သေကၤတက်မ္းစာ

သေကၤတက်မ္းစာ

၁။ ဇူလုိင္ ၈၊ စက္တင္ဘာ ၁၇ ထြက္ခြာရာျပပုဒ္

သမုိင္းမွာေတာ့ ၁၉၅၀ ဇူလိုင္ ၈ ရက္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မက္အာသာကို ကုလသမဂၢတပ္မ်ားရဲ႕ ေသနာပတိအျဖစ္ ကုိရီးယားမွာ ႀကီးၾကပ္ေစၿပီး ၁၇၈၇ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ ၁၇ ရက္ေန႔ဟာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒကုိ အတည္ျပဳတဲ့ေန႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ငါ့အတြက္ ေတာ့ ေအးစက္ေျခာက္ကပ္ေနတဲ့ ေန႔စြဲပါပဲ။ ၀ါက်င့္ေနတဲ့ ျပကၡဒိန္ေပၚက ဒီအမွတ္ အသားေတြကုိ ေမ့ေလ်ာ့ပစ္လုိက္ဖို႔ေတာ့ ငါမႀကိဳးစားခဲ့ပါဘူး။ နတ္ဆိုးပုိင္တဲ့ ေန႔စြဲေတြအတြက္ ငါ့ေမတၱာတရားေတြကုိပဲ ေလာင္းေၾကးထပ္လိုက္ပါရဲ႕။ ညည ငါ့ အိပ္မက္ထဲမွာ ေလယာဥ္တစ္စင္းဟာ အေ၀းကုိ ပ်ံ၀ဲထြက္ခြာသြားေနေပါ့။ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ တိမ္တုိက္ေတြရဲ႕အဆံုး…. ဟိုး အေ၀းဆံုးႀကီးထိေပါ့ကြယ္။ အိပ္ယာက ႏိုးလာေတာ့ ငါ့၀င္ သက္ထြက္သက္ေတြ ရစ္သမ္မမွန္ဘူး။ ေရဆာလုိက္တာ။ စိတ္ခ်ပါ… က်န္ရစ္သူရဲ႕ သစၥာတရားဟာ ေလးနက္စြဲၿမဲေနမွာပါ။ ညရဲ႕အေ၀းက နာရီသံေခ်ာင္းေခါက္သံေတြ ေအာက္မွာ ငါ့ရင္ဘတ္ကုိ စိုက္၀င္ သြားတာ အသြားထက္ျမလြန္းတဲ့ ဓားတစ္လက္မဟုတ္ခဲ့ဘူး။

