ၾကည့္လွ်င္လည္း သူက ေရႊစင့္အတြက္ နတ္သားေလးတစ္ပါးျဖစ္ေနႏိုင္သည္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ေရႊစင္က မ်က္မျမင္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္မဟုတ္လား။
ေရႊစင္က ေမြးရာပါ မ်က္မျမင္သူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္။ ေရႊစင့္အသက္ ဆယ့္ကိုးႏွစ္တြင္ မိဘႏွစ္ပါးႏွင့္အတူ ေခ်ာင္းသာသို႔ အပန္းေျဖခရီးသြားရာ ကားအက္ဆီးဒင့္ျဖစ္ၿပီး ေရႊစင့္မိခင္ကြယ္လြန္သြားခဲ့သည္။ ေရႊစင္ကေတာ့ မ်က္စိအလင္းကြယ္ခဲ့ရ၏။ ဆရာ၀န္က ေရႊစင့္ မ်က္လံုးမ်ားသည္ တစ္ခ်ိန္မွာ ျပန္ေကာင္းလာႏိုင္စရာရွိပါသည္ဟု ႏွစ္သိမ့္ခဲ့သည္ ဆို၏။ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာၾကာကို ေမာင္ႏွမမရွိေသာ ေရႊစင္သည္ မ်က္မျမင္ဘ၀ျဖင့္ ခါးသီးနာက်င္စြာ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရသည္။ ေရႊစင့္ဘ၀ထဲသို႔ သူေရာက္မလာမွီအခ်ိန္အထိပဲ ဆိုပါေတာ့။
“နတ္ကြန္းေရာက္ရင္ ေရႊစင္ ဘာဆုေတြေတာင္းမွာလဲ”
အခ်ိန္မွီ ရံုတင္ရမည့္ ရုပ္ရွင္ကားႀကီးအတြက္ လုပ္စရာေတြ လက္စသတ္ၿပီးခ်ိန္တြင္ ေရႊစင္ အင္မတန္သြားခ်င္ေသာ ၿမိဳ႔စြန္ရွိ နတ္ကြန္းကို သူလိုက္ပို႔ခဲ့သည္။ သူ၏ ႏို႕ႏွစ္ေရာင္လင့္ခရူဇာကားႀကီးေပၚတြင္ ေရႊစင္က ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လိုက္ပါလာခဲ့သည္။ ေရႊစင္ ယခုလို ကားျပန္စီးတာ မၾကာေသး။ ကားအက္ဆီးဒင့္ေၾကာင့္ ဘ၀မွာ ပိုင္ဆိုင္သမွ်အရာအေတာ္မ်ားမ်ားဆံုးရႈံးသြားေသာ ေရႊစင္သည္ ေမာ္ေတာ္ကားကို ႏွစ္အတန္ၾကာ ေၾကာက္ရြံ႕မုန္းတီးေနခဲ့သည္။ သူႏွင့္ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ၿပီးမွသာ သူ႔အႀကိဳက္လိုက္ေလ်ာၿပီး ဟိုနားနည္းနည္း ဒီနားနည္းနည္း လိုက္စီးရင္းမွ ေမာ္ေတာ္ကားျပန္စီးရဲလာျခင္းျဖစ္သည္။ ဒါေတာင္ သူေမာင္းသည့္ ေမာ္ေတာ္ကားမွ လြဲရင္ တျခားကားကို ေရႊစင္မစီး။
“အင္း…တကယ္ေတာ့ ေရႊစင္ ဆုေတြေတာင္းခဲ့ရတာလည္း ေမာေနပါၿပီ ကိုရယ္
ခုေတာ့ ေရႊစင္ ဘာဆုမွ မေတာင္းခ်င္ေတာ့ပါဘူး…က်န္တဲ့ ဘ၀တစ္သက္တာေလးကိုပဲ…
ကိုနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနထိုင္သြားခ်င္တဲ့စိတ္ တစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္”
(၃)
သူ႔စိတ္ေတြ ေဆာက္တည္ရာမဲ့သြားသလိုမ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ျဖစ္တည္မႈကို ပိုင္စိုးသည့္ နတ္ေဒ၀တာတစ္ပါးပါးတိမ္းပါးသြားသလိုမ်ိဳး သူခံစားလိုက္ရသည္။ သြားၿပီ။ သူ႔မ်က္လံုးေတြ ကန္းသြားၿပီ။ မေန႔က နတ္ကြန္းေရွ႕မွာ ေရႊစင့္အတြက္ သူေတာင္းခဲ့သည့္ ဆုျပည့္သြားၿပီ။ ေသြးရူးေသြးတန္းျဖင့္ အခန္းထဲမွ သူထြက္လိုက္ရာ ပိတ္ထားေသာ အခန္းတံခါးႏွင့္ အရွိန္ျပင္းစြာတိုက္မိသည္။ လဲက်ေနရာမွအခန္းတံခါးကို သူဆြဲဖြင့္သည္။ ၿပီးေတာ့ တည္ၿငိမ္မႈမဲ႔စြာ အိမ္ေရွ႔ဧည့္ခန္းထဲ ေျပးထြက္ေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲရွိ ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ တိုက္မိလဲၿပိဳျပန္ကာ သူ႔ေခါင္းမိုက္ခနဲ ျဖစ္သြား၏။ စမ္းၾကည့္ေတာ့ ပ်စ္ခြၽဲခြၽဲအရည္ေတြ။ ေသြး…ေသြးေတြ..။
“ေဒါက္..ေဒါက္…ေဒါက္…ဆရာေနလင္းေအာင္…ဆရာေနလင္းေအာင္”
အေရးထဲ အခန္းတံခါးကို ဘယ္သူက လာေခါက္သည္မသိ။ သူ႔နာမည္ကိုလည္း တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေခၚေနသည္။
“ဘယ္သူလဲ”
“ကြၽန္ေတာ္ပါ ဆရာ…မ်ိဳးသိမ္းပါ”
