ပန္း၀တ္ေရာင္ေထြ

DSC01286ပန္း၀တ္ေရာင္ေထြ

ေတာထဲမွာ သူတို႔အားလံုးလူစုကြဲသြားၾကသည္။ တျခားသူေတြေတာ့မသိ။ သူကေတာ့ ေနာက္ျပန္လွည့္လာခဲ့သည္။ အားလံုး သေဘာတူညီမႈျဖင့္ အေရးေပၚ ဆံုမွတ္တစ္ခုကို သူတို႔ သတ္မွတ္ထားခဲ့ၾကသည္။ ထိုဆံုမွတ္ေနရာကို ေရာက္ဖို႔အတြက္ ေနာက္ျပန္လွည့္ ရမည္။ ေတာလမ္းက ရွည္လ်ားၿပီး ရႈပ္ေထြးေနသည္။ အလာတုန္းက လာခဲ့ေသာ လမ္း ဟုေတာင္ မထင္ရ။ စိတ္ထဲမွာ စိမ္းလြန္းေနသည္။ အလာတုန္းကေလာက္ မရင္းႏွီးသလို ခံစားရ၏။ အမွန္ေတာ့ အလာတုန္းက တစ္ဖြဲ႕လံုးေဟးလား၀ါးလားႏွင့္ လာခဲ့ၾကတာျဖစ္သည္။ လမ္းကိုေတာင္ ေကာင္းေကာင္းသတိမျပဳမိခဲ့ၾက။ ခုေတာ့ သူတစ္ေယာက္တည္း မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ျဖစ္ေနၿပီ။

အနီးရွိသစ္ပင္တစ္ပင္ေပၚ ရွည့္ႏွစ္ေကာင္ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ေျပးတက္သြားၾကတာ ျမင္သည္။ ဘယ္ေနရာက မွန္းမသိ ငွက္ တစ္ေကာင္ေအာ္ျမည္ သံက စူးစူးရဲရဲေပၚထြက္လာသည္။ စိတ္ထဲမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းသလို ခံစားလိုက္ရ၏။ ထူးဆန္းသည္။ အဖြဲ႕ႏွင့္အတူ လာစဥ္က ထိုခံစားမႈမ်ိဳးမရ။ လူဆိုတာ တစ္ေယာက္တည္းရွိေနကာမွ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ရတာလား။ သူအေတြးကို သူကိုယ္တိုင္ၿပံဳးျဖစ္သြားသည္။ ေတာလမ္းေလးအတိုင္း သူၿပံဳးရင္း ေလွ်ာက္ လာခဲ့သည္။ ေျခလွမ္းေတြက ေပါ့ပါးေနသည္။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ နားေထာင္ခ်င္ စိတ္ေပါက္မိသည္။ သို႔ရာတြင္ Mp-4၊ Hand Phone စေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ေတာထဲမ၀င္ခင္ အျပင္က သူတို႔ကားေတြထဲမွာ စည္းကမ္းအရ ထားခဲ့ၾကရ၏။ အားလံုးသေဘာတူညီသတ္မွတ္ထားေသာ စည္းကမ္း။ ပန္း၀တ္ေရာင္ေထြ၊ တင့္မ်ိဳးေနသည္၊ ျပာေျချဖဴညြန္႔၊ လည္ေရးတန္႔ ႏွင့္၊ ခပ္ဖန္႔ေတာင္ပံ၊ ေရႊရည္က်ံသည္ ၊ ႏိႈင္းစံတက္ေ၀း၊ သေဘၤာေက်း။ ဦးတိုး၏ ရတုတစ္ပုိဒ္ကို သူတီးတိုးေရရြတ္ျဖစ္သည္။ စိတ္ထဲမွာ ျပည့္စံုသြား၏။ သူဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ေျခသံေၾကာင့့္ ေတာလမ္းေဘးၿခံဳငယ္ေတြထဲမွ အေကာင္ဘေလာင္ေလးမ်ား ေျပးလႊားသြား ၾကပံုရသည္။ ၿခံဳငယ္မ်ား သိမ့္ခနဲ လႈပ္ခါသြားေသာ္လည္း အေကာင္ကိုယ္ထည္ကို မျမင္ရ။ ခဏၾကာေတာ့ သူနည္းနည္းဟိုက္လာသည္။ ေအာက္ေျခရွင္းေသာ ခပ္လတ္လတ္ သစ္ပင္တစ္ပင္ရွာကာ ပင္စည္ကို မွီရပ္ရင္း ေက်ာပိုးအိတ္ကို ျဖဳတ္သည္။ ထို႔ေနာက္ အထဲမွ ေရဗူးကို ထုတ္ယူ၍ ေမာ့ေသာက္လိုက္သည္။ ေရွ႕ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေတာ့ အေတာ္သြားရဦးမည့္ပံု။ တျခားသူေတြကို ဖ်ပ္ခနဲ သူသတိ ရလိုက္၏။ အမ်ားစုကေတာ့ ဆံုမွတ္ရွိရာ ေနာက္ေၾကာင္းကို ျပန္လွည့္လာဖို႔မ်ားသည္။ သို႔ေသာ္မေသခ်ာ။ သူတို႔ခ်င္းျပန္ေတြ႔သြားၿပီး ေရွ႕ခရီး ဆက္ခ်င္ လည္း ဆက္ႏိုင္ေသးသည္။ ဒါမွမဟုတ္ လမ္းေပ်ာက္ကာ ေရွ႔မေရာက္ ေနာက္မေရာက္လည္း ျဖစ္ေနႏိုင္ေသးသည္။ သူဆက္မေတြးေတာ့။