ေလယာဥ္လက္မွတ္ေလးတစ္ေစာင္သာ။

၂။ သံမဏိေရာင္အလြမ္းနဲ႔ လမ္းေတြဟာ မဆံုးဘူး

အဆံုးမဲ့တဲ့ လမ္းေတြေပၚမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္းေလွ်ာက္ေနခဲ့ရင္း ငါ့အေသြးအသားေတြအႏွံ႔ ငါ့နံ႐ိုးအႀကိဳအၾကားေတြထဲအထိ ငါ့႐ိုးတြင္း ျခင္ဆီေတြအဆံုး အလြမ္းဟာ လက္သည္း ခြၽန္ခြၽန္ေတြနဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ ငါ့ကုိ ထိုးခြဲခဲ့ပါတယ္။ ငါတို႔အတူ၀ယ္စားဖူးတဲ့ လမ္းေဘးမွာ အေၾကာ္ေရာင္း ေနတဲ့ ကုလားႀကီးဆီက အေၾကာ္ေတြ ႏွစ္ေယာက္စာ၀ယ္ၿပီး ငါတစ္ေယာက္တည္း စားပစ္ခဲ့ေပါ့။ ပန္းၿခံထဲက ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ သစ္သားခံုေလးေပၚ ငါတစ္ေယာက္ တည္း သြားထိုင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႔က အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လြန္းစြာ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ကုိလည္း ငါေရးသားျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ေနာက္ၿပီး မိုးကလည္း စြတ္စြတ္အီအီ ရြာသြန္းလို႔….။ ေကာင္းကင္ဟာ ျပာမိႈင္းမိႈင္းနဲ႔ ငါ့အလြမ္း ေတြကုိ မဟားဒယားျဖစ္ေအာင္ တြန္းပို႔ေပးေနသလို အေရာင္မ်ဳိးေပါ့။ ငါဟာ ကုတ္အက်ႌအိတ္ေပါက္ေတြထဲ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ထည့္ၿပီး မင္းကို ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ သတိရေနခဲ့တယ္။ မွန္နံရံေတြ ကာရံထားတဲ့ ဖိနပ္ဆိုင္ေတြကို ျမင္ေတာ့ မင္းကုိ လြမ္းလိုက္တာ…။ မင္းက ဖိနပ္ဆိုင္မွန္သမွ်ကို အလွဴေပးတဲ့အိမ္လို သေဘာထားၿပီး တစြက္စြက္၀င္ၾကည့္တတ္တယ္မဟုတ္လား။ ၿမိဳ႕လယ္ဖိနပ္ ဆိုင္ႀကီးတစ္ဆိုင္က မင္းအတြက္ ငါတို႔စပ္တူ၀ယ္ခဲ့ၾကတဲ့ ေ၀ါကင္း႐ွဴးေလးလည္း ခုေလာက္ဆို ေဟာင္းႏြမ္းသြားေလာက္ၿပီေပါ့။ ႐ုတ္တရက္ တုိက္ခတ္လိုက္တဲ့ ေအးျမ တဲ့ ေလ႐ိုင္းတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ငါ့ခႏၶာကုိယ္ဟာ တြန္႔ခါသြားတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဆို ေလေအးေပးစက္ေတြၾကားမွာ ေရာက္ေနမယ့္ မင္းကုိလည္း ဖ်တ္ခနဲ သတိရလိုက္မိပါရဲ႕။ ““အဖဘုရားသခင္ သူမအား က်န္းမာျခင္းကုိ အစဥ္အၿမဲ ေပးသနားေတာ္မူပါ။””

