ေတာင္းဆု

ေတာင္းဆု

 

(၀)
အျဖစ္အပ်က္အားလံုးသည္ သူ၏ ေတာင္းဆုတစ္ခုမွ စတင္အေျချပဳခဲ့သည္။
(၁)
နားထဲမွာ ကြၽတ္စီကြၽတ္စီအသံကေလးမ်ားကို ၾကားေနရသလိုရွိသျဖင့္ သူ႕မ်က္လံုးေတြကို အသာဖြင့္လိုက္၏။ အေမွာင္ကို ျမင္ရသည္။ မနက္မလင္းေသး။ ေမွာင္ေနတုန္းပင္ ရွိေသးသည္။သူက ညအိပ္လွ်င္ အခန္းမီးကို ပိတ္အိပ္တတ္သျဖင့္ ေလာေလာဆယ္ တိုင္ကပ္နာရီမွာ ဘယ္ႏွစ္နာရီထိုးၿပီလဲဆိုတာ မသိႏိုင္။ မေန႕ညေနက ေရႊစင့္ကို နတ္ကြန္းလိုက္ပို႔ၿပီး ျပန္လာေတာ့ ေနာက္ထပ္ရိုက္ကူးမည္႔ ဗြီစီဒီဇာတ္လမ္း တစ္ပုဒ္အတြက္ ျပင္ဆင္ေနရေသးတာေၾကာင့္ ခါတိုင္းထက္ေနာက္က်စြာ သူ အိပ္ယာ၀င္ခဲ့တာကို ျပန္သတိရမိလိုက္၏။ မ်က္လံုးေတြကို အသာျပန္မွိတ္ကာ တစ္ဖက္သို႔ လွည့္ၿပီး ပံုစံေျပာင္းအိပ္လိုက္သည္။ နားထဲမွာ တိုင္ကပ္နာရီသံ တခ်က္ခ်က္သြားေနသံကို အတိုင္းသား ၾကား ေနရသည္။ ခဏေနေတာ့ သူျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြား၏။
ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ႏိုးလာေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ရွိသြားၿပီလဲသူသိခ်င္လာမိသည္။ ညသည္ ေမွာင္ေနတုန္းပင္။ သို႔ရာတြင္ အျပင္ဖက္မွာ လူေတြလႈပ္ရွားသြားလာေနသံေတြကို သူၾကားေနရသည္ဟု စိတ္ထဲ ေအာက္ေမ့မိ၏။ ဒီအခ်ိန္ႀကီး လူေတြ ဘာထလုပ္ေနၾကပါလိမ့္။ သူဘယ္လိုမွ ျပန္အိပ္လို႔ မရေတာ့။ ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းထဲ ျခင္ေထာင္ေဘးသားကို အသာမကာ ကုတင္ေပၚမွ သူဆင္းလိုက္သည္။ အရာရာ ေမွာင္ေနသျဖင့္ မီးခလုတ္ရွိရာကို သူ႔စိတ္ထဲမွ မွန္း၍ သြားေနရသည္။ ခါတိုင္းညေတြထက္ ဒီည ပိုေမွာင္ေနသလို ခံစားမိ၏။ လမ္းမီးေတြမ်ားျပတ္ေနသလားပဲ။ခါတိုင္းညေတြမွာဆိုရင္ အခန္းထဲမီးပိတ္ထားရင္ေတာင္ ျပတင္းေပါက္မွ တစ္စြန္းတစ္စ၀င္ေရာက္လာေသာ အျပင္ဖက္လမ္းမီးတိုင္ေတြ၏ အလင္းေရာင္ရွိေသးသည္မဟုတ္လား။ ေရာက္ၿပီ။ မီးခလုတ္ရွိသည့္ နံရံဆီကို သူေရာက္သြားၿပီ။
“ေထာက္”
မီးခလုတ္ကို သူဖြင့္လိုက္၏။
