ေယဘုယ်ကိုက္ခဲမႈ

ေယဘုယ်ကိုက္ခဲမႈ

ဒီလို ေလတိုက္တာကို ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ေနက်ပဲ။ မိုးမရြာခင္မွာ ဒီေလမ်ိဳးဟာ တိုက္ေနက်။ မိုးရြာလာေတာ့ လည္း ေလက အရွိန္ေလ်ာ့သြားတာပဲမဟုတ္လား။ ဆိုးရြားတာက ဒီေန႔တိုက္တဲ့ ေလကေတာ့ အဲသလို မဟုတ္ဘူးရယ္။ သိပ္ၾကမ္းလြန္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ထပ္ေတြနဲ႕ ေအာက္ထပ္တိုက္ခန္းေတြကေတာ့ ေစာေစာပိုင္း ေလစတိုက္ကတည္းက သူ တို႔ ျပတင္းေပါက္ေတြကို ပိတ္ပစ္လိုက္ၾကၿပီးၿပီ။ လူမေနတဲ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တိုက္က အခန္းျပ တင္းေတြဆီကေန တဒုန္းဒုန္းေဆာင့္ေနတဲ့ အသံေတြကို ဆက္တိုက္ၾကားေနရတယ္။ အစကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းျပတင္းေတြကို မပိတ္ဘဲ ထားဦးမလို႔ပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ျပတင္းေတြက မပိတ္ေပ မယ့္လို႔  ဂ်ိတ္ေသခ်ာခ်ိတ္ထားေတာ့ ဘာသံမွမထြက္ၾကဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးေျပာ င္းသြားတယ္။ ျခင္ေထာင္တစ္ခုလံုး လြင့္ေနေအာင္ တိုက္တဲ့ ေလကို အျမင္ကတ္သြားတာ လည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အရင္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ အခန္းထဲက ျပတင္းတံခါးႏွစ္ခ်ပ္ကို ထပိတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္တိုက္ခန္းတစ္ခုလံုးမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ ျပတင္းေတြကို လိုက္ပိတ္တယ္။ အဲသလိုလိုက္ပိတ္ေနတုန္း ဟိုးခပ္ေ၀းေ၀းက တိုက္ခန္းတစ္ခုရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ တစ္ခုဆီ အမွတ္မထင္ ကၽြန္ေတာ့္အၾကည့္ေရာက္မိသြား တယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲ။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ သူၾကည့္ေနပံုက ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ အမွတ္မထင္ ေတြ႕သြား ပံုေၾကာင့္လို႔ မထင္ဘူး။ ျပတင္းေပါက္ဆီ ေသခ်ာေပါက္ေရာက္လာမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လြန္ခဲ့တဲ့ နာရီပိုင္းကတည္းက တင္ႀကိဳေစာင့္ ၾကည့္ေနပံုမ်ိဳး။ ဒါမွမဟုတ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္ေတြကတည္း က ေစာင့္ၾကည့္ေနပံုမ်ိဳးပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲသလို ထင္လိုက္မိတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းမျပတတ္ဘူး။ ေသခ်ာတာက သူ႕အၾကည့္က တပ္အပ္ပိုင္ႏိုင္လြန္းေနခဲ့တယ္ဆိုတာပဲ။ သူ ၾကည့္ေနတဲ့ ျပတင္းကေတာ့ ေလဒဏ္ မိုးဒဏ္ေတြ ကင္းလြတ္လို႔ေနရဲ႕။ သူ႕ကို ျပန္ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ မသိုးမသန္႔ျဖစ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ သူဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲ။ ဒါထက္မပိုဘူး။ သူ႔အသားျဖဴသလား။ မည္းသလား။ သူဘယ္အသက္ အရြယ္လဲ။ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ပိုင္ရွင္လား။ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္လား။ စိတ္ဓာတ္ကေရာ ဘယ္လိုလဲ။ ထက္ျမက္လား။ ေတာ္ရိေလ်ာ္ရိလား။ အိမ္ေထာင္ရွိသူလား။ မရွိသူလား။ ရုပ္ရည္ ကေရာၾကည့္ေကာင္းလား။ အသင့္အတင့္ပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ မသိဘူး။ သူဟာ မိန္းမတ စ္ေယာက္ဆိုတာကလြဲရင္ ဘာဆိုဘာမွ ကၽြန္ေတာ္ ခန္႔မွန္းခံစားလို႔မရဘူး။ မိုးစက္အမႈန္ အမႊားေတြ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေပၚ တစ္စက္ႏွစ္စက္လာပက္လို႔ အဲဒီ့ျပတင္းတံခါးကို ကၽြန္ေတာ္ပိတ္ပစ္လိုက္ တယ္။