ပင္စည္ကို မွီရပ္ေနရာမွ ေလွ်ာေရြ႕ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲက အသင့္ေခါက္ထည့္ထားေသာ ဂ်ာနယ္ျဖင့္ တင္ပါးေအာက္ေျမျပင္ ကို ေခါက္လ်က္အေနအထားအတိုင္းပဲ ထိုးခင္းလိုက္သည္။ ေတာေဆာင္းဦးထုပ္ကို သူခၽြတ္လိုက္ေတာ့ ေစးထန္းေသာ ေခၽြးေတြက ေလႏွင့္ ထိၿပီး ေအးျမလို႔ သြား၏။ မ်က္ႏွာေပၚ ေနေျပာက္အနည္းငယ္က်သျဖင့္ ဦးထုပ္ကို မ်က္လံုးေပၚတယ္ဆိုရံု အုပ္ကြယ္ ထားလိုက္သည္။ အၾကည့္ က ျမက္ပင္ငယ္ေလးေတြထဲ ေျခမ်က္စိထိ ဖံုးေနေသာ သူ႕ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းဆီ တန္းေရာက္သြား၏။ သို႔ေသာ္ လည္ရွည္သားေရဖိနပ္စီးထား၍ ကိစၥမရွိ။ ေရွ႕တည့္တည့္မွ ၾကည့္လွ်င္ သူ႔ပံုသ႑န္က အဂၤလိပ္အကၡရာ M ပံုသ႑န္။ ထိုပံုသ႑န္အတိုင္း ပင္စည္ကိုမွီလ်က္ သူေမွးခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ မနက္ ၅ နာရီကတည္းက ထထြက္လာခဲ့ေသာ ခရီးပန္းမႈအစြမ္း။ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားသည္မသိ။ သူ႔ေျခေထာက္ေပၚ တစ္စံုတစ္ရာ လာပြတ္သပ္ေန သလို ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ သူ႔မ်က္လံုးေတြပြင့္ သြားသည္။ အား။ သူလန္႔ေအာ္မိမတတ္ ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာျဖစ္သြား၏။ သို႔ရာတြင္ အသံကို ခ်က္ခ်င္းပဲ မထြက္ေအာင္ ထိန္းလိုက္ႏိုင္သည္။ ေျမြတစ္ေကာင္။ သူ႔ေျခေထာက္ေတြေပၚ တရြတ္ျဖတ္ပြတ္တိုက္သြားေနသည္။ ျမင္ရံုျဖင့္ အဆိပ္ျပင္းမွန္း သိသာသည္။ သူဘာလုပ္ရမလဲ။ ေျမြက သူ႔ေျပာင္းလဲမႈကို ရိပ္မိသြားပံုရ၏။ ေရွ႕ဆက္မသြားဘဲ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ကာ ရပ္ေနသည္။ သူအာေခါင္ေ တြ ေျခာက္ၿပီး ေဇာေခၽြးေတြျပန္လာသည္။ ေဘးနားခ်ထားေသာ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာေတာ့ ဓားေျမွာင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ လက္ရွိအေျခအေနက လႈပ္ မရ ျပဳမရ။ သူ႔အႀကံကို ေျမြက သိသြားသလားမေျပာတတ္။ ေက်ာပိုးအိတ္ဖက္ ေခါင္းလည္လာကာ ဟိုတိုးဒီတိုးလုပ္ေနသည္။ လွ်ာက အဆက္ မျပတ္တစ္လစ္တစ္လစ္။ သူတုတ္တုတ္မွ်မလႈပ္ရဲ။ မ်က္လံုးကို အသာေမွးစင္းကာ ၿငိမ္ၾကည့္ေနရသည္။ ခဏၾကာမွ ေျမြက သူ႔ေျခေထာက္ေပၚျဖတ္ ၿပီး ေတာထဲ တေရြ႕ေရြ႕တိုး၀င္သြား၏။ လံုးလံုး လ်ားလ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာ ေသခ်ာေတာ့မွ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ေကာက္ဆြဲၿပီး ကမန္းကတန္း သူထရပ္လိုက္သည္။ မ်က္ႏွာေပၚ တင္ထားေသာ ဦးထုပ္က ေအာက္ျပဳတ္က်သြားသျဖင့္ ျပန္ေကာက္ရေသးသည္။ သူေမာ သြားသည္။