သူထင္ထားသည့္အတိုင္း မီးက ပ်က္ေနသည္။ သူအနည္းငယ္ စိတ္ညစ္သြား၏။ ထိုအခိုက္ သူ႔ဟမ္းဖုန္းကေလးကို သတိရမိလိုက္သည္။ အခန္းထဲရွိ စာေရးစားပြဲဆီ မွန္းဆလွ်ာက္သြားကာ စားပြဲေပၚမွ ဖုန္းကို စမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ လက္ထဲေရာက္လာသည့္ဖုန္းကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ဘာမီးမွလင္းမလာ။ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဖုန္းကို ဘက္ထရီအျပည့္ျဖည့္ထားတာပဲ။ ရုတ္တရက္ တစ္စံုတစ္ခုကို သိရွိရိပ္မိလိုက္ေသာေၾကာင့္ သူတုန္လႈပ္သြားကာ ဖုန္းက ၾကမ္းျပင္ေပၚ လြတ္က်သြား၏။ျပန္မေကာက္ႏိုင္ေတာ့။
သူအရာရာကို ျဗဳန္းစားႀကီး နားလည္သြားသည္။
(၂)
လြန္ခဲ့သည့္လေလာက္မွ စတင္ကာ ၿမိဳ႕စြန္ရွိ မထင္မရွား နတ္ကြန္းတစ္ခုသည္ ဆုေတာင္းျပည့္သည္ဟု ေန႔ခ်င္းညခ်င္းနာမည္ႀကီး လာခဲ့သည္။ ထိုနတ္ကြန္းသို႔ သူ႔ခ်စ္သူေရႊစင္က
သြားခ်င္သည္ဆိုကာ ပူဆာေနတာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ထိုစဥ္က သူမအားလပ္ခဲ့။ အခ်ိန္မွီ ရံုတင္ရမည့္ ရုပ္ရွင္တစ္ကားအတြက္ အလုပ္ရႈပ္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ထိုအတြက္ ေရႊစင့္အေပၚ တာ၀န္မေက်သလို သူခံစားရသည္။ ေရႊစင္က သူ႔အေပၚ ေကာင္းလြန္းသည္။ သာမန္ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ထက္မက သူ႔အေပၚ အႏြံအတာခံလြန္းသည္။ ေရႊစင့္ဖက္က ၾကည့္လွ်င္လည္း သူက ေရႊစင့္အတြက္ နတ္သားေလးတစ္ပါးျဖစ္ေနႏိုင္သည္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ေရႊစင္က မ်က္မျမင္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္မဟုတ္လား။
ေရႊစင္က ေမြးရာပါ မ်က္မျမင္သူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္။ ေရႊစင့္အသက္ ဆယ့္ကိုးႏွစ္တြင္ မိဘႏွစ္ပါးႏွင့္အတူ ေခ်ာင္းသာသို႔ အပန္းေျဖခရီးသြားရာ ကားအက္ဆီးဒင့္ျဖစ္ၿပီး ေရႊစင့္မိခင္ကြယ္လြန္သြားခဲ့သည္။ ေရႊစင္ကေတာ့ မ်က္စိအလင္းကြယ္ခဲ့ရ၏။ ဆရာ၀န္က ေရႊစင့္ မ်က္လံုးမ်ားသည္ တစ္ခ်ိန္မွာ ျပန္ေကာင္းလာႏိုင္စရာရွိပါသည္ဟု ႏွစ္သိမ့္ခဲ့သည္ ဆို၏။ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာၾကာကို ေမာင္ႏွမမရွိေသာ ေရႊစင္သည္ မ်က္မျမင္ဘ၀ျဖင့္ ခါးသီးနာက်င္စြာ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရသည္။ ေရႊစင့္ဘ၀ထဲသို႔ သူေရာက္မလာမွီအခ်ိန္အထိပဲ ဆိုပါေတာ့။