“ေဟ့ေကာင္…ေျပာ ဘာကိစၥလဲ”
သူ႔အသံေတြက သိမ္ငယ္ရႈပ္ေထြးမႈေတြႏွင့္အတူ ကြၽတ္ဆတ္ေနသည္။
“မမေလးေရႊစင္ မ်က္စိျပန္ျမင္ရၿပီတဲ့ အဲဒါ ဆရာ့ဆီ ဖုန္းဆက္တာ မရလို႔
ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာခိုင္းလိုက္တာ…မမေလးတို႔က ဆရာ့ကို
ဗဟန္းက မ်က္စိေဆးရံုမွာ ေစာင့္ေနမယ္တဲ့…ဆရာ တံခါးဖြင့္ပါဦး”
ဟင္။ ေရႊစင္က မ်က္စိျပန္ျမင္သြားၿပီဆိုပဲ။ ေသခ်ာသြားပါၿပီ။ မေန႔က နတ္ကြန္းမွာ သူေတာင္းသည့္ဆုျပည့္သြားခဲ့ၿပီ။ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ကိုခ်က္ခ်င္းပင္ သူခ်ျဖစ္လိုက္သည္။
“ေအး..ေအး…ဟုတ္ၿပီမ်ိဳးသိမ္း…ငါသိၿပီ…ငါသေဘာေပါက္ၿပီ…မင္း ခုအိမ္ျပန္မွာမဟုတ္လား
သြားေတာ့…ငါမင္းကို တံခါးဖြင့္မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး”
“ဟုတ္…ဟုတ္ကဲ့ဆရာ”
ေယာင္နနျဖစ္ကာ လွည့္ထြက္သြားေသာ မ်ိဳးသိမ္း၏ ေျခသံကို သူၾကားရသည္။
(၄)
သူက ေရႊစင္ကို ခ်စ္ခြင့္ေတာင္းေသာအခါ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သူလိုခ်င္ေသာ အေျဖကို ေရႊစင္ေပးခဲ့၏။ ေရႊစင္က တကၠသိုလ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ထိ ေရာက္ခဲ့ေပမယ့္ မ်က္စိကြယ္သြားေတာ့ ဘြဲ႔ရေအာင္မယူႏိုင္ခဲ့။ မ်က္စိအလင္းမကြယ္ခင္ ေရႊစင္တကၠသိုလ္စတက္ကတည္းကပင္ သူပါ၀င္သရုပ္ေဆာင္ ထားသည့္ ဗီြဒီယိုဇာတ္ကားမ်ားၾကည့္ကာ သေဘာက်ခဲ့သည္ဟု ခ်စ္သူေတြျဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ေရႊစင္က ရွက္စဖြယ္အမူအရာျဖင့္ေျပာျပသည္။သို႔ရာတြင္ သူက သရုပ္ေဆာင္ဖက္မွာ မေအာင္ျမင္ခဲ့။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒါရိုက္တာျဖစ္ေအာင္ သူႀကိဳးစားခဲ့သည္။ မ်က္မျမင္မကေလးေရႊစင္ႏွင့္ ေတြ႕ေသာ အခါ သူက အေတာ္အသင့္ ေအာင္ျမင္ေသာ ဒါရိုက္တာေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ မေအာင္ျမင္ေသာ သရုပ္ေဆာင္အလုပ္ကို သူစြန္႔လႊတ္ခဲ့၏။
“ဒါဆို ဒီနတ္ကြန္းမွာ ေရႊစင္ ဘာဆုမွ မေတာင္းေတာ့ဘူးေပါ့”
“ကို႔အတြက္ ေတာင္းေပးမယ္ေလ…ကိုဒီႏွစ္ အကယ္ဒမီရေအာင္ေပါ့…
ကိုကလည္း ေရႊစင့္အတြက္ဆုေတာင္းေပး…အျပန္အလွန္ေပါ့”
ၿမိဳ႔ျပင္သို႔ ေရာက္လာသည့္ သူ၏ ႏို႔ႏွစ္ေရာင္လင့္ခရူဇာကားေနာက္တြင္ လမ္းမ်ား တရိပ္ရိပ္က်န္ေနခဲ့တာကို ေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန တဆင့္ သူျမင္ေနရသည္။ မ်က္မျမင္ဘ၀ေရာက္သြားၿပီးေနာက္တြင္ ဘာသာေရးကို ေရႊစင္ပိုလုပ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အလင္းေရာင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ ေရႊစင့္အတြက္ ဘာသာေရးျဖင့္ အလင္းသစ္ရွာေဖြရန္ ႀကိဳးပမ္းမႈျဖစ္သည္။ တန္ခိုးႀကီးဘုရားအေတာ္မ်ားမ်ားသို႔ ဘုရားဖူးထြက္ကာ ကြယ္လြန္သြား ေသာ မိခင္အတြက္ႏွင့္ မိမိ၏ မ်က္စိႏွစ္ကြင္းအလင္းျပန္ရရန္ ေတာင္းဆုျပဳ လွဴဒါန္းျခင္းမ်ားကို ေရႊစင္မၾကာခဏလုပ္ျဖစ္ခဲ့သည္။
“ကိုယ္ အကယ္ဒမီရုပ္တုမရလည္း ၀မ္းမနည္းပါဘူး…ေရႊစင္ရာ”
“ဟင္…ဘာျဖစ္လို႔လဲ ကိုရဲ႕”
“ကိုယ့္အတြက္ ခ်စ္သူေရႊစင္ရုပ္ေလးရွိၿပီးသားပဲ”
“ဟြန္႔..ကိုက စကားသိပ္တတ္တာပဲ”