ေတာလမ္းေပၚေျခခ်မိေတာ့ ေရဗူးထုတ္ကာ ေမာ့ေသာက္လိုက္သည္။ ေရေတာင္အေတာ္ေလ်ာ့သြားၿပီပဲ။ ေရွ႕ဆက္ရန္ အတြက္ သူ႔ကိုယ္ေနဟန္ထား ကို ျပင္သည္။ ဓားေျမွာင္ကိုေတာ့ အျပင္ထုတ္ၿပီး ဂ်င္းေဘာင္းဘီခါးပတ္မွာ ခ်ိတ္လိုက္သည္။ ဓားေျမာင္အိမ္ သားေရအိတ္က ခါးပတ္မွာ အဆင္သင့္ ခ်ိတ္ရေအာင္ ျပဳလုပ္ထားေသာေၾကာင့္ အဆင္ေျပသည္။ သူဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ေတာက မနာလိုစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ၿငိမ္သက္လို႔ေန ၏။ တစ္ခါတစ္ခါမွသာ အေ၀းက အေကာင္ဘေလာင္တခ်ိဳ႕၏ ေအာ္ျမည္သံကို ၾကားရ သည္။ သူတစ္ေယာက္တည္း လာခဲ့တာ မွားၿပီလား ဟု ေတာင္ေတြးမိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း တျခားသူေတြကို ရွာေဖြရန္မွာ မလြယ္ကူ။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲ သူ႔ဗိုက္က ထိုးဆာလာသည္ ။ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုျဖဳတ္ ကာ အထဲမွာ စားစရာဘာပါလဲ ၾကည့္ရျပန္သည္။ ေတာထဲမ၀င္ခင္ အားလံုး သေဘာတူညီသတ္ မွတ္ထားမႈျဖင့္ အစားအစာကို ေ၀စုခြဲျခမ္းကာ ထည့္ေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုယ္စားခ်င္သည့္ အစားအစာကို ႀကိဳတင္ယူေဆာင္လာခဲ့တာမ်ိဳးမဟုတ္သျဖင့္ ဘာထည့္ေပးလိုက္သလဲ မသိရ ။ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွ ဗူးငယ္ႏွစ္ဗူးထြက္လာသည္။ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏွစ္ဗူးစလံုးထမင္းေတြခ်ည္းျဖစ္ေနသည္။ ဟင္းဗူးမပါတာပဲလား။ လြဲမွားစြာ ထည့္လိုက္ျခင္းပဲလား။ ဒါလည္းမသိရ။ အစားအေသာက္တာ၀န္ယူသည့္ ငနဲက ေတာ္ေတာ္ခ်ာတာပဲဟုေတာ့ သူမွတ္ခ်က္ခ်ျဖစ္သည္။ ေက်ာပိုးအိတ္ ထဲ သူထပ္ေမႊလိုက္သည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ အာလူးေၾကာ္္တစ္ထုပ္ကို သြားေတြ႔သည္။ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ထမင္းတစ္ဗူးျပန္ထည့္ကာ ထိုင္ဖို႔ေနရာ ရွာရျပန္သည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေတာေအာက္ေျခက ၿခံဳႏြယ္ေတြျဖင့္ရႈပ္ေထြးေန၏။ ေအာက္ခင္းရန္ ဂ်ာနယ္ကလည္း ေစာေစာက ေျမြေတြ႕ သည့္ ေနရာမွာ က်န္ခဲ့ၿပီ။ ေတာႀကီးတစ္ခုလံုးမွာ ေလာေလာဆယ္ သူထိုင္ဖ႔ို ေနရာတစ္ေနရာစာ ခက္ခဲေနသည္။ ေလာကသည္ တစ္ခါတစ္ရံ ထိုသို႔ေသာ သေဘာရွိသည္။ ေတာလမ္းေပၚမွာပဲ ထိုင္စားလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားဟု အလြယ္ေတြးျဖစ္သည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ ထိုင္ရတာ အဆင္ေျပမည္ မဟုတ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း မသိုးမသန္႕ျဖစ္မိသြား၏။ ထမင္းဗူးႏွင့္ အာလူးေၾကာ္ထုပ္ကို တြဲကိုင္လ်က္ သူေရွ႕ဆက္ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ အတန္ ငယ္ေလွွ်ာက္မိေသာအခါ ေတာလမ္းတစ္ဖက္တြင္ ေအာက္ေျခရွင္းေသာ ကမူတစ္ခုကို လွမ္းေတြ႔လိုက္သည္။ ရွင္းသည္ဆိုေသာ္လည္း ျမက္ပင္ အနည္းငယ္ေတာ့ ေပါက္ေရာက္ေနသည္။ မတတ္ႏိုင္။ လတ္တေလာ ဒီေနရာသာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္သည္။