“နတ္ကြန္းေရာက္ရင္ ေရႊစင္ ဘာဆုေတြေတာင္းမွာလဲ”
အခ်ိန္မွီ ရံုတင္ရမည့္ ရုပ္ရွင္ကားႀကီးအတြက္ လုပ္စရာေတြ လက္စသတ္ၿပီးခ်ိန္တြင္ ေရႊစင္ အင္မတန္သြားခ်င္ေသာ ၿမိဳ႔စြန္ရွိ နတ္ကြန္းကို သူလိုက္ပို႔ခဲ့သည္။ သူ၏ ႏို႕ႏွစ္ေရာင္လင့္ခရူဇာကားႀကီးေပၚတြင္ ေရႊစင္က ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လိုက္ပါလာခဲ့သည္။ ေရႊစင္ ယခုလို ကားျပန္စီးတာ မၾကာေသး။ ကားအက္ဆီးဒင့္ေၾကာင့္ ဘ၀မွာ ပိုင္ဆိုင္သမွ်အရာအေတာ္မ်ားမ်ားဆံုးရႈံးသြားေသာ ေရႊစင္သည္ ေမာ္ေတာ္ကားကို ႏွစ္အတန္ၾကာ ေၾကာက္ရြံ႕မုန္းတီးေနခဲ့သည္။ သူႏွင့္ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ၿပီးမွသာ သူ႔အႀကိဳက္လိုက္ေလ်ာၿပီး ဟိုနားနည္းနည္း ဒီနားနည္းနည္း လိုက္စီးရင္းမွ ေမာ္ေတာ္ကားျပန္စီးရဲလာျခင္းျဖစ္သည္။ ဒါေတာင္ သူေမာင္းသည့္ ေမာ္ေတာ္ကားမွ လြဲရင္ တျခားကားကို ေရႊစင္မစီး။
“အင္း…တကယ္ေတာ့ ေရႊစင္ ဆုေတြေတာင္းခဲ့ရတာလည္း ေမာေနပါၿပီ ကိုရယ္
ခုေတာ့ ေရႊစင္ ဘာဆုမွ မေတာင္းခ်င္ေတာ့ပါဘူး…က်န္တဲ့ ဘ၀တစ္သက္တာေလးကိုပဲ…
ကိုနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနထိုင္သြားခ်င္တဲ့စိတ္ တစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္”
(၃)
သူ႔စိတ္ေတြ ေဆာက္တည္ရာမဲ့သြားသလိုမ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ျဖစ္တည္မႈကို ပိုင္စိုးသည့္ နတ္ေဒ၀တာတစ္ပါးပါးတိမ္းပါးသြားသလိုမ်ိဳး သူခံစားလိုက္ရသည္။ သြားၿပီ။ သူ႔မ်က္လံုးေတြ ကန္းသြားၿပီ။ မေန႔က နတ္ကြန္းေရွ႕မွာ ေရႊစင့္အတြက္ သူေတာင္းခဲ့သည့္ ဆုျပည့္သြားၿပီ။ ေသြးရူးေသြးတန္းျဖင့္ အခန္းထဲမွ သူထြက္လိုက္ရာ ပိတ္ထားေသာ အခန္းတံခါးႏွင့္ အရွိန္ျပင္းစြာတိုက္မိသည္။ လဲက်ေနရာမွအခန္းတံခါးကို သူဆြဲဖြင့္သည္။ ၿပီးေတာ့ တည္ၿငိမ္မႈမဲ႔စြာ အိမ္ေရွ႔ဧည့္ခန္းထဲ ေျပးထြက္ေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲရွိ ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ တိုက္မိလဲၿပိဳျပန္ကာ သူ႔ေခါင္းမိုက္ခနဲ ျဖစ္သြား၏။ စမ္းၾကည့္ေတာ့ ပ်စ္ခြၽဲခြၽဲအရည္ေတြ။ ေသြး…ေသြးေတြ..။
“ေဒါက္..ေဒါက္…ေဒါက္…ဆရာေနလင္းေအာင္…ဆရာေနလင္းေအာင္”