နတ္ကြန္းကို ေရာက္ေတာ့ ေန႔လယ္၁၂နာရီထိုးခါနီးၿပီ။ ထမင္းစားခ်ိန္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္လားမသိ လူသိပ္မရွိ။ေရႊစင္က အသင့္ပါလာေသာ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြကို ဆပ္ကပ္ပူေဇာ္မႈေတြလုပ္သည္။သူက ေဘးမွေန၍ ေရႊစင့္ကို ကူလုပ္ေပးရသည္။ မ်က္စိမျမင္ရေပမယ့္ ေရႊစင္က ယခုလိုကိစၥမ်ိဳးေတြကို ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ရမွေက်နပ္တတ္သူျဖစ္၏။ေရႊစင္က ဘာဆုေတြေတာင္းသလဲသူမသိရေပမယ့္ သူေတာင္းတဲ့ ဆုကိုေတာ့ ေရႊစင္က လာေမးသည္။ အမွန္ေတာ့ သူက ဘာဆုမွမေတာင္း ရိုးရိုးတန္းတန္း၀တ္ျပဳရံုေလာက္သာ ျဖစ္သည္။ ဒါေတာင္ ေရႊစင္ေဘးမွာ ရွိေနလို႔ ျဖစ္သည္။ သူက ဘာသာေရးကို သိပ္မလုိက္စားျဖစ္။ ဆုေတြဘာေတြလည္း ေတာင္းေလ့ေတာင္းထမရွိ၊ အရာအားလံုး ကိုယ္လုပ္မွ ကိုယ္ရတာပဲျဖစ္သည္ဟု လက္ခံထားသူျဖစ္သည္။သူငယ္ငယ္ကေတာ့ သူ႔မိသားစုမွာ ဆင္းရဲလြန္းေသာေၾကာင့္ မၾကာခင္ခ်မ္းသာလာရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဆုေတာင္းဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာမွျဖစ္မလာခဲ့။ သူက သူတကယ္မေတာင္းေသာ ဆုကို နတ္ကြန္းေရွ႕မွာ ခပ္တည္တည္ ဖြင့္ေျပာျပလိုက္ေတာ့
ေရႊစင္က်နပ္သြားခဲ့၏။
(၅)
ဘာကိုမေက်နပ္မွန္း ေသေသခ်ာခ်ာမသိရေပမယ့္ တစ္ခုခုကိုေတာ့ သူအႀကီးအက်ယ္မေက်မနပ္ျဖစ္ေနမိသည္။မျဖစ္ဘူး…မျဖစ္ဘူး… ငါဒီလို ပံုမ်ိဳးနဲ႔ အျပင္သြားရင္ ငါ့ကို လူေတြက ဘယ္လိုထင္ၾကမလဲ။ သူ႔ေခါင္းက ေပါက္ေနသည့္ဒဏ္ရာက နာက်င္ေနသည္။ ေသြး မထြက္ေတာ့လို႔ ေတာ္ေသးသည္။ ခုေတာ့ မ်က္စိမျမင္သူက ေရႊစင္မဟုတ္။ သူျဖစ္ေနၿပီ။ ေရႊစင္မ်က္စိမျမင္တာက ကိစၥမရွိ။သူမ်က္စိမျမင္လွ်င္….။ဟာ…။ေတြးၾကည့္ရံုျဖင့္ပင္အလိုလိုေနရင္း အားအင္ေတြမဲ့သြားရသည္။အကယ္ဒမီေပးပြဲက လမည့္အဂၤါေန႔ည။ ရုပ္ရွင္အသိုင္းအ၀န္းတစ္ခုလံုး ဒီႏွစ္ ဒါရိုက္တာဆုကို  “တေလာကလံုးနဲ႔ တစ္ေယာက္”ဇာတ္ကားျဖင့္ သူရႏိုင္မည္ဟု ထင္ေၾကးေပးထားၾကသည္။ အကယ္၍ သူအကယ္ဒမီရပါက သူ႔ကို ေရႊစင္က ေဘးမွ တြဲေပးမွာေသခ်ာသည္။ထိုအခါလူေတြက သူ႔ကို ၀ိုင္းသနားၾကလိမ့္မည္။ မ်က္မျမင္အႏုပညာရွင္ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ေရႊစင့္ကိုလည္း သေဘာထားႀကီးလိုက္တာ… ေမတၱာႀကီးလိုက္တာ…ဟိုမ်က္မျမင္ဒါရိုက္တာနဲ႔ေတာင္မတန္ဘူး…ဘာညာ စသျဖင့္ ေျပာၾကလိမ့္မည္။ ေရႊစင္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ သူ႔အႏြံအတာခံႏိုင္မွာ တဲ့လဲ။ အရင္ကေတာ့ မ်က္မျမင္မကေလးေရႊစင္အတြက္ သူက မမွားႏိုင္သည့္ ေရြးခ်ယ္မႈ။ ခုေတာ့ ေရႊစင္မ်က္စိျပန္ျမင္ၿပီ။သူ႕ထက္သာသည့္ လူေတြ ေလာကမွာအမ်ားႀကီးရွိမွန္း ေရႊစင္သိသြားေတာ့မည္။ အထူးသျဖင့္ သုခကမၻာရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရးကုမၸဏီပိုင္ရွင္ ဦးသန္႔စင္၏ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးကေလးေရႊစင္ကို လိုခ်င္သည့္ လူေတြက ဒုႏွင့္ေဒးရွိမွန္း ေရႊစင္ မၾကာခင္ သိလာရေတာ့ မည္။ဟိုအရင္မ်က္မျမင္ဘ၀မွာ ေနတုန္းက ေရႊစင္ကို ဘယ္သူကမွအေရးမစိုက္ခဲ့သည့္ကိစၥသည္လည္း အတိတ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့မည္။ေရႊစင့္အစား သူသာ မ်က္မျမင္ဘ၀ျဖင့္ လူေတြ၏ ေမ့ေလ်ာ့ေရွာင္ခြာျခင္းကို ခံစားရေတာ့မည္ျဖစ္၏။
