ပရမီးသီအက္(စ္)ေပ်ာက္ဆံုးျခင္း

ပရမီးသီအက္(စ္)ေပ်ာက္ဆံုးျခင္း

လူျဖဴလူမည္းခြဲျခားဆက္ဆံခံရတာကမွ ခံသာဦးမယ္။
ခြဲျခားဆက္ဆက္ခံရျခင္းကိုယ္က ျဖစ္တည္မႈကို သက္ေသထူေနတာ
လူျဖဴပဲျဖစ္ျဖစ္ လူမည္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္တည္မႈကိုယ္စီရွိတယ္။
သူက မရွိဘူး။ သူက သူ႕ျဖစ္တည္မႈကို သူကိုယ္တိုင္ လိုက္လံရွာေဖြေနရ။
သူဘယ္အခ်ိန္ကစ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တာလဲ။ သူဘာေၾကာင့္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားရတာလဲ။
သူ႔ႏိုင္ငံ၊ သူ႕လယ္ယာကိုင္းကၽြန္း၊ သူ႔ဇနီး၊ သူ႕သားသမီး၊ သူ႕မိဘ၊ သူ႔ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ၊
သူ႔မိတ္ေဆြ၊ သူ႔ရန္သူ၊ သူ႔ဆရာသမား၊ အစရွိတဲ့ သူနဲ႔ ပတ္သက္စပ္ႏြယ္မႈမွန္သမွ်ဟာ
သူ႔ျဖစ္တည္မႈကို တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း အႀကီးမားဆံုး လစ္လ်ဴရႈလိုက္ၾက။
သူဘယ္တုန္းကမွ မတည္ရွိခဲ့ဖူးသလိုပံုစံမ်ိဳးေတာင္ ထင္ရ။
သူ႔ႏိုင္ငံရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ ၁၂ ရပ္ကို သူလိုက္နာက်င့္သံုးခဲ့တာေတြ၊
သူ႔လယ္ယာကိုင္းကၽြန္းေျမကို ေပါင္းသင္ထြန္ယက္ခဲ့တဲ့
သူ႕ေသြးေခၽြးခြန္အားအဖုအထစ္အေျမွာင္းေတြ။
သူ႔ဇနီးအေပၚ ေႏြးေထြးေပးခဲ့တဲ့ သူ႔ေမတၱာဓာတ္ေတြ၊
သူ႔သားသမီးေတြဆီ သူျပဳစုေပးခဲ့တဲ့ သူ႔ဂရုဏာတရားေတြ၊ သူ႔မိဘေတြကို
အစဥ္သျဖင့္ အလိုက္သိခဲ့တဲ့ သူ႔ၾကည္ညိဳမႈေတြ၊ သူ႔ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြၾကားမွာ
သူေခါင္းငံု႕အေလွ်ာ့ေပးခဲ့ရျခင္းေတြ၊ သူ႔ဇနီးေတာင္ မသိခဲ့တဲ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္မႈတစ္ခ်ိဳ႕
သူတိုးတိတ္ေ၀မွ်ေပးခဲ့တဲ့ သူ႔မိတ္ေဆြေတြ၊ သူ႔ကို လစ္ရင္လစ္သလို
ထိုးခုတ္ခဲ့တဲ့ ရန္သူ႔ဓားခ်က္ေတြအေပၚ သူ႕ခြင့္လႊတ္သည္းခံခဲ့ျခင္းေတြ၊
သူအိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္ ဂါရျပဳအိပ္စက္ခဲ့တဲ့ သူ႔ဆရာသမားေတြ၊
အားလံုး အားလံုးၾကားမွာ သူဟာ ညင္သာစြာ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တယ္။
သူ႔အမည္နာမကို သူ႔ႏိုင္ငံသားစာရင္းမွာ မျမင္ရ၊ အသိအမွတ္မျပဳ၊ မူေဘာင္မ၀င္။
သူ႔လယ္ယာကိုင္းကၽြန္းဟာ သူ႔လယ္ယာကိုင္းကၽြန္းမဟုတ္၊
ကုမၸဏီပိုင္ဆိုင္မႈရဲ႕အမွတ္အသား၊ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ခံနယ္ေျမ။
သူ႔ဇနီးက သူနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အၿမဲတမ္းမ်က္ႏွာေသ၊ ဆြံ႕အ၊ နားမၾကား။
သူ႔သားသမီးေတြက သူေခၚသံကို သတိမထားမိ၊ သူ႔အရိပ္ကို ဂရုမစိုက္၊
တိုးတိတ္၊ စြန္႔ခြာ။ သူ႔ကို မိဘေတြက ေတာင္းဆိုးပုလံုးဆိုးေလာက္ေတာင္ မျမင္ၾက၊
မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္၊ ေကြ႕ေရွာင္သြားၾက။ သူရွိရာဆီ သူ႔ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြ
မလာေရာက္ မလည္ပတ္၊ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ျခင္းမျပဳ၊ ေသြးက စကားမေျပာ။
သူ႔လက္ကိုင္ဖုန္းနံပါတ္ကို ဘယ္မိတ္ေဆြကမွ လွမ္းမဆက္ၾကေတာ့ဘူး။
ဟိုအရင္ သည္းသည္းမည္းမည္းတိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့ သူ႔ရန္သူေတြလည္း
အခိုးအေငြ႕သဖြယ္ လြင့္ပါး ပ်င္းရိ ေၾကကြဲစရာေကာင္းလာတယ္။
သူ႔ဆရာသမားေတြက သူ႔အသြင္သ႑ာန္ကို လံုး၀ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္ၾကၿပီ။
သူ႔ Facebook  Account မွာ သူ႕ Post အသစ္တစ္ခုတင္လိုက္တိုင္း
Like လုပ္ေနက် Friend တစ္ေယာက္မွ မေတြ႕ရ။ ဘယ္လို Comment မ်ိဳးမွ တက္မလာ။
အိမ္နီးနားခ်င္းအလွဴသဘင္ေတြဟာ ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြ၀တ္ဆင္ၿပီး
သူ႔ကို အၿမဲေက်ာ္ခြသြားၾက။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းထဲကေန သူတိတ္တဆိတ္
ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တယ္။ ေပ်ာက္ဆံုးမႈဟာ သူ႔အသည္းႏွလံုးကို အသစ္ျပန္ျဖစ္ေစၿပီး
အသစ္ျဖစ္တဲ့ သူ႔အသည္းႏွလံုးကို ေပ်ာက္ဆံုးမႈက ေန႔စဥ္ ကိုက္ျဖတ္စားေသာက္တယ္။
ကမၻာေျမအတြက္ မီးကို ခိုးယူေပးခဲ့မိတာ သူ႔အမွားပဲလား။ သူအိမ္ထဲမွာ ထိုင္ေနတဲ့အခါ
အရင္လို သူ႔ေျခေထာက္ဆီ လာပြတ္သပ္ေနက် ေၾကာင္ကေလး ေရာက္မလာ။
သူလမ္းထြက္ေလွ်ာက္တဲ့အခါ သူ႔ပုခံုးေပၚ မေတာ္တဆ ခ်ီးပါခ်မယ့္
ငွက္ကေလး တစ္ေကာင္တစ္ေလေတာင္ မရွိ။        ။

 လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၂၄.၁၀.၁၂
နံနက္ ၀၁း၁၅နာရီ
Prometheus

Advertisements

နယ္

နယ္

သား-“ဒီေကာင္နည္းနည္းမ်ားလာၿပီအေဖ။ ဒီအတိုင္းဆို တေကြ႔ေကြ႔ေတာ့ ၿငိေတာ့မယ္။
သြားစရာကလည္း ဒီလမ္းပဲ ရွိတာ၊ ဒီလမ္းကပဲ သြားရမွာ။ ”

အေဖ-“ဒါေတာ့ ဒီလိုပဲသား အေဖတို႔လည္း ေစာင္းေျမာင္းေျပာခံရတာေတြႀကံဳရတာပဲ။
ဂရုစိုက္မေနနဲ႔ တန္းခ်င္းမတူဘူး။ မင္းလုပ္လိုက္ရင္ မင္းပဲ သိကၡာက်မွာ။”

သား-“အဲဒါသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ဒီအတိုင္း တစ္သက္လံုး
ဖင္ခံေနရမွာလား။ ကိုယ္ကလည္း ဘာမွမမွားဘဲနဲ႔။ သားေျပာခ်င္တာက ဒီေကာင္ ရိေနတာၾကာၿပီ။
သားအိမ္ေဆာက္တုန္းကလည္း အေဖ့အိမ္ကေန ေရသြယ္တဲ့ ေရပိုက္ ကပ္ေၾကးနဲ႔ ခိုးအျဖတ္ခံရတာ
မွတ္မိတယ္မဟုတ္လား။ ဒါလည္း ဒီေကာင္လုပ္တာပဲေနမွာ။ ဒါကုိ ရပ္ကြက္က မသိဘူး။
ရပ္ကြက္က သိေအာင္လုပ္ရမယ္။ ဟို ရာအိမ္မွဴးဆိုတဲ့ လူေလ။ အေဖ့ဆီက အလွဴလာလာခံေနတာပဲ။
အေဖဖုန္းနဲ႔ ေျပာလိုက္စမ္းပါ။”