အေရးထဲ အခန္းတံခါးကို ဘယ္သူက လာေခါက္သည္မသိ။ သူ႔နာမည္ကိုလည္း တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေခၚေနသည္။
“ဘယ္သူလဲ”
“ကြၽန္ေတာ္ပါ ဆရာ…မ်ိဳးသိမ္းပါ”
“ေဟ့ေကာင္…ေျပာ ဘာကိစၥလဲ”
သူ႔အသံေတြက သိမ္ငယ္ရႈပ္ေထြးမႈေတြႏွင့္အတူ ကြၽတ္ဆတ္ေနသည္။
“မမေလးေရႊစင္ မ်က္စိျပန္ျမင္ရၿပီတဲ့ အဲဒါ ဆရာ့ဆီ ဖုန္းဆက္တာ မရလို႔
ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာခိုင္းလိုက္တာ…မမေလးတို႔က ဆရာ့ကို
ဗဟန္းက မ်က္စိေဆးရံုမွာ ေစာင့္ေနမယ္တဲ့…ဆရာ တံခါးဖြင့္ပါဦး”
ဟင္။ ေရႊစင္က မ်က္စိျပန္ျမင္သြားၿပီဆိုပဲ။ ေသခ်ာသြားပါၿပီ။ မေန႔က နတ္ကြန္းမွာ သူေတာင္းသည့္ဆုျပည့္သြားခဲ့ၿပီ။ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ကိုခ်က္ခ်င္းပင္ သူခ်ျဖစ္လိုက္သည္။
“ေအး..ေအး…ဟုတ္ၿပီမ်ိဳးသိမ္း…ငါသိၿပီ…ငါသေဘာေပါက္ၿပီ…မင္း ခုအိမ္ျပန္မွာမဟုတ္လား
သြားေတာ့…ငါမင္းကို တံခါးဖြင့္မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး”
“ဟုတ္…ဟုတ္ကဲ့ဆရာ”
ေယာင္နနျဖစ္ကာ လွည့္ထြက္သြားေသာ မ်ိဳးသိမ္း၏ ေျခသံကို သူၾကားရသည္။
(၄)
သူက ေရႊစင္ကို ခ်စ္ခြင့္ေတာင္းေသာအခါ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သူလိုခ်င္ေသာ အေျဖကို ေရႊစင္ေပးခဲ့၏။ ေရႊစင္က တကၠသိုလ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ထိ ေရာက္ခဲ့ေပမယ့္ မ်က္စိကြယ္သြားေတာ့ ဘြဲ႔ရေအာင္မယူႏိုင္ခဲ့။ မ်က္စိအလင္းမကြယ္ခင္ ေရႊစင္တကၠသိုလ္စတက္ကတည္းကပင္ သူပါ၀င္သရုပ္ေဆာင္ ထားသည့္ ဗီြဒီယိုဇာတ္ကားမ်ားၾကည့္ကာ သေဘာက်ခဲ့သည္ဟု ခ်စ္သူေတြျဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ေရႊစင္က ရွက္စဖြယ္အမူအရာျဖင့္ေျပာျပသည္။သို႔ရာတြင္ သူက သရုပ္ေဆာင္ဖက္မွာ မေအာင္ျမင္ခဲ့။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒါရိုက္တာျဖစ္ေအာင္ သူႀကိဳးစားခဲ့သည္။ မ်က္မျမင္မကေလးေရႊစင္ႏွင့္ ေတြ႕ေသာ အခါ သူက အေတာ္အသင့္ ေအာင္ျမင္ေသာ ဒါရိုက္တာေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ မေအာင္ျမင္ေသာ သရုပ္ေဆာင္အလုပ္ကို သူစြန္႔လႊတ္ခဲ့၏။
“ဒါဆို ဒီနတ္ကြန္းမွာ ေရႊစင္ ဘာဆုမွ မေတာင္းေတာ့ဘူးေပါ့”