ကမူဆီ ခပ္သြက္သြက္ ေျပးသြားရင္း  ထိုင္ခ်ရန္ ဟန္ျပင္ၿပီးကာမွ မထိုင္ျဖစ္ေသးဘဲ ျပန္ထလိုက္သည္။ ေျမြပါး ကင္းပါးၾကည့္ ရဦးမည္။ ေနာက္ၿပီး သူ႔ေခါင္းေပၚက ဦးထုပ္ကိုခၽြတ္ကာ စိတ္ထဲမွေန၍ တစ္စံုတစ္ခုကို ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္ ေတာင္းပန္လိုက္သည္။ ယံုတာ၊ မယံုတာ အပထား။ ထမင္းေျဖာင့္ေျဖာင့္ စားရေအာင္ေတာ့ စိတ္ရွင္းထားရမည္။ အားလံုးၿပီး သြားမွ ေနရာတြင္ အက်အနထိုင္ကာ ထမင္းကို အာလူးေၾကာ္ႏွင့္ သူဖြင့္ေဖာက္ စားလိုက္သည္။ တျခားသူေတြေရာ ဘယ္လိုေနထိုင္စားေသာက္ေနၾကပါလိမ့္။ တကယ္ဆိုလွ်င္ လမ္းမွာ တစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ေတာ့ သူေတြ႔သင့္သည္ထင္သည္။ မေတြ႔ရသည့္အေၾကာင္းရင္းက သူကလြဲ၍ တျခားသူအားလံုး ဆံုမွတ္ေနရာကို ေရာက္ႏွင့္ေနၾကလို႔မ်ားလား ။ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်နည္းသည္။ သူကသာ ေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီး ဆံုမွတ္ေနရာကို ရည္မွန္းသြားေနခဲ့ သည္။ တျခားသူေတြက ေရွ႔ဆက္ၿပီး သြားေနလွ်င္ မခက္ဘူးလား။ သူ႔လိုမ်ိဳး လမ္းခုလတ္မွာ ေရာက္ေနမည့္သူေတြလည္း ရွိႏိုင္ေနေသးသည္။ ထမင္းကို သူျမန္ျမန္ပဲ စားလိုက္သည္။ ေရဗူးကို ေနာက္ တစ္ခါထုတ္ေသာက္ေတာ့ ေရကုန္ခါနီးၿပီဆိုတာကို သတိျပဳမိ၏။ ေရွ႕ေလွ်ာက္ ေရကို ေခၽြတာရမည္။ ကံေကာင္းတာတစ္ခုက ေတာႏွင့္အၿပိဳင္ စီးဆင္းေနေသာ စမ္းေခ်ာင္းတစ္ခုရွိေနမွန္း သတိရမိလိုက္ ျခင္းပင္။ ကမူကေနခြာၿပီး သူေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ေလာေလာဆယ္ စမ္းေခ်ာင္း ကို ရွာရမည္။ ဆံုမွတ္ကို ေရာက္ဖို႔က အေ၀းႀကီး လိုေသးသည္။ ကံေကာင္းလွ်င္ စမ္းေခ်ာင္းမွာ ကြဲကြာခဲ့ရေသာ တျခားသူေတြ ကို ျပန္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။

ေတာလမ္းေလးအတိုင္း သူေလွ်ာက္လာသည္။ ဗိုက္ျပည့္သြားသျဖင့္ အိပ္ခ်င္စိတ္လည္း ေပါက္လာသည္။ သို႔ေသာ္မအိပ္ရဲ။ စမ္းေခ်ာင္းဆီေရာက္မွ အနားယူေတာ့မည္။ စမ္းေခ်ာင္းဆီေရာက္လွ်င္ေတာ့ ေနရာေကာင္းေကာင္းရႏိုင္ သည္။ သူ႔လက္မွ နာရီကို ေယာင္ယမ္းပင့္ေျမွာက္ ၾကည့္မိလိုက္သည္။ သူ႔လက္မွာ ဘာနာရီမွမရွိ။ အျပင္က ကားထဲမွာ ထားခဲ့ရတာကို ျပန္အမွတ္ရမိသြား၏။ ကၽြတ္ …။ ဘ၀င္မက်ဟန္ျဖင့္ သူကၽြတ္တစ္ခ်က္စုတ္ လိုက္စဥ္မွာပဲ လမ္းျမႊာတစ္ခုကို ဘြားခနဲ သြားေတြ႔သည္။ တကယ္ေတာ့ အစကတည္းက ဒီေတာက လမ္းေတြရႈပ္တယ္ဆိုၿပီး နာမည္ႀကီးၿပီးသား။ သူတို႔ အားလံုးလူစုကြဲခဲ့ရတာလည္း ဒီအခ်က္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ၿပီး ဒီေတာကိုမွ အဓိကေရြးၿပီး လာၾကဖို႔ အားလံုး သေဘာတူညီသတ္မွတ္ ခဲ့ရတာလည္း ဒီအခ်က္ေၾကာင့္ပဲျဖစ္သည္။ လမ္းျမႊာထိပ္မွာ ရပ္ၿပီး အတြင္းကို သူလွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္သည္။ လက္ရွိ သူေလွ်ာက္ေနေ သာ ေတာလမ္းေလးႏွင့္ ခၽြတ္စြတ္နီးပါးတူညီေနတာကလြဲ၍ အျခား ထူးျခားမႈကို မျမင္ရ။ သူလွည့္ထြက္မည့္ဟန္ျပင္လိုက္သည္။ ေနဦး။ ရုတ္တရက္ တစ္စံုတစ္ခုကို စဥ္းစားမိၿပီး သူေခါင္းနပန္းႀကီးသြား၏။ သူေလွ်ာက္လာခဲ့သည့္လမ္းက ဆံုမွတ္ရွိရာဆီသြားေသာလမ္း အစစ္အမွန္မွဟုတ္ရဲ႕လား။ အခိုက္အတန္႔အားျဖင့္ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ကာ သူေၾကာင္သြားမိသည္။ သူတို႔အားလံုး လူစုကြဲကာစအေျခအေနကို ျပန္ေတြးၾကည့္လိုက္သည္။ အေျခအေနက ရွင္းရွင္းလင္းလင္းမရွိဘဲ ရႈပ္ေထြးေနသည္။ ေတာထဲ စတင္၀င္ေရာက္လာကတည္းက ဘီယာတစ္ပုလင္းၿပီးတစ္ပုလင္း ေသာက္ခဲ့ေသာ ရီေ၀မႈမ်ားႏွင့္ အထိန္း အသိမ္းမဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားၾကားမွာ အရာရာ ေ၀၀ါးေနသည္။

တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ နဂိုေလွ်ာက္လာေသာ လမ္းကို ယံုၾကည္မႈမရွိေတာ့သလို ခံစားလာရသည္။ မွတ္ဥာဏ္က လည္း ခုက်မွ အလာတုန္းကလမ္း ဆိုတာကို မေသခ်ာခ်င္ေတာ့။ အတန္ၾကာသည္အထိ လမ္းျမႊာထိပ္မွာ သူရပ္တန္႔ေနမိ၏။ ဘာလုပ္ရမလဲ။ ဘာလုပ္ သင့္သလဲ။ နဂိုေလွ်ာက္လာေသာ လမ္းက ဆံုမွတ္ဆီ အမွန္တကယ္ေရာက္ေသာ လမ္းလား။ အခုမွေတြ႔ရသည့္ လမ္းျမႊာက ဆံုမွတ္ရွိရာ ဆီေရာက္ႏိုင္ေသာ လမ္းလား။ ဆံုမွတ္ဆီ အမွန္တကယ္သြားေသာလမ္းဆိုလွ်င္ လမ္းေဘးမွာ အလာတုန္းက သူတို႔ေသာက္ၿပီး လႊင့္ပစ္ခဲ့ ေသာ ဘီယာပုလင္းခြံမ်ား ရွိရမည္။ ၾကည့္စမ္း။ ဘာျဖစ္လို႔ ဒါကို ေစာေစာကတည္းက သူသတိမျပဳမိရတာလဲ။ သူ႔မ်က္လံုးေတြ အေရာင္တဖ်ပ္ဖ်ပ္လက္သြားသည္။ သို႔ရာတြင္ ဒီကိစၥက ထင္သေလာက္မလြယ္။ ေတာလမ္းေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ၿခံဳေတြ ႏြယ္ေတြ အပင္ေတြက ေပါင္းစံုရႈပ္ယွက္ခတ္ေနသည္။ ေနာက္ၿပီး သူတို ႔အားလံုး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ လက္စလက္နအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ထင္သလို လႊင့္ပစ္ခဲ့ေသာ ဘီယာပုလင္းမ်ားကလည္း ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္ေနႏိုင္ေသး သည္။ သူ႔မ်က္လံုးေတြ အေရာင္ျပန္ေဖ်ာ့သြားျပန္၏။ ဘာလုပ္ရမလဲ။ စဥ္းစား။ ခုမွေတြ႕ရေသာ လမ္းျမႊာထဲကို သူေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေမွ်ာ္ၾကည့္မိ သြားျပန္သည္။ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္မႈက စိတ္ထဲမွာ ျပန္ေပၚလာ၏။ အိုကြာ… ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုၿပီး လမ္းျမႊာထဲ သူစြတ္၀င္ခ်လာလိုက္သည္။ ၀ါးတစ္ရိုက္ေ လာက္ေလွ်ာက္၀င္ၿပီး သြားကာမွ မျဖစ္ေသးပါဘူး ဆိုကာ ေနာက္သို႔ သူျပန္လွည့္လာသည္။ မူလသူရပ္ေနရာကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘာလုပ္ရမည္ မသိေတာ့ဘဲ ထပ္ၿပီး ရပ္ေနမိျပန္၏။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သဲလြန္စက ဘီယာပုလင္းေတြပဲျဖစ္သည္။ အလာတုန္းက သူတို႔ထဲမွ တစ္ေယာက္က ဘီယာ ပုလင္းလြတ္ တစ္လံုးျဖင့္ လွမ္းပစ္လိုက္ရာ အပင္ႀကီးတစ္ပင္၏ ပင္စည္ႏွင့္ ထိမွန္ကြဲေၾကသြားခဲ့တာ သူသတိရလိုက္သည္။ လက္က်န္ဘီယာရည္ေတြက ပင္စည္မွာ စြန္းထင္းစီးက်ေန ခဲ့ေသးသည္။ ဟုတ္ၿပီ။ ဒါကိုပဲ ရွာရမည္။ လမ္းေဘးၿခံဳႏြယ္ ေပါင္းျမက္ေတြထဲက ပုလင္းလြတ္မ်ားကို ရွာလွ်င္ ခက္ေနဦးမည္။ တစ္ခုရွိတာက လမ္း ။ ဘယ္လမ္းကို ေရြးမလဲ။ နဂို ေလွ်ာက္လာေသာ လမ္းကို ေရြးလွ်င္ ဘီယာပုလင္းထိမွန္ ေသာ အပင္ႀကီးကို ေက်ာ္လြန္လာခဲ့ၿပီလားပင္မသိ။ သူက နဂို ေတာလမ္းအတိုင္း ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းေရာက္ေအာင္ ေလွ်ာက္လာခဲ့ၿပီးၿပီ မဟုတ္လား။ သူအႀကံအိုက္သြားသည္။ မဟုတ္ေသးဘူး။ အလာတုန္းက ဘီယာတင္မဟုတ္၊ အျမည္းအျဖစ္ အာလူးေၾကာ္ထုပ္မ်ား သီဟိုဠ္ ေစ့ေလွာ္ထုပ္မ်ားပါ ေဖာက္စားခဲ့ၾကတာကို သူျပန္ျမင္လာသည္။ ေတာထဲမ၀င္ခင္ တစ္ေယာက္က ၀က္ဆီဖတ္ေၾကာ္ထုပ္ယူမလို႔ လုပ္ေသးေသာ္လည္း အားလံုး၀ိုင္းကန္႔ကြက္ၾကသျဖင့္ ကားထဲမွာ ထားခဲ့ရေသးသည္။ ဟုတ္သားပဲ။ ထမင္းႏွင့္စားခဲ့ရေသာ သူ႔ေက်ာပိုး အိတ္ထဲက ေနာက္ဆံုးလက္က်န္အာလူးေၾကာ္ထုပ္ကေလး။ သို႔ရာတြင္ ခုခါမွ သူျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိသြားသည္။ နဂိုေလွ်ာက္လာေသာ ေတာလမ္းမွာ ထိုအျမည္းထုပ္အမႈိက္သရိုက္မ်ားကို မျမင္ခဲ့ရ။ ယုတ္စြအဆံုး ေရသန္႔ဗူးခြံေလးေတာင္ မေတြ႔ရွိခဲ့ရ။ တစ္ခုခုေတာ့ မွားေနၿပီ။ ဘုရား..ဘုရား။ သူဦးေခါင္းတစ္ခုလံုး အိုးထိန္းစက္ပမာ ျဖဳန္းစားႀကီး ခ်ာခ်ာလည္သြားသည္။ အစကတည္းက လမ္းမွားလာခဲ့တာထင္ တယ္။ ထိုေနရာမွာပင္ သူေသခ်င္စိတ္ေပါက္သြားသည္။ ေတာထဲ ေရာက္လာၿပီး ေနာက္ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ သူ႔ကိုယ္သူလည္း စိတ္ပ်က္သြားမိသည္။ အခုေန တစ္ေယာက္ေယာက္ႏွင့္ေတြ႕လွ်င္ ေကာင္းမည္ဟုလည္း ေတာင့္တမိလိုက္သည္။ တစ္ေယာက္မွား တာထက္ ႏွစ္ေယာက္မွားတာက ပိုမ်ားေကာင္းေနႏိုင္မလား။ အစကေတာ့ ဆံုမွတ္ေနရာသို႔ သူသြားေနသည္ဟု ယူဆထားခဲ့၏။ သို႔ရာတြင္ လူစုကြဲစဥ္ကပင္ သူက လမ္းမွားလာခဲ့ ပံုရသည္။ ဒါမွမဟုတ္ ဆံုမွတ္ရွိရာ ေနာက္ဖက္သို႔ ျပန္မသြားဘဲ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္လာမိ တာရင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အလိုလိုေနရင္း ေျခကုန္လက္ပန္း က်သြားသလိုမ်ိဳး သူခံစားလိုက္ရသည္။ အေျခအေနက မထူးေတာ့ၿပီမို႔ အသင့္ေတြ႔ရေသာ ေရွ႕လမ္းျမႊာထဲ သူေလွ်ာက္၀င္လိုက္ေတာ့သည္။ ဒီတစ္ႀကိမ္မွာ ေနာက္ျပန္မလွည့္ေတာ့ဘဲ ေရွ႕ကိုသာ ဆက္ေလွ်ာက္ လာခဲ့သည္။ ေတာက ထံုးစံအတိုင္း ေအးခဲၿငိမ္သက္လို႔ေနသည္။        ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၂၁.၈.၁၁
ေန႔လည္ ၀၃း၁၀နာရီ
(ပန္း၀တ္ေရာင္ေထြ-ရာမရကန္ဦးတိုး၏ ရခိုင္ေအာင္ရတု၊ေမာင္ဘြဲ႕ေက်းေစမွ ပန္း၀တ္ေရာင္ေထြအပိုဒ္)

Idea Magazine ၊ဇန္န၀ါရီ၊၂၀၁၃

Advertisements

GHOST RIDERS(တေစၦေမာင္းႏွင္စီးနင္းသူမ်ား)

GHOST RIDERS
(တေစၦေမာင္းႏွင္စီးနင္းသူမ်ား)

သံုးေယာက္ဆိုတာ ပုံမွန္ပါပဲ။ စီးသူတစ္ေယာက္ ထိုင္သူႏွစ္ေယာက္။
ေလးေယာက္ ငါးေယာက္ တင္စီးေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္ေသးလဲ။
(ဆပ္ကပ္ထဲမွာဆို အေယာက္ အစိပ္(၂၅ေယာက္)ကို
ဆိုင္ကယ္တစ္စင္းတည္းနဲ႔ တင္ေမာင္းျပတယ္ )
ဒီမွာက ဆပ္ကပ္မဟုတ္ဘူး။ အေယာက္အစိပ္မတင္ႏိုင္ရင္သာရွိမယ္
ရသေလာက္ေတာ့ ရသလို တင္ႏိုင္ရမယ္။
ကားတစ္စင္းေမာင္း၀င္လိုက္တာနဲ႔ လမ္းျပည့္သြားတဲ့ ကတၱရာခပ္ပါးပါးေပၚမွာ
အရွိန္မပ်က္ ကပ္ၿပီးေက်ာ္တက္/ထြက္ ႏိုင္ရမယ္။
အိမ္ကမိန္းမမ်က္ႏွာေပၚက သနပ္ခါးပါးကြက္ ေမ့ရင္ေမ့ပေလ့ေစ
လမ္းေပၚက ခ်ိဳင့္ခိုးခ်ိဳင့္ခြက္မွန္သမွ် အလြတ္ရေအာင္ က်က္ထားၿပီးသားပဲ။
လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားထဲက လွစ္ခနဲ ခုန္ထြက္လာတတ္တဲ့ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့
ဘ၀တူဆိုင္ကယ္ေတြ သတိထားေတာ္မူ။
ေနာက္ကေန တိတ္တိတ္ကေလးလိုက္လာၿပီး နီးလာမွ မိမိဆိုင္ကယ္လက္ကိုင္ အလန္႔တၾကားျဖစ္သြားေစေလာက္ေအာင္ မဟားဒယားေက်ာ္တက္တတ္တဲ့ ေၾကာင္သူေတာ္ၾကြက္သူခိုးဆိုင္ကယ္ေတြေၾကာင့္
မိမိႏွလံုး ဟပ္အတက္ျဖစ္သြားေစႏိုင္။
အုပ္စုလိုက္ ေဟးလား၀ါးလား လမ္းလံုးျပည့္ေကြ႕၀ိုက္ဆူညံ စီးလာတာ
မိမဆံုးမ ဖမဆံုးမ ကာလသားေလးေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဆိုင္ကယ္ဘီးေအာက္တည့္တည့္ အေသခံစစ္ေသြးၾကြေတြလို ဆင္ျခင္မႈမရွိ ေျပး၀င္လာတတ္တဲ့ ႏႈတ္သီးမည္းမည္းနဲ႔
ေခြးေပါက္စနေလးေတြေရွာင္ရတာ အခက္ခဲဆံုးနဲ႔ အႏၱရာယ္အမ်ားဆံုးဒုကၡပဲ။
ကမၻာလံုးထဲ ပတ္ေမာင္းျပရတာလြယ္ပါတယ္။ လက္ႏွစ္ဖက္လႊတ္စီးျပရတာ ပိုလြယ္ပါတယ္။
ေနပူမေရွာင္ မိုးရြာမေရွာင္ ေန႔မေရြး ညမေရြး ေခါက္ေရကိုက္ေအာင္ ေမာင္းရတာ မလြယ္ဘူး။
ရွစ္ရက္သားသမီးတို႔ရဲ႕ ေ၀ယ်ာ၀စၥ၀န္စည္စလြယ္မ်ိဳးစံုတင္ၿပီး