ေခ်ာက္ခ်ားထိတ္လန္႔စြာ ၾကမ္းျပင္ထက္ သူထိုင္လ်က္သားရွိေနသည္။ သူ႔ဘ၀က အေမွာင္က်သြားၿပီ။ေတာက္…ဒီေသာက္ေကာင္မ …ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီနတ္ကြန္းကို သြားဖို႔ ငါ့ကို ပူဆာရတာလဲ။ ေရႊစင္ႏွင့္ လက္ထပ္ၿပီးလွ်င္ ဦးသန္႔စင္၏ သုခကမၻာရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရးကုမၸဏီ တစ္ခုလံုး သူ႔လက္ေရာက္လာမည္။ ထိုအခါက်မွ ေအာက္က်ေနာက္က်ေနခဲ့ရေသာ ဒါရိုက္တာေပါက္စဘ၀က သူလြတ္မည္။ဦးသန္႔စင္ကလည္း သမီးျဖစ္သူ မ်က္မျမင္မေလးေရႊစင္ႏွင့္ သူ႔ကို သေဘာတူခဲ့သည္။ လက္ရွိ သူစီးေနသည့္ ႏို႔ႏွစ္ေရာင္လင့္ခရူဇာ ကားကိုေတာင္ ဦးသန္႔စင္က ေပးထားတာျဖစ္သည္။ခုေတာ့ ဦးသန္႔စင္လည္း သေဘာထားေျပာင္းၿပီလားမေျပာတတ္။ သိပ္မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာ သူ႔ဘ၀သည္ လံုး၀ေျပာင္းလဲ သြားရေပေတာ့မည္။ မ်က္မျမင္ဒါရိုက္တာ။မ်က္စိမျမင္ေတာ့ ဗြီဒီယိုေတြ ရုပ္ရွင္ေတြလည္း သူရိုက္ႏိုင္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူးေပါ့။ဒါဆိုလွ်င္ ဦးသန္႔စင္က လုပ္ငန္းမွာ သံုးမရေတာ့သည့္ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ကို အလကားေနရင္း သားမက္ေတာ္ခ်င္မွာမဟုတ္တာ ေသခ်ာေနသည္။အစပိုင္းေတာ့ ေခ်ာ့ေမာ့ ဆက္ဆံမည္။ေနာက္မွ တနည္းနည္းႏွင့္ ဒီအသိုင္းအ၀န္းမွာ သူမေနႏိုင္ေအာင္ ဦးသန္႔စင္လုပ္မည္။ထိုအခ်ိန္တြင္ တျခားငတိတစ္ေယာက္ေယာက္ႏွင့္ ေရႊစင္က အခ်စ္စာမ်က္ႏွာသစ္ ဖြင့္ေနလိမ့္မည္။
၀မ္းနည္းစိတ္ေၾကာင့္ သူ႔ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးဆို႔နစ္နာက်င္ေနသည္။ အလင္းေရာင္ေပ်ာက္ဆံုးေနသည့္ သူ႔မ်က္လံုးတစ္စံုထက္တြင္ မ်က္ရည္ေတြက စီးက်ေနခဲ့ၿပီ။ ငယ္စဥ္က သူအလြန္ဆင္းရဲခဲ့သျဖင့္ ခ်မ္းသာႏိုင္သည့္ အခြင့္အေရးမွန္သမွ် သူရေအာင္ယူခဲ့သည္။ သူ႔ေၾကာင့္ ဘ၀ပ်က္၊ နာမည္ပ်က္သြားသူေတြလည္း အနည္းအက်င္းရွိခဲ့ဖူးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔အေၾကာင္းသိသူေတြက သူ႔ကို အခြင့္အေရးသမားဟု ကြယ္ရာမွာ ေခၚၾကေသာ္လည္း သူမျဖံဳခဲ့။ ေရႊစင္ႏွင့္ လက္ထပ္ၿပီးလွ်င္ သူ႔ဘ၀သည္ ေအးခ်မ္းသြားၿပီျဖစ္သည္။ ေနာင္ သူတကယ္ခ်စ္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ ႏွင့္ေတြ႕လွ်င္ အျပင္မွာ တိတ္တိတ္ေပါင္းသင္းၾကရံုပင္။ ခုေတာ့ သူ႔အႀကံအစည္ေတြအားလံုး ဘာမဟုတ္သည့္ ေတာင္းဆုတစ္ခုေၾကာင့္ ေရစုန္ေမ်ာ သြားၿပီ။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ နတ္ကြန္းဆီသြားၿပီး ဆုေတာင္း၍လည္း မရေတာ့။ နတ္ကြန္းက ဆုတစ္ႀကိမ္သာ ေတာင္းလို႔ရသည္ဟု အဆိုရွိထားသည္။ သူမလိုခ်င္သည့္ ဆင္းရဲတြင္းထဲ ျပန္သြားရေတာ့မည္။ ပိုၿပီးဆိုးတာက ဆင္းရဲတြင္းထဲမွာ မ်က္မျမင္ဘ၀ႏွင့္ ကူညီကယ္တင္သူ မရွိ အထီးက်န္ ျဖတ္သန္းရမည့္အေရးပင္။ သူ႔ႏွလံုးသားသည္ အဆံုးစြန္လႈပ္ခါလြန္းရေသာေၾကာင့္ ေမာပန္းေနသည္။ ေသခါနီး သတိလက္လြတ္ျဖစ္ေနေသာ လူပမာတစ္ေယာက္လို ကတုန္ကယင္ျဖစ္ကာ သူေၾကာက္ရြ႕ံေနသည္။ ဘာကိုမွ သူရင္မဆိုင္ရဲေတာ့။ေရႊစင္၊ ၿမိဳ႕စြန္က နတ္ကြန္း၊ကားအက္ဆီးဒင့္၊ လက္စသတ္ေနရသည့္ ရုပ္ရွင္ကား၊အေမွာင္၊တန္ခိုးႀကီးဘုရားမ်ား၊ရွက္စဖြယ္အမူအရာ၊အကယ္ဒမီ၊ ေခါင္းက ဒဏ္ရာ၊သုခကမၻာရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရး၊ မ်ိဳးသိမ္း၊ႏို႕ႏွစ္ေရာင္ လင့္ခရူဇာ၊ဆင္းရဲတြင္း၊ဟမ္းဖုန္းဘက္ထရီ၊ဦးသန္႔စင္၊ အားလံုးကို သူရင္မဆိုင္ရဲေတာ့။မေန႕ညေနက နတ္ကြန္းေရွ႕မွာ ေရႊစင့္ကို ခပ္တည္တည္ေျပာခဲ့ေသာ သူ႔ေတာင္းဆုကိုသာ နားထဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ထပ္ က်ိန္စာတစ္ပုဒ္လို ျပန္ၾကားေယာင္ေနမိသည္။
“နတ္မင္းႀကီးခင္ဗ်ား…ျဖစ္ႏိုင္ပါက ကြၽန္ေတာ့္ခ်စ္သူေလး ခံစားေနရေသာ
မ်က္စိမျမင္ရေသာဒုကၡတရားမ်ားကို ကြၽန္ေတာ့္ကိုပဲ က်ေရာက္ပါေစ…
ကြၽန္ေတာ္၏ မ်က္စိအလင္းမ်ားကိုေတာ့ ခ်စ္သူေလးအား ေပးသနားေတာ္မူပါ”

 

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၁၄.၁၁.၀၈
ေန႔လယ္၁၁း၁၈နာရီ
ကလ်ာ၊စက္တင္ဘာ၊၂၀၀၉

လူေမးမ်ားတဲ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ေမးခြန္းကိုးခုအား ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ေျဖဆိုမိျခင္း

လူေမးမ်ားတဲ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ေမးခြန္းကိုးခုအား
ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ေျဖဆိုမိျခင္း

 

မင္းက ရုပ္ရည္ေလးသနားကမားနဲ႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအၿမဲ၀တ္လို႔
ဟိုက္ေဘာ့(စ္)တစ္ေယာက္ရဲ႕ သားလား
မင္းက ခပ္ကားကားလမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ေဆာင့္ၾကြားၾကြားႏိုင္လွတာ
လူႏွစ္ဒါဇင္ေလာက္နဲ႔ ခ်ိန္းရိုက္ဖူးတဲ့ေကာင္လား
မင္းက အသက္(၂၂)ႏွစ္မွာ အရြယ္နဲ႔ ရင့္က်က္မႈအေၾကာင္းစဥ္းစား
ၿပီးေတာ့လည္း သစ္ရြက္ေၾကြသံၾကားတိုင္း စိတ္လႈပ္ရွားလို႔
ခုတိုင္ရူးသြပ္တတ္သူလား။
မင္းက ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္/ႏွစ္ပုဒ္ေလာက္ မဂၢဇင္းထဲ ပါဖူးတာနဲ႔
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကဗ်ာဆရာလို႔ ထင္ေနၿပီလား
မင္းက လူတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဆိုင္းဘုတ္ေတြကို အမွားျပင္ရဦးမယ္ေျပာၿပီး
ကိုယ္တိုင္မွာေကာ အမွန္မ်ားမ်ားနဲ႔ ဆိုင္းဘုတ္ရွိလို႔လား
မင္းက မိန္းမေတြအေၾကာင္း နားမလည္ႏိုင္ဘူး အၿမဲေျပာ
(၁၅၀၀)စစ္စစ္ ေရစီး/ေရဆန္ထဲ ဘ၀ကို ခ်ေကြၽးဖူးလို႔လား
မင္းက မိသားစုမွာ အသားဟင္းမပါရင္ ထမင္းမစားခ်င္
မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ အေမ့အစား မီးတစ္ခါ ၀င္ေမႊးဖူးသလား
မင္းက လူ႔အနာဂတ္အတြက္ ခန္႔မွန္းခ်က္ေတြ မုန္းရေအာင္
ပလက္ေဖာင္းေဗဒင္ ေရွာင္ကြင္းတတ္သူလား
မင္းက အေပါစား၀တၳဳ/အေပါစားရုပ္ရွင္ေတြ လွည့္မၾကည့္ဘူးေျပာခဲ့
ကိုယ္ဖန္တီးတဲ့ အႏုပညာအားလံုး အေပါစားဆန္ေနတာေတာ့ မသိဘူးလား။

ဟုတ္ကဲ့
ကြၽန္ေတာ္ဟာ ရုပ္ရည္သိပ္မဆိုးဘဲ ဂ်င္းေဘာင္းဘီႀကိဳက္တတ္တဲ့
အိပ္ကပ္ထဲ ေငြတစ္ေထာင္မပါ ငမြဲတစ္ေကာင္ပါ
ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေမြးရာပါခပ္ကားကားနဲ႔ ေဆာင့္ၾကြားၾကြားလမ္းေလွ်ာက္တတ္တာကလြဲလို႔
လူေၾကာက္ကေလးပါ
ကြၽန္ေတာ္ဟာ အသက္(၂၂)ႏွစ္ထိ သစ္ရြက္လႈပ္ရံုနဲ႔ တစ္သက္လံုး အသည္းတုန္ခဲ့
ရင့္က်က္မႈနည္းကာ ခုတိုင္ရူးသြပ္ေနသူပါ
ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေရးထားတာထက္ အပံု ၃၀ပံုမွာ ၁ပံုေလာက္သာ မဂၢဇင္းမွာပါဖူးတဲ့
ခပ္ညံ့ညံ့ ကဗ်ာေရးသူတစ္ေယာက္ပါ
ကြၽန္ေတာ္ဟာ ဘြဲ႔ရဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုေတာင္ မပိုင္ေပမယ့္
လူတစ္ခ်ိဳ႔ရဲ႕ ဆိုင္းဘုတ္ေတြအေပၚ  ေ၀ဖန္ခဲ့ဖူးတဲ့ လူအ-ပါ
ကြၽန္ေတာ္ဟာ မိန္းမေတြအေပၚ နားမလည္ႏိုင္ခဲ့သလို (၁၅၀၀)စစ္စစ္ ေရစီး/ေရဆန္ထဲ
ဘ၀ကို မေလးနက္ခဲ့သူပါ
ကြၽန္ေတာ္ဟာ အသားဟင္းမပါရင္ ထမင္းမစားခ်င္
မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ အေမ့အစား မီးတစ္ခါ၀င္မေမႊးခဲ့ဖူးတဲ့ သားမိုက္ပါ
ကြၽန္ေတာ္ဟာ အနာဂတ္ကို ယၾတာေတြနဲ႔ျခယ္သ
ဘယ္လိုေဗဒင္ကိုမွ မယံုၾကည္ႏိုင္သူပါ
ကြၽန္ေတာ္ဟာ အေပါစား၀တၳဳ/အေပါစားရုပ္ရွင္ေတြဆို အထင္မႀကီးဘဲ
ကိုယ္တိုင္က်ေတာ့ ဒီကဗ်ာလို အေပါစားအႏုပညာေတြသာ
ဖန္တီးတတ္တဲ့ ေကာင္ရယ္ပါ။        ။