“ကို႔အတြက္ ေတာင္းေပးမယ္ေလ…ကိုဒီႏွစ္ အကယ္ဒမီရေအာင္ေပါ့…
ကိုကလည္း ေရႊစင့္အတြက္ဆုေတာင္းေပး…အျပန္အလွန္ေပါ့”
ၿမိဳ႔ျပင္သို႔ ေရာက္လာသည့္ သူ၏ ႏို႔ႏွစ္ေရာင္လင့္ခရူဇာကားေနာက္တြင္ လမ္းမ်ား တရိပ္ရိပ္က်န္ေနခဲ့တာကို ေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန တဆင့္ သူျမင္ေနရသည္။ မ်က္မျမင္ဘ၀ေရာက္သြားၿပီးေနာက္တြင္ ဘာသာေရးကို ေရႊစင္ပိုလုပ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အလင္းေရာင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ ေရႊစင့္အတြက္ ဘာသာေရးျဖင့္ အလင္းသစ္ရွာေဖြရန္ ႀကိဳးပမ္းမႈျဖစ္သည္။ တန္ခိုးႀကီးဘုရားအေတာ္မ်ားမ်ားသို႔ ဘုရားဖူးထြက္ကာ ကြယ္လြန္သြား ေသာ မိခင္အတြက္ႏွင့္ မိမိ၏ မ်က္စိႏွစ္ကြင္းအလင္းျပန္ရရန္ ေတာင္းဆုျပဳ လွဴဒါန္းျခင္းမ်ားကို ေရႊစင္မၾကာခဏလုပ္ျဖစ္ခဲ့သည္။
“ကိုယ္ အကယ္ဒမီရုပ္တုမရလည္း ၀မ္းမနည္းပါဘူး…ေရႊစင္ရာ”
“ဟင္…ဘာျဖစ္လို႔လဲ ကိုရဲ႕”
“ကိုယ့္အတြက္ ခ်စ္သူေရႊစင္ရုပ္ေလးရွိၿပီးသားပဲ”
“ဟြန္႔..ကိုက စကားသိပ္တတ္တာပဲ”
နတ္ကြန္းကို ေရာက္ေတာ့ ေန႔လယ္၁၂နာရီထိုးခါနီးၿပီ။ ထမင္းစားခ်ိန္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္လားမသိ လူသိပ္မရွိ။ေရႊစင္က အသင့္ပါလာေသာ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြကို ဆပ္ကပ္ပူေဇာ္မႈေတြလုပ္သည္။သူက ေဘးမွေန၍ ေရႊစင့္ကို ကူလုပ္ေပးရသည္။ မ်က္စိမျမင္ရေပမယ့္ ေရႊစင္က ယခုလိုကိစၥမ်ိဳးေတြကို ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ရမွေက်နပ္တတ္သူျဖစ္၏။ေရႊစင္က ဘာဆုေတြေတာင္းသလဲသူမသိရေပမယ့္ သူေတာင္းတဲ့ ဆုကိုေတာ့ ေရႊစင္က လာေမးသည္။ အမွန္ေတာ့ သူက ဘာဆုမွမေတာင္း ရိုးရိုးတန္းတန္း၀တ္ျပဳရံုေလာက္သာ ျဖစ္သည္။ ဒါေတာင္ ေရႊစင္ေဘးမွာ ရွိေနလို႔ ျဖစ္သည္။ သူက ဘာသာေရးကို သိပ္မလုိက္စားျဖစ္။ ဆုေတြဘာေတြလည္း ေတာင္းေလ့ေတာင္းထမရွိ၊ အရာအားလံုး ကိုယ္လုပ္မွ ကိုယ္ရတာပဲျဖစ္သည္ဟု လက္ခံထားသူျဖစ္သည္။သူငယ္ငယ္ကေတာ့ သူ႔မိသားစုမွာ ဆင္းရဲလြန္းေသာေၾကာင့္ မၾကာခင္ခ်မ္းသာလာရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဆုေတာင္းဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာမွျဖစ္မလာခဲ့။ သူက သူတကယ္မေတာင္းေသာ ဆုကို နတ္ကြန္းေရွ႕မွာ ခပ္တည္တည္ ဖြင့္ေျပာျပလိုက္ေတာ့