အေဖ-“အင္း။ ငါတို႔က ဒီရပ္ကြက္ထဲ ေျပာင္းလာတာ မၾကာေသးေတာ့ သန္းေခါင္စာရင္းကလည္း
မေျပာင္းရေသးဘူး။ ၿပီးေတာ့ မင္းေျပာတဲ့ ေကာင္က ဘာအဆင့္မွ မရွိဘူး။
မာဖီးယားဆန္ဆန္လူမိုက္ငွားၿပီး ေခ်ာင္းရိုက္ခိုင္းမွ ရမယ့္အေပါက္မ်ိဳးေတြကြ။”

သား-“သားကေတာ့ ရခိုင္၊ ရိုဟင္ဂ်ာအေရးအခင္းမွာ အိမ္ေတြကို မီးရႈံ႕သလို ဓာတ္ဆီပုလင္းမီးရႈံ႕ၿပီး
အဲဒီ့ေကာင္အိမ္ေပၚ ပစ္လိုက္ခ်င္တာပဲ။”

အေဖ-“ဟ…မင္းအဲဒီလို လုပ္လို႔ ျဖစ္မလား။ မင္းရခိုင္ေတြက မစို႔မပို႔သြားလုပ္လို႔ အခု ကုလားေတြျပန္လုပ္တာနဲ႔
ျပည္ပမီဒီယာေတြ ေစာက္တလြဲလႊင့္တာနဲ႔ ရႈပ္ကုန္တာ မင္းသိလား။ ရႈပ္သြားတာ မင္းသိလား။ ၿပီးေတာ့
အဲဒီလို အၾကမ္းဖက္တာက အေျဖမဟုတ္ဘူး။ ေျပာစမ္းပါဦး။ မင္းဘ၀မွာ ဘယ္ႏွစ္ခါ အၾကမ္းဖက္တာ ႏိုင္ခဲ့ဖူးလို႔လဲ။”

သား-“ဟာဗ်ာ။ အဲဒါနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူး။ အေဖက သားရဲ႔ ငယ္က်ိဳးငယ္နာကုိ ျပန္ေဖာ္မေနနဲ႔ေလ။
အေျခအေနခ်င္းမတူဘူး။ အဲဒါက သားအရက္အရမ္းမူးေနတာ။ သူခ်ကိုယ္ခ်။
ပိုမူးတဲ့ေကာင္ ပိုခံရတာပဲ။ အခု သားအရက္ျဖတ္လိုက္တာေတာင္ ႏွစ္ခ်ီေနၿပီ။
အခုဟာက ရခိုင္၊ ရိုဟင္ဂ်ာ အေရးအခင္းမဟုတ္ဘူး။ ဗမာဗမာခ်င္း။”

အေဖ-“ေအး မင္းပဲစေျပာလို႔ ရခိုင္ေတြ ကုလားေတြပါသြားတာ။ မင္း မဟုတ္တာေတြ
ေလွ်ာက္လုပ္မေနနဲ႔။”

သား-“ဟာ။ သားက လုပ္မယ္လို႔ ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ လုပ္ခ်င္တာပဲ ေျပာျပတာ။
လုပ္မရတာသိတယ္။ အရမ္းတင္းေနလို႔ ဖြင့္လိုက္ရတာ။ သားစဥ္းစားမရတာက
ဒီေကာင္ ဘာျဖစ္လို႔ အလကားသပ္သပ္ သားတို႔ကို လိုက္ၿပီး ေဂ်၀င္ေနလဲမသိဘူး။
ေယာက်ာ္းတန္မဲ့။”

အေဖ-“ရပ္ကြက္ထဲကို ငါတို႔က တိုက္ႀကီးေဆာက္ၿပီး ေျပာင္းလာလို႔ ေဂ်၀င္ေနတာ။
မင္းကလည္း ငါတုိ႔အိမ္နားမွာ ေနာက္ထပ္အိမ္တလံုးလာေဆာက္ၿပီးေနေတာ့ ပိုေဂ်၀င္တာေပါ့။
အဲဒီ့ေဂ်က ဒီေကာင့္အစ္မျဖစ္ျဖစ္ အေမျဖစ္ျဖစ္ကေနတဆင့္ ဒီေကာင့္ဆီ၀င္သြားတာ။ ထားလိုက္စမ္းပါကြာ။
အဲဒီ့ေကာင္က ၁၀တန္းေတာင္ ေအာင္ပံုမရဘူး။မင္းထက္လည္း အမ်ားႀကီးငယ္ပါတယ္။ အလကားေကာင္ပါကြာ။
တကယ္က အေမရိကတိုက္ကို အေမရိကန္ေတြေရာက္လာေတာ့ ေဒသခံလူနီရိုင္းေတြက
မေက်နပ္ၾကသလို ျဖစ္ေနတာမ်ိဳးကြ။”