အဲဒီေန႔က အလြမ္းေၾကာင့္ ငါ့လည္ေခ်ာင္းေတြဟာ ေျခာက္ကပ္နခဲ့တယ္။ မ်ားျပားလွတဲ့ လူလိႈင္းအုပ္ႀကီးၾကားက လက္ခ်င္းတြဲခ်ိတ္ထားတဲ့ စံုတြဲေတြကုိ ျမင္ေတာ့ ငါ့ဘယ္ဖက္ရင္ဘတ္ ဟာ နာက်င္သြားမိတယ္ ထင္တယ္။ ငါတို႔ မၾကာခဏ စီးႏွင္းလိုက္ပါလာခဲ့ၾကဖူးတဲ့ ဘတ္စ္ကားႀကီးေပၚမွာ ခုေတာ့ ငါ မင္းကုိ တမ္းတေနခဲ့တယ္။ ထိုင္ေနတဲ့ ငါ့ေဘးမွာ မင္းရိွေနရမယ့္အစား ပိန္ကပ္ကပ္သြားေခါေခါ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္က ငါ့ဘက္အတင္း တိုးကပ္လို႔…။ ေၾသာ္.. သူ႔ဘက္ျပတင္းေပါက္က မိုးပက္ေနတယ္မဟုတ္လား။ ရာသီဥတုက လည္း ေအးလိုက္တာ။ မင္းအတြက္ဆိုၿပီး ၀ယ္ထားတဲ့ ေဆးျပားေတြက ေလာေလာဆယ္ ငါ့အတြက္ ျဖစ္လာၿပီေပါ့။ သတိရမႈေတြနဲ႔ ငါ့ဦးေခါင္းတစ္ခုလံုးဟာ တဆစ္ဆစ္ကိုက္ခဲစျပဳလာခဲ့တယ္။ အတူတကြ စားေသာက္ဖူးတဲ့ ဆိုင္ေတြကုိ ေရွာင္ကြင္းၿပီး အဆံုးမဲ့တဲ့လမ္းေတြေပၚ ငါေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ တကယ္လို႔ ဆိုင္ေတြထဲ ၀င္မိခဲ့ရင္ ငါဟာ မင္းကုိ ဒီထက္ပုိၿပီး သတိရမိသြားဖို႔ပဲ ရိွတယ္မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ့အတြက္ ေလာေလာဆယ္ ငါ့မွာ လံုေလာက္တဲ့ေငြေၾကးလည္း ရိွမေနခဲ့ဘူး။ ငါ့ရဲ႕ ကုတ္အက်ႌအိတ္ေတြ ထဲမွာ ေရးလက္စ စာမူအၾကမ္းေတြပဲ ရိွေနခဲ့တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ယံုပါေလ။ ဒီစာမူအၾကမ္းေတြကုိ တစ္ခ်ိန္မွာ လူေတြက ေရႊတံုးေတြနဲ႔ လာေရာက္လွဲလွယ္လာၾကရပါလိမ့္ဦးမယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ့ေန႔က ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ အျမင့္ဆံုးေမွ်ာ္စင္ေပၚတက္ၿပီး မင္းရိွမယ့္ အရပ္ဆီ လြမ္းစိတ္နဲ႔ ငါ ေငးေမွ်ာ္ၾကည့္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ေကာင္းကင္ဟာ ျပာမိႈင္းမိႈင္းအေနအထားကေန အညိဳဖက္ကုိ ကူးေျပာင္းလာေနၿပီ။ ဆိုးရြားျပင္းထန္လြန္းတဲ့ ေဟာ့ဒီ သံမဏိေရာင္အလြမ္းေတြ သကၠရာဇ္ဘယ္ႏွစ္ခုအထိ ႏိွပ္စက္ေနဦးမွာလဲကြယ္။ ငါ့ မ်က္၀န္းထဲက မ်က္ရည္စက္ တစ္ခ်ဳိ႕ ေပါက္ခနဲ က်ဆင္းလာခဲ့တယ္။

အဲဒီေန႔က မသိမျမင္ မၾကားႏုိင္တဲ့ ေနရာတစ္ခုက မင္းဆီ ဘယ္လို နည္းမ်ဳိးနဲ႔မွ ငါမဆက္သြယ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တိတ္တိတ္ေလးပဲ ငါလြမ္းဆြတ္ေနခဲ့တယ္။

၃။ တည္းခိုခန္း

မၾကာခဏေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ တည္းခိုခန္းေလးမွာ ဒီတစ္ခါ တတိယထပ္က အခန္းတစ္ခန္းရတယ္။ မင္းအနမ္းေတြနဲ႔ ေစးပ်စ္ေလာင္ကြၽမ္းရာ ေနရာေလးေပါ့ကြာ။ ငါတို႔ဟာ တစ္ေယာက္ ခႏၶာကိုယ္ကုိတစ္ေယာက္ တပ္မက္မႈအျပည့္နဲ႔ ျပင္းျပင္းျပျပ ဖက္ရစ္တြယ္ထားခဲ့ၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ အင္အားႀကီးတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြပဲျဖစ္ေနေန ငါတို႔ခႏၶာကုိယ္ေတြ ကို ေ၀းကြာအာင္ မဆြဲခြာႏုိင္ပါဘူးကြယ္။ မင္း မ်က္စိေတြမွိတ္ထားခ်ိန္မွာ ငါက တိုး၀င္ၿပီး ငါ့မ်က္စိေတြ မွိတ္ပစ္လုိက္ခ်ိန္မွာ မင္းက တိုး၀င္လာခဲ့တယ္။ ငါရဲ႕သိမ္ေမြ႕တဲ့ ေပ်ာ့ေျပာင္း ကြၽမ္းက်င္မႈေတြဟာ မင္းကို ေက်နပ္မႈအျပည့္ ေပးႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခိုက္အတန္႔တစ္ခုအတြင္းမွာ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ မင္းပံုရိပ္ကုိ ငါဘယ္တာ့မွ ေမ့ႏုိင္လိမ့္မယ္ မထင္ဘူး။ “သြားမယ္ ေနခ်င္ေနခဲ့”အဲဒီ့စကားဟာ ငါ့နားထဲ ခုထိေပါက္ကြဲေနဆဲ…။ အခန္းနံပါတ္မမွတ္မိတဲ့ တည္းခိုခန္း တစ္ခုမွာ ဒီအျဖစ္အပ်က္ဟာ တိတိက်က် ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေလရဲ႕။