ေရႊစင္က်နပ္သြားခဲ့၏။
(၅)
ဘာကိုမေက်နပ္မွန္း ေသေသခ်ာခ်ာမသိရေပမယ့္ တစ္ခုခုကိုေတာ့ သူအႀကီးအက်ယ္မေက်မနပ္ျဖစ္ေနမိသည္။မျဖစ္ဘူး…မျဖစ္ဘူး… ငါဒီလို ပံုမ်ိဳးနဲ႔ အျပင္သြားရင္ ငါ့ကို လူေတြက ဘယ္လိုထင္ၾကမလဲ။ သူ႔ေခါင္းက ေပါက္ေနသည့္ဒဏ္ရာက နာက်င္ေနသည္။ ေသြး မထြက္ေတာ့လို႔ ေတာ္ေသးသည္။ ခုေတာ့ မ်က္စိမျမင္သူက ေရႊစင္မဟုတ္။ သူျဖစ္ေနၿပီ။ ေရႊစင္မ်က္စိမျမင္တာက ကိစၥမရွိ။သူမ်က္စိမျမင္လွ်င္….။ဟာ…။ေတြးၾကည့္ရံုျဖင့္ပင္အလိုလိုေနရင္း အားအင္ေတြမဲ့သြားရသည္။အကယ္ဒမီေပးပြဲက လမည့္အဂၤါေန႔ည။ ရုပ္ရွင္အသိုင္းအ၀န္းတစ္ခုလံုး ဒီႏွစ္ ဒါရိုက္တာဆုကို  “တေလာကလံုးနဲ႔ တစ္ေယာက္”ဇာတ္ကားျဖင့္ သူရႏိုင္မည္ဟု ထင္ေၾကးေပးထားၾကသည္။ အကယ္၍ သူအကယ္ဒမီရပါက သူ႔ကို ေရႊစင္က ေဘးမွ တြဲေပးမွာေသခ်ာသည္။ထိုအခါလူေတြက သူ႔ကို ၀ိုင္းသနားၾကလိမ့္မည္။ မ်က္မျမင္အႏုပညာရွင္ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ေရႊစင့္ကိုလည္း သေဘာထားႀကီးလိုက္တာ… ေမတၱာႀကီးလိုက္တာ…ဟိုမ်က္မျမင္ဒါရိုက္တာနဲ႔ေတာင္မတန္ဘူး…ဘာညာ စသျဖင့္ ေျပာၾကလိမ့္မည္။ ေရႊစင္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ သူ႔အႏြံအတာခံႏိုင္မွာ တဲ့လဲ။ အရင္ကေတာ့ မ်က္မျမင္မကေလးေရႊစင္အတြက္ သူက မမွားႏိုင္သည့္ ေရြးခ်ယ္မႈ။ ခုေတာ့ ေရႊစင္မ်က္စိျပန္ျမင္ၿပီ။သူ႕ထက္သာသည့္ လူေတြ ေလာကမွာအမ်ားႀကီးရွိမွန္း ေရႊစင္သိသြားေတာ့မည္။ အထူးသျဖင့္ သုခကမၻာရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရးကုမၸဏီပိုင္ရွင္ ဦးသန္႔စင္၏ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးကေလးေရႊစင္ကို လိုခ်င္သည့္ လူေတြက ဒုႏွင့္ေဒးရွိမွန္း ေရႊစင္ မၾကာခင္ သိလာရေတာ့ မည္။ဟိုအရင္မ်က္မျမင္ဘ၀မွာ ေနတုန္းက ေရႊစင္ကို ဘယ္သူကမွအေရးမစိုက္ခဲ့သည့္ကိစၥသည္လည္း အတိတ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့မည္။ေရႊစင့္အစား သူသာ မ်က္မျမင္ဘ၀ျဖင့္ လူေတြ၏ ေမ့ေလ်ာ့ေရွာင္ခြာျခင္းကို ခံစားရေတာ့မည္ျဖစ္၏။