 

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
Idea ၊ဧၿပီ၊၂၀၀၆

ေမာင္း-ဟိန္းျမတ္ေဇာ္ ေရာင္း-လူဆန္း

ေမာင္း-ဟိန္းျမတ္ေဇာ္
ေရာင္း-လူဆန္း

 

ကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ မိဘ၊ဇနီး၊သား၊သမီး၊ေျမး၊ျမစ္၊အခ်စ္ကေလးမ်ားက ေဘးမသီရန္မခဘဲ အိမ္အျပန္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကသည္ကို သိရွိၾကပါသည္။ကြၽႏု္ပ္တို႔သည္  ဤမြန္ျမတ္သည္ဟုဆိုေသာ  ဤသစၥာအဓိဌာန္အလုပ္ကို ကြၽႏု္ပ္တို႔သေဘာႏွင့္ ကြၽႏု္ပ္တို႔ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ထပ္မံေရြးခ်ယ္ႏိုင္ခြင့္ ရွိသည္ကိုလည္း သိရွိနားလည္ ပါသည္

ကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္စီး လုပ္သားျပည္သူမ်ားကို ေယဘူယ်အားျဖင့္ ယဥ္ေက်းေခ်ငံစြာ ဆက္ဆံၾကပါသည္။သို႔ေသာ္ မတူေသာ တက္လိုက္ ဆင္းလိုက္ စိတ္ကူးအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေမ်ာေနေသာ လူအမ်ားကို ခရီးစဥ္အစအဆံုး ေနမထြက္ခင္မွ မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္ ဆက္ဆံေျပာဆိုေနရျခင္း၊သက္ဆိုင္ရာ စည္းပိုင္ကမ္းပိုင္တို႔၏ အရိပ္အကဲ၊ ေန႔တြက္ကိုက္ရန္ အစဥ္မ်က္စိလ်င္ေအာ္ဟစ္ေနရျခင္းတို႔ေၾကာင့္ အလ်င္စလို အေျပာအဆို ေလယူေလသိမ္းမ်ား ရွိခဲ့ေသာ္ ဤေနရာမွ အညြတ္အႏူးေတာင္းပန္အပ္ပါသည္

ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ မိန္းမတို႔သည္ ဒီေန႔အ၀တ္တစ္မ်ိဳး၀တ္ၿပီး ဟင္းတစ္မ်ိဳးခ်က္ကာ ေနာက္တစ္ေန႔ ေနာက္အ၀တ္တစ္မ်ိဳးျဖင့္ ဟင္းအမယ္တစ္မ်ိဳး ေျပာင္းလ်က္ ေန႔စဥ္ဖန္တီးၾက ပါသည္။ကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ခန္႔က၊ဆယ္ႏွစ္ခန္႔က ခရီးသည္မ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံေနရျခင္းမဟုတ္ မူဘဲ ယေန႔ခရီးသည္မ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံေနရေသာေၾကာင့္ ယေန႔အေတြးကိုပဲ ေတြးၾကရပါသည္

ဟိုယခင္ သိမွီလိုက္သူမ်ားအဖို႔ သစ္သားဘတ္စ္ကားအိုႀကီးေပၚ ေမာင္းသူအဖိုးႀကီး၏ ဒူးတစ္၀က္လွန္ ေလ၀င္ပုဆိုးႏွင့္ ေရာင္းသူအဖိုးႀကီး၏ ]မွတ္တိုင္ပါသည္ဆရာ}ဟူေသာ ကြမ္းၿမဳံ႕သံ၊ငါးျပားေစ့ ဆယ္ျပားေစ့ မတ္ေစ့ ငါးမူးေစ့ က်ပ္ေစ့ အေလးေစ့ အေပါ့ေစ့ထည့္လြယ္အိတ္ႀကီးမ်ား၊ ကြမ္းစားထားေသာ လွ်ာေပၚမွ တံေတြးဆြတ္ၿပီး လက္မွတ္တစ္ ေစာင္စီ ေအးေဆးစြာ ဆြဲျဖဳတ္လ်က္ ေလတျဖဴးျဖဴးစီးရေသာ ေခတ္လည္း မဟုတ္ေတာ့ပါေခ်။

ကြၽႏု္ပ္တို႔တြင္ လမ္း၊မီးပြဳင့္၊မွတ္တိုင္၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ေပၚ အခ်ိန္မေရြးႀကံဳလာရႏိုင္ေသာ အခက္အခဲမ်ားကို ေန႔စဥ္နည္းအားျဖင့္ တြက္ဆႏိုင္ၾကၿပီး ရရွိေသာ ၀င္ေငြအားျဖင့္ ရပ္တည္ၾကရပါသည္။ မေန႔က အေၾကာင္းမ်ားကို အခ်ိန္မ်ားစြာ မစဥ္းစားႏိုင္ပါ၊မနက္ျဖန္လာမည္ေသခ်ာေသာ္လည္း ကြၽႏု္ပ္တို႔ဘက္မွ ပိုၿပီးေသခ်ာထားရပါမည္။ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽႏု္ပ္တို႔လုပ္ရန္ရွိသည္မ်ားကို ေနပူူမိုးရြာရြာၿပီးစီးေအာင္ လုပ္ရပါသည္။ၿငီးေငြ႕စရာ ေန႔စဥ္အေျပာအဆိုမ်ားၾကားမွ စကားလံုးအသစ္မ်ားရလာသလိုဆြဲသံုး၊လိုအပ္က ထင္ဟပ္ ထြင္းေဖာက္လိုက္ရျခင္းမ်ားျဖင့္ အလုပ္လုပ္ရင္း ေျဖေဖ်ာ္ၾကရပါသည္

ထို႔ေၾကာင့္ပင္ အခ်ိဳ႕ေသာ ကဗ်ာဆရာမ်ားသည္ ကြၽႏု္ပ္တို႔အား တမင္လၻက္ရည္တိုက္ ထမင္းေကြၽးၿပီး ကားနားခ်ိန္မ်ားတြင္ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ အသံုးအႏႈန္း မ်ားကို စိတ္ရွည္ လက္ရွည္မွတ္သားသြားေလ့ရွိပါသည္။

အတိတ္ကိုျပန္ေတြးေသာ္ အေမာေျပသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ အနာဂတ္အတြက္ မ်က္ႏွာမူေျခကားထားရပါသည္။အကယ္၍ လိုအပ္ပါက မိုက္ရမည္ ဆိုပါမူ ယခင္ေရဒီယိုလူရႊင္ ေတာ္ႀကီးမ်ားျပက္လံုးအတိုင္း ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ ေခါင္းမွ ခ်ဳပ္ရာထစ္ရာမ်ားသာၾကည့္ၾကပါကုန္

 

ေရးသူ-လူဆန္း
ေမ-၂၀၀၈

အသံ

အသံ

 

-တစ္ေနရာရာတြင္ တစ္စံုတစ္ခုသည္ ရိုင္းစိုင္းၾကမ္းထစ္စြာ ေအာ္ျမည္ေနခဲ့သည္။ကြၽန္ေတာ္သည္ ထိုေအာ္ျမည္သံကို သိတတ္စအရြယ္မွစ၍ လိုက္လံရွာေဖြေနခဲ့မိပါသည္။
-ကြၽန္ေတာ္အိပ္ယာႏိုးစမွ ညဖက္အိပ္ယာ၀င္သည့္တိုင္ ထိုအသံက ကြၽန္ေတာ့္ကို ဖမ္းစားလို႔ ေနခဲ့ပါသည္။
-ကြၽန္ေတာ္ငယ္စဥ္က မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ထိုအသံကို သြားတိုက္ေဆးဗူးထဲမွ သြားတိုက္ေဆးျဖဴျဖဴမ်ား ကုန္စင္သည္အထိ ညွစ္ထုတ္ရွာေဖြခဲ့ဖူး
ျခင္းအား ယခုအခါတြင္ ျပန္လည္၍ သတိရမိပါေသး၏။ရိုင္းစိုင္းၾကမ္းထစ္ေသာ ထိုအသံသည္ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္အား အခါမလပ္ စိုးမိုးထားႏိုင္စြမ္း ရွိေလသည္။
-ထိုအသံေၾကာင့္ပင္ ကြၽန္ေတာ္သည္ သူငယ္တန္းစတက္ေသာေန႔တြင္ ကြၽန္ေတာ့္ထက္အရင္ေရာက္ႏွင့္ေသာ အတန္းေဖၚတစ္ဦး၏ အႏိုင္က်င့္ မႈကို ေက်ာက္သင္ပုန္းေစာင္းျဖင့္ ေခါင္းကိုေခါက္ၿပီး သံုးခ်က္ခ်ဳပ္ယူရေအာင္ တန္ျပန္လုပ္ခဲ့ဖူးပါသည္။
-ကြၽန္ေတာ္သည္ ထိုအသံအား လက္ေရးလွေလ့က်င့္ရေသာ ေလးေၾကာင္းမ်ဥ္းစာရြက္မ်ားေပၚတြင္ တိတ္တိတ္ေလးရွာေဖြခဲ့ဖူးပါသည္။ထိုအသံေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္အား အၿမဲလိုလိုရိုက္ႏွက္ဆံုးမေလ့ရွိေသာ အေဖ့လက္ကလြတ္ရန္ အိမ္မွ ခိုးေျပးခဲ့မိဖူးသည္။
-ကြၽန္ေတာ္၏ နားထဲတြင္ ထိုအသံသည္ အခ်ိန္တိုင္းလိုလိုပင္ ရိုင္းစိုင္းၾကမ္းထစ္လို႔ေနခဲ့ေလသည္။
-ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္သို႔ ေရဒီယိုေလး စတင္ေရာက္ရွိလာသည့္ေန႔က ထိုအသံကို ေရဒီယို ဓာတ္ခဲမ်ားျဖဳတ္၍ ရွာေဖြခဲ့မိ၏။မေကာင္းဆိုးရြား တစ္ေကာင္၏ ရႈိက္ငင္သံႏွင့္တူေသာ ထိုအသံသည္ ကြၽန္ေတာ့္အား လြန္စြာ စိတ္လႈပ္ရွားေစပါသည္။
-တတိယတန္းတက္စဥ္က ကြၽန္ေတာ္မ်က္လံုးတစ္ဖက္မွိတ္ျပတိုင္း ျပန္မွိတ္ျပတတ္ေသာ အခန္းထဲမွ ေကာင္မေလး ေသးေသးေကြးေကြးေလး၏ မ်က္လံုးမ်ားထဲတြင္လည္း ထိုအသံကို ရွာခဲ့မိပါသည္။ကြၽန္ေတာ္သည္ ထိုအသံေၾကာင့္ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တြင္ ေက်ာင္းေျပးၿပီး အင္းထဲမွာ ေရခိုးကူးခဲ့ဖူးသည္။ကြၽန္ေတာ္ၾကားဖူးသမွ် အသံမ်ားအားလံုးတြင္ ထိုအသံသည္ ရိုင္းစိုင္းၾကမ္းထစ္မႈ အႏိုင္ဆံုးျဖစ္ပါသည္။
-ကြၽန္ေတာ္လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္မွာ ၾကည့္ရႈခဲ့ဖူးသည့္ အညီွအေဟာက္ရုပ္ရွင္မ်ားထဲတြင္လည္း ထိုအသံအား စူးစိုက္ရွာေဖြမိခဲ့ျပန္ပါသည္။ထိုအသံေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ေဘာလံုးကစားတိုင္း တစ္ဖက္အသင္းမွ လူတစ္ဦးဦးႏွင့္ အၿမဲအခ်င္းမ်ားခဲ့ရေလသည္။
-ဆံုးစမရွိနက္ေမွာင္ေသာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးႀကီးတစ္ခုထဲမွ ထိုးထြက္လာပံုမ်ိဳးျဖင့္ ထိုအသံသည္ ၾကမ္းထစ္ရိုင္းစိုင္းစြာ ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀တြင္အၿမဲမျပတ္
ေအာ္ျမည္ေနခဲ့ပါသည္။
-တကၠသိုလ္ေက်ာင္း၀န္းထဲမွ ခံုတန္းရွည္မ်ားေပၚတြင္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ထိုအသံကို ေစ့စပ္စြာ လိုက္လံ ရွာေဖြခဲ့ဖူးပါသည္။ထိုအသံသည္ကြၽန္ေတာ့္
အား တကၠသိုလ္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္က်ရႈံးေစကာ ပညာေရးတစ္ပိုင္းတစ္စျဖင့္ ျပင္ပေလာကထဲ လြင့္စင္ေစခဲ့သည္။
-အင္မတန္ၾကမ္းထစ္ရိုင္းစိုင္းေသာ ထိုအသံက ထိုႏွစ္မ်ားအတြင္း ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ ပိုမိုက်ယ္ေလာင္လာသလားဟုပင္ မွတ္ထင္မိပါေတာ့၏။ကြၽန္ေတာ္ေနထိုင္ရာ ၿမိဳ႔ကေလး၏ အျမင့္ဆံုး ေမွ်ာ္စင္ေတြေပၚ တက္၍လည္း ထိုအသံကို ရွာေဖြေသာ ေန႔ရက္မ်ား ရွိလာခဲ့သည္။
-ကြၽန္ေတာ့္အား ထိုအသံက ရဲရင့္ျပတ္သားေသာ အလုပ္ၾကမ္းသမားတစ္ေယာက္အသြင္သို႔ ေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့သည္။ထိုအသံကို သေဘၤာဆိပ္မ်ား၊
ကုန္တင္ကားဂိတ္မ်ား၊ေစ်းမ်ားႏွင့္ လူစည္ကားရာအရပ္ေဒသမ်ားတြင္ ကြၽန္ေတာ္ဆက္လက္ရွာေဖြခဲ့မိပါေသးသည္။
-ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ တစ္သားတည္းက်ေနသည့္ႏွယ္ ထင္မွတ္မွားခ်င္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္ ထိုၾကမ္းထစ္ရိုင္းစိုင္းေသာ အသံသည္ ကြၽန္ေတာ့္ ဦးေခါင္းေပၚတြင္ အစဥ္သျဖင့္ ၀ဲလွည့္လို႔ ေနခဲ့ေလသည္။
-ကြၽန္ေတာ္သည္ လူေျခတိတ္ခ်ိန္မွ ေရာက္ေရာက္သြားတတ္သည့္ အပ်က္မေလးႏွင္း၏ တဲအိမ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲတြင္ ထိုအသံကို ခ်ာခ်ာလည္ ေအာင္ ရွာေဖြျဖစ္ပါေသးသည္။ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ထိုအသံသည္ ကုသမရႏိုင္ေသာ ေရာဂါဆိုးတစ္ခုကိုလည္း ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ယူေဆာင္ လာခဲ့ေလသည္။
-လြန္ေလၿပီးေသာ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ထဲမွ က်ိန္စာသင့္ေနသည့္ ထိုၾကမ္းထစ္ရိုင္းစိုင္းေသာ အသံသည္ ကြၽန္ေတာ့္ ၀င္သက္ထြက္သက္မ်ားေပၚ နာရီစကၠန္႔တိုင္းမွာ ၀ဲကေတာ့ထိုးေနေလေတာ့သည္။
-ညစဥ္ညတိုင္း ျမင္မက္မိသည့္ ေခ်ာက္အိပ္မက္မ်ားထဲတြင္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ေမာပန္းတႀကီး ေပါေလာေမ်ာပါ ကူးခတ္ေနရင္းမွ ထိုအသံကို တပူတျပင္းရွာေဖြမိသည္။ယခုအခ်ိန္တြင္ ကြၽန္ေတာ့္၏ ေနာက္ဆံုး၀ိညာဥ္ကို ကြၽမ္းေလာင္သြားေစေတာ့မည့္အလား ထိုအသံက ကြၽန္ေတာ့္ အရိုးေငါေငါရိရြဲေနသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လက္တံမ်ားကို စတင္ခ်ိဳးဖ်က္ေနခဲ့ေလၿပီ။
-ဓားသြားေတြ၏ ေအာ္ျမည္သံလို ရိုင္းစိုင္းၾကမ္းထစ္လြန္းသည့္ ထိုအသံကို ကြၽန္ေတာ္သည္ ခုေတာ့ ေတြ႔ရွိသြားခဲ့ပါၿပီ။
-ခါးသီးနာက်င္ဖြယ္၊ဆူးနစ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္၊ ထို႔အျပင္ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးဖြယ္၊လြမ္းေမာဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ ထိုၾကမ္းထစ္ရိုင္းစိုင္းေသာ အသံထြက္ေပၚလာရာကို ကြၽန္ေတာ္သည္ ရိုးသားမိုက္မဲျခင္းႀကီးစြာျဖင့္ အသိေနာက္က်ခဲ့ရေလၿပီ။
-ထိုအသံသည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကပင္ ကြၽန္ေတာ္၏ ဘယ္ဖက္ရင္ဘတ္ထဲမွ ျမည္ဟိန္းထြက္ေပၚေနခဲ့မွန္း…။         ။

 

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္