သား-“ဘာမွမဆိုင္ဘူးအေဖ။ သားတို႔ ဒီရပ္ကြက္ထဲ ေျပာင္းလာတာ အေမရိကန္ေတြ အေမရိကတိုက္ေပၚ
ေျပာင္းလာတာမ်ိဳးနဲ႔ သေဘာတရားမတူဘူး။ကိုယ့္ႏိုင္ငံထဲက ၿမိဳ႔တစ္ၿမိဳ႕ကို ကိုယ္ေျပာင္းတာပဲ။ ၿပီးေတာ့
သားတို႔က ဒီရပ္ကြက္မွာ ေနထိုင္ရံုသပ္သပ္ပဲ။ ေျပာခ်င္တာက ဒီရပ္ကြက္ကေန ဘာအျမတ္မွ
ထုတ္ယူဖို႔ေရာက္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ သားတို႔ အလုပ္က ဘယ္ေနရာမွ လုပ္လုပ္ျဖစ္တယ္။
အေမရိကန္လိုမဟုတ္ဘူး။”

အေဖ-“ေဟ့ေကာင္ ေစာက္စကားမမ်ားနဲ႔ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ကလြဲရင္ အေရးမပါတာေတြ
ငါလိုက္ ေျဖရွင္းမေပးႏိုင္ဘူး။ မင္း ေရွာင္ကြာ။ ဒီေကာင္နဲ႔ မဆံုေအာင္ေရွာင္။”

သား-“သားကလည္း အေဖ့ကို ေျဖရွင္းေပးဖို႔ ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူး။ အေျခအေနကို သိသင့္တယ္ထင္လို႔
လွမ္းေျပာျပတာ။ သားတို႔ အၿမဲတမ္းဒီလမ္းမွာ ေလွ်ာက္ေနရတာ။ ဒီေကာင္နဲ႔ အၿမဲတမ္းေတြ႔ေနဦးမွာ။
ဘယ္လိုမွ ေရွာင္လို႔ မရဘူး။ အဲဒီ့ေစာက္ေျခာက္ေကာင္က ေတြ႔တာနဲ႔ မိန္းမလိုမိန္းမရ ရန္စေနဦးမွာ။”

အေဖ-“ဘာျဖစ္ျဖစ္ မင္းေရွာင္ကြာ။ ငါတို႔မွာ စား၀တ္ေနေရး လံုးပန္းရဦးမယ္။ အခ်ိန္တန္ရင္
ကိုယ့္လမ္းကိုယ္သြားၾကရမွာ အားလံုးက။”

သား-“အေဖ့ေျပာပံုနဲ႔ဆို ဆီပုလင္း ခါးၾကားထိုးၿပီး ရပ္ကြက္လမ္းဆံုမွာ ဖင္အ -ိုးသြားခံရမယ့္
သေဘာျဖစ္ေနတယ္။ သားေျပာခ်င္တာက ဒီရပ္ကြက္ရဲ႕ လံုၿခံဳေရးကို
ေမးခြန္းထုတ္သင့္ၿပီလို႔ ေျပာခ်င္တာ။”

အေဖ-“ေဟ့ေကာင္ ေတာ္ေတာ့။ ညႀကီးမင္းႀကီး မိုက္ရိုင္းမေနနဲ႔။ ငါမနက္က်ရင္ ရံုးေစာေစာသြားရဦးမယ္။
မင္းလည္း ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္၊ မိန္းမနဲ႔ ကေလးကို ဂရုစိုက္။ အေရမရ အဖတ္မရ ။
စားေရးလည္းမဟုတ္ ေသာက္ေရးလည္းမဟုတ္တဲ့ ကိစၥေတြ ငါနားမေထာင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့မယ္။ ဒါပဲ။”

သား-“ေနဦး။ ေနဦး။ ဒီကိစၥေၾကာင့္ ညႀကီးမင္းႀကီး ထၿပီးထိုင္ေနတာ အိပ္မရဘူးး။
ဟဲလို။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒါက သားအလုပ္ပဲေလ။ ဟဲလို။ဟဲလို”        ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၂၈.၈.၁၂
မနက္ ၁၀း၃၀နာရီ