ေခ်ာက္ခ်ားထိတ္လန္႔စြာ ၾကမ္းျပင္ထက္ သူထိုင္လ်က္သားရွိေနသည္။ သူ႔ဘ၀က အေမွာင္က်သြားၿပီ။ေတာက္…ဒီေသာက္ေကာင္မ …ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီနတ္ကြန္းကို သြားဖို႔ ငါ့ကို ပူဆာရတာလဲ။ ေရႊစင္ႏွင့္ လက္ထပ္ၿပီးလွ်င္ ဦးသန္႔စင္၏ သုခကမၻာရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရးကုမၸဏီ တစ္ခုလံုး သူ႔လက္ေရာက္လာမည္။ ထိုအခါက်မွ ေအာက္က်ေနာက္က်ေနခဲ့ရေသာ ဒါရိုက္တာေပါက္စဘ၀က သူလြတ္မည္။ဦးသန္႔စင္ကလည္း သမီးျဖစ္သူ မ်က္မျမင္မေလးေရႊစင္ႏွင့္ သူ႔ကို သေဘာတူခဲ့သည္။ လက္ရွိ သူစီးေနသည့္ ႏို႔ႏွစ္ေရာင္လင့္ခရူဇာ ကားကိုေတာင္ ဦးသန္႔စင္က ေပးထားတာျဖစ္သည္။ခုေတာ့ ဦးသန္႔စင္လည္း သေဘာထားေျပာင္းၿပီလားမေျပာတတ္။ သိပ္မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာ သူ႔ဘ၀သည္ လံုး၀ေျပာင္းလဲ သြားရေပေတာ့မည္။ မ်က္မျမင္ဒါရိုက္တာ။မ်က္စိမျမင္ေတာ့ ဗြီဒီယိုေတြ ရုပ္ရွင္ေတြလည္း သူရိုက္ႏိုင္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူးေပါ့။ဒါဆိုလွ်င္ ဦးသန္႔စင္က လုပ္ငန္းမွာ သံုးမရေတာ့သည့္ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ကို အလကားေနရင္း သားမက္ေတာ္ခ်င္မွာမဟုတ္တာ ေသခ်ာေနသည္။အစပိုင္းေတာ့ ေခ်ာ့ေမာ့ ဆက္ဆံမည္။ေနာက္မွ တနည္းနည္းႏွင့္ ဒီအသိုင္းအ၀န္းမွာ သူမေနႏိုင္ေအာင္ ဦးသန္႔စင္လုပ္မည္။ထိုအခ်ိန္တြင္ တျခားငတိတစ္ေယာက္ေယာက္ႏွင့္ ေရႊစင္က အခ်စ္စာမ်က္ႏွာသစ္ ဖြင့္ေနလိမ့္မည္။
၀မ္းနည္းစိတ္ေၾကာင့္ သူ႔ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးဆို႔နစ္နာက်င္ေနသည္။ အလင္းေရာင္ေပ်ာက္ဆံုးေနသည့္ သူ႔မ်က္လံုးတစ္စံုထက္တြင္ မ်က္ရည္ေတြက စီးက်ေနခဲ့ၿပီ။ ငယ္စဥ္က သူအလြန္ဆင္းရဲခဲ့သျဖင့္ ခ်မ္းသာႏိုင္သည့္ အခြင့္အေရးမွန္သမွ် သူရေအာင္ယူခဲ့သည္။ သူ႔ေၾကာင့္ ဘ၀ပ်က္၊ နာမည္ပ်က္သြားသူေတြလည္း အနည္းအက်င္းရွိခဲ့ဖူးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔အေၾကာင္းသိသူေတြက သူ႔ကို အခြင့္အေရးသမားဟု ကြယ္ရာမွာ ေခၚၾကေသာ္လည္း သူမျဖံဳခဲ့။ ေရႊစင္ႏွင့္ လက္ထပ္ၿပီးလွ်င္ သူ႔ဘ၀သည္ ေအးခ်မ္းသြားၿပီျဖစ္သည္။ ေနာင္ သူတကယ္ခ်စ္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ ႏွင့္ေတြ႕လွ်င္ အျပင္မွာ တိတ္တိတ္ေပါင္းသင္းၾကရံုပင္။ ခုေတာ့ သူ႔အႀကံအစည္ေတြအားလံုး ဘာမဟုတ္သည့္ ေတာင္းဆုတစ္ခုေၾကာင့္ ေရစုန္ေမ်ာ သြားၿပီ။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ နတ္ကြန္းဆီသြားၿပီး ဆုေတာင္း၍လည္း မရေတာ့။ နတ္ကြန္းက ဆုတစ္ႀကိမ္သာ ေတာင္းလို႔ရသည္ဟု အဆိုရွိထားသည္။ သူမလိုခ်င္သည့္ ဆင္းရဲတြင္းထဲ ျပန္သြားရေတာ့မည္။ ပိုၿပီးဆိုးတာက ဆင္းရဲတြင္းထဲမွာ မ်က္မျမင္ဘ၀ႏွင့္ ကူညီကယ္တင္သူ မရွိ အထီးက်န္ ျဖတ္သန္းရမည့္အေရးပင္။ သူ႔ႏွလံုးသားသည္ အဆံုးစြန္လႈပ္ခါလြန္းရေသာေၾကာင့္ ေမာပန္းေနသည္။ ေသခါနီး သတိလက္လြတ္ျဖစ္ေနေသာ လူပမာတစ္ေယာက္လို ကတုန္ကယင္ျဖစ္ကာ သူေၾကာက္ရြ႕ံေနသည္။ ဘာကိုမွ သူရင္မဆိုင္ရဲေတာ့။ေရႊစင္၊ ၿမိဳ႕စြန္က နတ္ကြန္း၊ကားအက္ဆီးဒင့္၊ လက္စသတ္ေနရသည့္ ရုပ္ရွင္ကား၊အေမွာင္၊တန္ခိုးႀကီးဘုရားမ်ား၊ရွက္စဖြယ္အမူအရာ၊အကယ္ဒမီ၊ ေခါင္းက ဒဏ္ရာ၊သုခကမၻာရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရး၊ မ်ိဳးသိမ္း၊ႏို႕ႏွစ္ေရာင္ လင့္ခရူဇာ၊ဆင္းရဲတြင္း၊ဟမ္းဖုန္းဘက္ထရီ၊ဦးသန္႔စင္၊ အားလံုးကို သူရင္မဆိုင္ရဲေတာ့။မေန႕ညေနက နတ္ကြန္းေရွ႕မွာ ေရႊစင့္ကို ခပ္တည္တည္ေျပာခဲ့ေသာ သူ႔ေတာင္းဆုကိုသာ နားထဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ထပ္ က်ိန္စာတစ္ပုဒ္လို ျပန္ၾကားေယာင္ေနမိသည္။
“နတ္မင္းႀကီးခင္ဗ်ား…ျဖစ္ႏိုင္ပါက ကြၽန္ေတာ့္ခ်စ္သူေလး ခံစားေနရေသာ
မ်က္စိမျမင္ရေသာဒုကၡတရားမ်ားကို ကြၽန္ေတာ့္ကိုပဲ က်ေရာက္ပါေစ…
ကြၽန္ေတာ္၏ မ်က္စိအလင္းမ်ားကိုေတာ့ ခ်စ္သူေလးအား ေပးသနားေတာ္မူပါ”

 

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၁၄.၁၁.၀၈
ေန႔လယ္၁၁း၁၈နာရီ
ကလ်ာ၊စက္တင္ဘာ၊၂၀၀၉

One comment on “ေတာင္းဆု

  1. vivian says:

    ကြ်န္ေတာ္၏ မ်က္စိအလင္းတစ္ဖက္ ကို ကြ်န္ေတာ့ခ်စ္သူးေလးအား ေပးသနားေတာ္မူပါ။
    အဲ့လိုဆုေတာင္းရင္ ပိုေကာင္းတာေပါ။
    ဇာတ္လမ္းေလးကို ျကိဳက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ဖက္သက္ သူ့အေတြးေတြထင္တာေတာ့ လက္ေတြ ့မွာဆိုရင္မၾကိဳက္ဘူး။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s