၄။ အမွတ္တရေတြကုိ ဘာျဖစ္လို႔ ေမ့ေပ်ာက္မရႏုိင္ခဲ့ရတာလဲ။

ၿမိဳ႕ေလးမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းဆိုင္းဘုတ္ေတြ ျမင္ရတဲ့အခါတိုင္း အဆံုးမဲ့တဲ့ လမ္းေတြေပၚေလွ်ာက္ေနတဲ့ ငါ့ေျခေထာက္ေတြဟာ ရပ္တန္႔သြားမိတယ္။ တစ္ဆက္ တည္းမွာပဲ မင္း ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ တတ္ေျမာက္ထားတဲ့ ဒီဘာသာရပ္အတြက္ ငါ့ ဂုဏ္ယူမိပါရဲ႕။ ဟိုတုန္းက စေန တနဂၤေႏြေတြဟာ ငါ့အတြက္ ေသရာပါ ဂီတပဲ။ ကားမွတ္တုိင္ေတြ က ငါတို႔ရဲ႕ ခ်ိန္းဆိုမႈေတြ တစ္ခ်ိန္မွာ ျပန္ရႏုိင္ဦးမလားလုိ႔ သိခ်င္တယ္။ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုကို သတိရမိေတာ့ ငါ့ခႏၶာကိုယ္ဟာ အလုိလိုေနရင္း မိုးေရေတြ ရႊဲနစ္လာသလို ခံစားလာမိရဲ႕။ မိုးရြာထဲ ကားတစ္စီးကို လမ္းေပၚထြက္ငွားေနတဲ့ ငါ။ ပလက္ေဖာင္းမွာ ထီးတစ္ေခ်ာင္းေအာက္ ရပ္ေနတဲ့ မင္း။ တစ္စစနဲ႔ မိုးသားေတြသာ ပိုမိုထူေျပာလာတယ္။ ငါတို႔က ကားတားလို႔ မရခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ မင္းရဲ႕အေ၀းခရီးမွာ ယူေဆာင္သြားမယ့္ ခရီးေဆာင္အိတ္ကုိ သည္းထန္ေနတဲ့ မိုးေရထဲ ငါ့ပုခံုးနဲ႔ ထမ္းသယ္လာခဲ့ပါတယ္။ အလြန္အမင္း ေလးလံစြာနဲ႔။