မွန္ျပတင္းအျပင္ဖက္မွာ မိုးစက္ေတြဟာ တေ၀ါေ၀ါထိုးစိုက္ရြာသြန္းေနေတာ့ အျပင္ဖက္ကို ကၽြန္ေတာ္ေသခ်ာမျမင္ရေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ မသိုးမသန္႔ျဖစ္ေနတာ ကေတာ့ ေပ်ာက္မသြားဘူးရယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္  ေဖ်ာ္ေသာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္အရင္က ၀ီစကီႀကိဳက္တယ္။ အခုလို မိုးေအးတဲ့ ေန႔ေတြမွာ ၀ီစကီတစ္ခြက္ နဲ႔ ေတာင္ေ တြးေျမာ က္ေတြးလုပ္ေနရတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီရက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေကာ္ဖီကိုပဲ ေသာက္ေနမိတယ္။ ဒါနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လည္း ေ၀ခြဲမရဘူး။ အခုတေလာ ဒီလိုကိစၥေတြ ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ အခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ့္ကၽြန္ေတာ့္ မျပည့္မစံုျဖစ္ေနသလိုေတာင္ ခံစားရတယ္။ ဥပမာ- ဟိုပစၥည္း လွမ္းကိုင္ရင္ မမိရတာနဲ႔။ ဒီေလွကားထစ္ေပၚ လွမ္းတက္ရင္ ေျခေခ်ာ္က်တာနဲ႔။ ဒီေန႔မ နက္ကဆို တစ္မနက္လံုးလိုလို ကုတင္ေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းၿပီး စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ေန ခဲ့တယ္။ စကၠဴေတြက ဆီသုတ္ထားသလိုပဲ။ စာမ်က္ႏွာေတြကို ကၽြန္ေတာ္လွန္လိုက္တဲ့အခါ လက္ထဲ အလြယ္တကူပါမလာဘဲ အႀကိမ္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကပ္ က်န္ေနတတ္တယ္ ။ ေကာ္ဖီက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ ေနာက္ထပ္ တစ္ခြက္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ထပ္ေဖ်ာ္လိုက္ တယ္။ ဒီမွာတင္ ကိစၥတစ္ခုကၽြန္ေတာ္ႀကံဳတယ္။ တျခားေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဓာတ္ဗူးထဲက ေရေတြပဲ။ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္မေျပာတတ္ဘူး။ ေရေတြက ေအးေနတယ္။ အခုေလးတင္ ပထမေကာ္ဖီကို ဒီဓာတ္ဗူးထဲက ေရနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ေဖ်ာ္လိုက္တာ။ အေငြ႕တေထာင္းထာင္းထေအာင္ ပူေန တဲ့ ေရေတြက ဒီီအခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာ ေအးသြားရတယ္လို႔ပဲ။ မျဖစ္ႏိုင္တာ။ ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္ ရင္း ဓာတ္ဗူးကုိ ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ ကၽြန္ေတာ္ မ ၾကည့္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ သံသယျဖစ္ေလာက္ စရာဘာမွမေတြ႔ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ညစ္သြားတယ္။

ဒုတိယေကာ္ဖီခြက္က ပထမေကာ္ဖီခြက္နဲ႔ အရသာေတာ္ေတာ္ကြာတယ္။ ေကာ္ဖီမႈန္႕တစ္ခ်ိဳ႕က ခြက္ထဲမွာ ေပါ ေလာေမ်ာေနတယ္။ သၾကားေတြကလည္း ေကာင္းေကာင္းအရည္မေပ်ာ္ဘူး။ ဒီလိုမွန္းသိရင္ ေနာက္တစ္ခြက္ကို ထပ္မေဖ်ာ္ ဘူး။ ဒါေပမယ့္လို႔ မသိျမင္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အစဥ္အၿမဲေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ေနတတ္ၾကတာမ်ိဳးပဲ။ အခန္းျပတင္းတံခါးေတြ အားလံုးပိတ္ထားတာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ခႏၶာကိုယ္ဟာ ေအးစက္ေနတယ္။ ေနာက္ၿပီး ခုလိုထိုင္ေန ရတာနဲ႕တင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အားအင္ေတြ ခမ္းေျခာက္လာသလိုလည္း ခံစားမိတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ေကာ္ ဖီခြက္ကို ခ်ခဲ့ၿပီး အခန္းထဲက ကုတင္ေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္သြားလွဲလိုက္တယ္။ ေမွးခနဲအိပ္ေပ်ာ္ သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ေတြမက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၿပီး စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ မိန္းမပါလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းျပတင္းေပါက္ေတြကလည္း ဟာလာ ဟင္းလင္း ပြင့္ေနၾကတယ္။ တံခါးေတြဟာ အခ်ပ္လိုက္ ျပဳတ္ထြက္သြားၿပီး ဟိုးအေ၀းႀကီးျပင္ ပေလထုထဲဆီ လြင့္စင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေကာ္ဖီခြက္ တစ္ခြက္ထဲမွာ ေပါေလာေမ်ာေနတဲ့ ေကာ္ဖီမႈန္႔ေတြနဲ႕အတူ ေမာပန္းတႀကီးကူးခတ္ေနျပန္တယ္။ အိပ္မက္ေတြက အစီအစဥ္မက်ဘဲ ဗရမ္းဗတာနဲ႕ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနၾကတာပဲ။ အိပ္ယာ က ႏိုး လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ဟာ ပိုလို႔ေတာင္မွ ေအးစက္ေနရဲ႕။ အျပင္ဖက္မွာေတာ့ မိုးမ ရြာေတာ့ဘူးရယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနလည္း ထြက္မလာဘူး။ အလင္းေရာင္က ေနပူမလိုလို မိုးရြာမလို လိုနဲ႔ ၾကားအေျခအေနထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အေရာင္အဆင္းမ်ိဳး။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ အဲဒီ့ထက္ပိုလင္း လာတတ္ၿပီး တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ အဲဒီ့ထက္ ပိုေမွာင္သြားတတ္ျပန္ေရာ။ တီဗြီဖန္သားျပင္ေပၚ က အလင္းေရာင္ကို အေ၀းထိန္းခလုတ္နဲ႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က ကစားေနသလိုပဲလို႔ ဥပမာေပး ရမယ္။ အခန္းျပတင္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္လိုက္ဖြင့္မိျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္က ခါတိုင္း ထက္ ေအးစက္ၿပီး ေလးလံေနတယ္။ ၀ီစကီမေသာက္ရလို႔ထင္ပါရဲ႕။  ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကို လွမ္းၿပီး စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ မိန္းမနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျပတင္းတံခါးကို ဖြင့္ဖို႔ ျဖစ္လာတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ခႏၶာကိုယ္ဟာ အင္မတန္ေလး လံေနတယ္။ ျပတင္းတံခါးကို ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေလးအားစိုက္ၿပီး တြန္းဖြင့္လိုက္ရတယ္။ အိုး…။ ကၽြန္ေတာ္အံအားသင့္သြား တယ္။ ဟိုအေ၀းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၿပီး စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ မိန္းမကို ျမင္လိုက္ရတဲ့ အ တြက္ေၾကာင့္ပဲ။ ဒါေပမယ့္လို႔ ပထမအႀကိမ္တုန္းကလိုေတာ့ မဟုတ္ဘူးရယ္။ သူဟာ ပထမအႀကိမ္ တုန္းကထက္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပိုေ၀းကြာေနသလို ခံစားရတယ္။ သူ႔ရဲ႕ တိုက္ခန္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ တိုက္ခန္းႏွစ္ခုၾကားက အကြာအေ၀းဟာ ဘာျဖစ္လို႔ ပိုမိုျခားနားသြားရတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္နားမ လည္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ အဲသ လိုေ၀းကြာသြားတာေၾကာင့္ပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ သူ႔ကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ အလိုလိုအားငယ္လာတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း တစ္ခုခုကို ဆံုးရႈံးလိုက္ရေတာ့ မလိုလို ဘာလိုလိုႀကီးျဖစ္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္လာတယ္။

နည္းနည္းေလးၾကာေတာ့ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ ေရဒီယိုကို ကၽြန္ေတာ္သြားယူလိုက္ တယ္။ ဒီေန႔က်မွ ကၽြန္ေတာ္ဖမ္းခ်င္တဲ့ လိုင္းေတြကလည္း မမိဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ေရဒီယိုထဲကေန အသံေတြက တကၽြိကၽြိတစိစိနဲ႕ ထြက္လာ တယ္။ နားေထာင္ရသိပ္ဆိုးတာပဲ။ ဒါေပမယ့္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေရဒီယိုကို ဆက္ၿပီးဖြင့္ထားမိတယ္။ အေပၚထပ္ေတြနဲ႕ ေအာက္ထပ္တိုက္ခန္းေတြ က ျပတင္းတံခါးျပန္ဖြင့္သံေတြ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ထြက္လာတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ မၿပီးဆံုးေတာ့သ လိုေတာင္ ထင္ရတယ္။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားတယ္။ တကယ္တမ္း က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ဘူး။ အခန္းတစ္ခုလံုးမွာ ျပန္႕က်ဲေနတဲ့ ဘီယာဗူးခြံေတြနဲ႔ စီးကရက္အတိုအစေတြကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ေငးၾကည့့္ေနမိတယ္။ ဒီပစၥည္းေတြ အခန္းထဲ ဘယ္ လိုေရာက္လာမွန္း ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ဘီယာနဲ႔ စီးကရက္ကို မႀကိဳက္ဘူး။ ဒါေပ မယ့္လို႔ ဘီယာနဲ႔ စီးကရက္ႀကိဳက္တဲ့ အျခားလူတစ္္ေယာက္ရဲ႕ အခန္းထဲ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတာ လည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား။ နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ငန္းႏွစ္ေကာင္ေရကစားေနတဲ့ ပန္းခ်ီကား ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းထဲမွာ ခ်ိတ္ထားသလို အတိအက်ရွိေန တယ္။ ေလာေလာဆယ္ မွာေတာ့ ဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္ဆက္မေတြးခ်င္ေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္၀ီစကီတစ္ခြက္ ေလာက္ေသာက္ခ်င္မိ တယ္။  အခ်ိန္ေတြက ျမန္ျမန္ ဆန္ဆန္ပဲ ကုန္ဆံုးေနတယ္။ အဓိပၸါယ္မဲ့ တကၽြိကၽြိတစိစိျမည္သံေတြ ထြက္ေနတဲ့ ေရဒီယိုကို ကၽြန္ေတာ္ပိတ္ပစ္ၿပီး အခန္းထဲက ကုတင္ဆီ ေလွ်ာက္၀င္သြားလိုက္တယ္။ ကုတင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ဖတ္လက္စစာအုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္လွမ္းဆြဲယူလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေတြက စာအုပ္ဆီမေရာက္ဘဲ ေလကိုသာ ဖမ္းဆုပ္မိသြားရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္လို႔သြား တယ္။ စာအုပ္ကို ေနာက္တစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္လွမ္းဆြဲယူလိုက္တယ္။ ပါမလာျပန္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကိုနားလည္ရမယ္ မသိျဖစ္သြားတယ္။ ေယာင္ယမ္းၿပီး ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေရွ႕မွာ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ေထာင္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြဟာ ပလတ္စတစ္အၾကည္နဲ႔ လုပ္ထားသလိုပဲ။ အေပၚက ျခင္ေထာင္အမိုးကို ဒိုးယိုေပါက္ျမင္လိုက္ရတယ္။ ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ခ်ားခ်ားျဖစ္သြားရဲ႕။ ဒါေပမယ့္လို႔ ဒီအျဖစ္ဟာ စကၠန္႕ပိုင္းေလးပဲ ၾကာ လိုက္တယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ လက္ေတြကို ပကတိအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ျပန္ျမင္ေတြ႕ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တိတ္ဆိတ္သြားတယ္ ။ ဒီလိုတိတ္ဆိတ္ေနရတာမ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္လွဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ဟာ တိတ္ဆိတ္ၿမဲတိတ္ဆိတ္ေနမိ တယ္။ ခဏေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းထဲကေန မ်က္ရည္ေတြဟာ အတားအဆီးမဲ့က်ဆင္းလာတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္၀မ္းနည္းေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၿပီး စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ မိန္းမကို သတိရလိုက္တယ္။ သူ႔ကိုျမင္ႏိုင္တဲ့ ျပတင္း တံခါးဆီ သြားခ်င္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ဟာ ေအးစက္ၿပီး ေလးလံေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရွိ ရာ ျပတင္းေပါက္ကို သူလွမ္း ၿပီး စိုက္ၾကည့္ေနဦးမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတဲ့ ထိေအာင္ပဲ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႕ ငိုေၾကြးေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ရည္ေတြ ကေတာ့ ပလတ္စတစ္မ်က္ရည္ေတြ မဟုတ္ဘူးရယ္။                      ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္   
၈.၈.၁၁ နံနက္ ၀၁း၀၁နာရီ
Idea Magazine ၊ ႏို၀င္ဘာ၊ ၂၀၁၁

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s