ငါနဲ႔မင္းၾကားမွာ တယ္လီဖုန္းေခၚသံေတြဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးလြန္ၿမိဳ႕ျပ တိုက္တာေတြလို တျဖည္းျဖည္းထူထပ္ျမင့္တက္လာခဲ့တယ္။ ငါ့အေပၚ ထားရိွတဲ့ မင္းရဲ႕ ေမတၱာတရားေတြဟာ တယ္လီ ဖုန္းႀကိဳးေလးေတြထဲကေနတစ္ဆင့္ ငါ့ဆီတသြင္သြင္စီးဆင္းခဲ့ဖူးတယ္။ စိတ္ဓာတ္က်ေနတဲ့ မင္းအတြက္ ငါ့ရဲ႕ အားေပးတိုက္တြန္းမႈေတြဟာလည္း တယ္လီဖုန္းခြက္ေတြ ထဲမွာ ေတာက္ပခဲ့ပါရဲ႕။ မင္းရဲ႕ ျဖတ္ေတာက္ရက္စက္မႈကုိလည္း တယ္လီဖုန္းထဲကေနၿပီး ငါလက္ခံခဲ့ဖူး ေသးတယ္ေလ။ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညေတြမွာ ငါဟာ မင္းဆီက တယ္လီဖုန္းသံ ကို ေမွ်ာ္လင့္လို႔ေပါ့။ တယ္လီဖုန္းဟာ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ အၾကားမွာ အေရးပါတဲ့ ကူးလူးမႈ။ ဟိုတုန္းက ငါဟာ ပိုနီေတးဆံပင္ပံုစံနဲ႔… မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခံရတဲ့ ကဗ်ာတစ္ ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္နဲ႔… ဂ်စ္ကန္ကန္ႏုိင္တဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းနဲ႔… ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔… ၿပီးေတာ့ ငါသိပ္ခ်စ္တဲ့ မင္းနဲ႔ေပါ့ကြယ္။ အရာရာကို တစ္ကျပန္စဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ လူသားတစ္ဦးဟာ ငါပါကြာ။ မင္းအတြက္ ျပန္လည္ျပ႒ာန္းခဲ့တဲ့ ငါ့ဥပေဒသေတြဟာ ခုိင္ခန္႔ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အသက္ ၂၄ ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ စိုစြတ္ ေတာက္ပတဲ့ အိပ္မက္ေတြနဲ႔အတူ လိမၼာခဲ့ပါရဲ႕။ တျဖည္းျဖည္းအသားက်လာတဲ့ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ထပ္တူညီမႈေတြဟာ တသမတ္တည္း ျဖစ္တည္မေန ႏုိင္မွန္း အသိေနာက္ က်ခဲ့တာက လြဲရင္ေပါ့။ မင္းေျပာတဲ့ မလိုက္ ဖက္ျခင္း အမိန္႔စကားတစ္ခြန္း ေအာက္မွာ မၾကာမတင္ဘဲ ရိတ္သင္ပစ္ခဲ့ရတာ လေပါင္းမ်ားစြာ ေမြးျမဴ ထိန္ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ ငါ့ဆံပင္ရွည္ေတြေလ။ တကယ္က ဆံပင္ရွည္ေတြနဲ႔အတူ ငါ့ဆိုးသြမ္းအႏုိင္က်င့္မႈေတြကုိပါ ရိတ္သင္ပစ္ခဲ့တာ ပါကြယ္။

တစ္ခါက ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ဖူးတဲ့ မင္းရဲ႕ မွတ္ပံုတင္ေလးေၾကာင့္သာ မဟုတ္ရင္ မင္းဆီကုိ ဂငယ္ေကြ႕ျပန္လာတဲ့ ငါ့ကို လြယ္လြယ္နဲ႔ မင္းလက္ခံမွာ မဟုတ္တာ သိပ္ေသခ်ာတယ္။ မနက္ပိုင္းတခ်ဳိ႕မွာ ေရနံဆီ၀ေနတဲ့ သစ္သား တန္းလ်ားႀကီးလို ႏွစ္ထပ္အေဆာက္အဦထဲက မွတ္ပံုတင္ စာေရးမဆီ ငါတို႔ အတူတူသြားေရာက္ခဲ့တာေတြကုိ ငါျပန္မွတ္မိပါေသးရဲ႕။ အျပန္မွာ ငါတို႔ဟာ အဲဒီ့ အေဆာက္အဦႀကီးနားက စားေသာက္ဆိုင္ေလးထဲ ၀င္ထုိင္တတ္ၾကေသးတယ္။ ရက္အေတာ္ၾကာတဲ့ထိ မင္းရဲ႕ မွတ္ပံုတင္ေလးအတြက္ ငါတို႔ အလုပ္႐ႈပ္ ခဲ့ၾကဖူးပါရဲ႕။ အမွတ္တရ ႐ိုက္ကူးခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုက ေလးေတြက ငါ့စားပြဲေပၚမွာ အၿမဲလိုလို ရိွေနခဲ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ ဒီဓာတ္ပံုေလး ေတြကုိ ကိုင္ၾကည့္ရင္း ၀မ္းနည္းမႈေၾကာင့္ ငါ့ရင္ဘတ္ဟာ ဆို႔တက္လာ တတ္တယ္။ ဓာတ္ပံုထဲမွာ မင္း႐ုပ္က သိပ္ မ်က္ႏွာေျပာင္တာပဲေနာ္။

၅။ အၾကည့္ေတြ ဂစ္တာႀကိဳးလို တုန္ခါေနခဲ့ၾကတယ္။

ဘယ္လို ေဗဒင္ယၾတာကိုမွ မယံုၾကည္တဲ့ အေတြးအေခၚကို မင္းနဲ႔ငါ သေဘာတူညီခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက ငါတီးခတ္တဲ့ ေတးသီခ်င္းေတြကို မင္းက တိုးတိုးကေလး လုိက္ဆိုလို႔ေပါ့။ ၿမိဳ႕ေလးအႏွံ႔ေလွ်ာက္သြားရင္း မိုးစက္ေတြ ေအာက္ေရာက္တဲ့အခါ ငါတို႔ႏွစ္ဦးဟာ အနီေရာင္တီရွပ္ကို ဆင္တူ၀တ္ၿပီး ထီး တစ္ေခ်ာင္းတည္းနဲ႔ လံုေလာက္ခဲ့ၾကတယ္။ ပန္းၿခံတကာမွာ ငါတို႔ထားရစ္ခဲ့တဲ့ ရင္ခုန္သံေတြထက္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာ ဘာမ်ားရိွႏုိင္ဦးမွာလဲကြယ္။ အဲဒီတုန္းက ေကာင္းကင္ဟာ ဒီေန႔လိုမ်ဳိး မည္းမည္းေမွာင္မေနခဲ့ဘူး။ ကမၻာေျမဟာ ဒီေန႔လိုမ်ဳိး ပ်င္းရိစရာမေကာင္းေသးဘူး။ ေနာက္ၿပီး လမ္းမေတြဟာ လည္း ဒီေန႔လိုမ်ဳိး အဆံုးမမဲ့ေသးဘူးကြယ့္။

ငါတို႔ေနာက္ဆံုးေတြ႕တဲ့ေန႔က တြဲထားတဲ့လက္ကုိ ျဖဳတ္ခ်ေပးလိုက္ ရတယ္။ ဆိုလက္စသီခ်င္းကုိ ရပ္တန္႔ပစ္လိုက္ရတယ္။ ႏွလံုးသားက ခုန္ရင္း တန္းလန္း ခဏၿငိမ္သက္သြားတယ္။ အတိအက် မမွတ္မိေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက တိမ္ေတြဟာ အံု႔အံု႔မည္းမည္း ရိွေနမွာပဲ။ သစ္ပင္ေတြတိုင္းက သစ္ရြက္ေတြဟာ အကုန္အစင္ေၾကြက်ၾကမွာပဲ။ ရိွရိွသမွ် ေတးေရး ဆရာအကုန္လံုး အလြမ္း သီခ်င္းေတြကိုပဲ အင္တိုက္ အားတိုက္ စတင္ေရးဖြဲ႕ေနၾက မွာပဲ။ ခြဲခြာျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအၾကည့္မွာ ငါတို႔အရိပ္ေတြက ဂစ္တာႀကိဳးလုိ တုန္ခါလို႔…။

၆။ လျပည့္ည

ဒီစာစုေတြကုိ သေကၤတက်မ္းစာလို႔ အမည္နာမတပ္ၿပီး လျပည့္ည တစ္ညမွာ ငါအဆံုးသတ္ေရးသားႏုိင္လုိက္ပါတယ္… ေဘဘီ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္

ရတီ၊ ဧၿပီ၊ ၂၀၀၈

ငါးရိုးပင္လယ္၀တၳဳတိုစု

ပန္းခ်ီ-ဧကစာခ်ိဳ

2 comments on “သေကၤတက်မ္းစာ

  1. thawzinohn says:

    လၿပည့္ည

  2. သေကၤတက်မ္းစာထဲမွာ ကိုယ္တိုင္နစ္ျမဳပ္မြန္းက်ပ္လို႔သြားတယ္…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s