အရပ္ဆယ့္ေျခာက္မ်က္ႏွာ ခရီးတို/ရွည္မေရြး လိုက္လံေမာင္းႏွင္ပို႔ေဆာင္ေပးရတာ ပိုမလြယ္ဘူး။
မိုးကာကုတ္အက်ီၤကိုယ္စီနဲ႔ မ်က္မွန္ကိုယ္စီနဲ႔ တခ်ိုဳ႕ဆို မ်က္ႏွာသနပ္ခါးကိုယ္စီန႔ဲ
ႏိုင္ငံေရးေအးေဆး၊ သားေရးသမီးေရးေအးေဆး၊ သာေရးနာေရးေအးေဆး၊ အားလံုး ေအးေဆး။
ဘာမွ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ေျပာဆိုေတြးေခၚေနဖို႔ အခ်ိန္အားမရွိေတာ့
အားလံုး အားလံုး ေအးေဆးေပါ့။
ေရွ႔နားမွာ ထိုးဆိုက္လာမယ့္ ကားေပၚက မိမိအတြက္ ခြဲတမ္းဘယ္ႏွေယာက္ဆင္းလာမလဲ။
ရံုး၊ ေက်ာင္း၊ က႑ား၊ ေန႔စဥ္သြားလာေနက် ငါ သူတစ္ပါး ေယာက်ာ္း မိန္းမ ကေလး လူႀကီး
အမ်ားျပည္သူေဖာက္သည္မွန္ဖို႔ အေခၚအေျပာေလးလည္း ညက္ရတယ္။
ကိုယ္လိုသူလို တေစၦေမာင္းႏွင္စီးနင္းသူခ်င္းၾကားမွာ
လူ႔စည္း ဘီးလူးစည္းေလးထားၿပီး ခရီးသည္ဆြယ္ရတယ္။
ကိုယ္လိုသူလို တေစၦစီးနင္းသူခ်င္းၾကားမွာ ခပ္ၾကြားၾကြားေလး ေလးစားေနထိုင္ႏိုင္ဖို႔
အေရးအႀကီးဆံုးဟာ မိမိအလုပ္မိမိကၽြမ္းက်င္မႈပဲ။ ႏိုင္ငံေရးကၽြမ္းက်င္ဖို႔ မလိုပါဘူး။
သားေရး သမီးေရးမပူပါဘူး။ သာေရးနာေရးမေျပာပါဘူး။ အလြန္ဆံုးေျပာလွ
အဂၤလန္ပရီးမိးယားလိဂ္နဲ႔ ခ်န္ပီယံလိဂ္ေလာက္ပဲ ျဖစ္မယ္။
မိမိ မိသားစုပါးစပ္ေပါက္ေလး လႈပ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္
မိမိလက္လီဗာလႈပ္မွ မိမိေျခေထာက္ဂီယာခ်ိန္းမွ မိမိသတိဘရိတ္ေလးလည္း ေမွးထိန္းႏိုင္ဦးပါမွ။
KANBO၊ LUOJIA၊ JLM၊ WAVE၊ FEILING၊ YINXIANG၊ DAYUN ၊ DREAM ဘယ္အမ်ိဳးအစားပဲလာလာ ကၽြမ္းက်င္ရာ လိမၼာၾကရတယ္။
အင္ဂ်င္မွာ KANBO ေဘာ္ဒီမွာ LUOJIA စသျဖင့္
တစ္ကြက္ေကာင္း တရုတ္ဆိုင္ကယ္ေတြပါပဲ။
ကယ္ရီဆိုင္ကယ္ဆိုေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ အင္ဂ်င္ပါ၀ါ 125 ထက္ 110 ပဲ သံုးၾကတယ္။ ဆယ္ရက္တစ္ခါ အင္ဂ်င္၀ိုင္လဲတယ္။
အနီနဲ႔ အျဖဴ ေလာင္စာဆီႏွစ္မ်ိဳးေစ်းကြက္မွာ ၀ယ္ရတယ္။ တစ္ပုလင္း ၁၀၀၀ ေပးရတာခ်င္းတူတူ
အနီက တစ္ခါတစ္ခါ တစ္ရာႏွစ္ရာ စြန္းခ်င္တယ္။ တခ်ိဳ႔ဆိုင္ကယ္ေတြက
သံေသးသံေၾကာင္ဟြန္းသံနဲ႔၊ တခ်ို႔ဆိုင္ကယ္ေတြက မီးေရာင္စံုျခယ္သမႈနဲ႔၊
တခ်ိဳ႕ဆိုင္ကယ္ေတြက အူေၾကာင္ၾကားေမာင္းသူနဲ႔၊တခ်ိဳ႕ဆိုင္ကယ္ေတြဟာ အသစ္စက္စက္။  (ဘယ္ေလာက္သစ္လဲဆိုရင္ ရံုးက သံနံပါတ္ျပားအစစ္မရေသးလို႔ ယာယီနံပါတ္ကို စကၠဴကတ္ထူျပားေပၚလက္နဲ႔ေရးၿပီး ပလတ္စတစ္ေလာင္းထားတယ္။
ေရွ႕ဆံုးအကၡရာအစား အတိုေကာက္စာလံုး “ေဘာင္”ေနာက္မွာ ၁၂၃၄၅ စတဲ့နံပါတ္ေတြ
ေဘာင္ဆိုတာ ေဘာင္၀င္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္ဟန္တူပါရဲ႕။)
တတ္ေျမာက္ထားတဲ့ အလုပ္နဲ႔ မိမိရထားတဲ့ ဘြဲ႔နဲ႔ တျခားစီမွာ
မိမိလက္ရွိအလုပ္အကိုင္ဟာ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ဆိုေတာ့ ငါးပြက္ရာ ငါးစာခ်လိုက္ရတယ္လို႔ မေထာက္မညွာ ေျပာရမလား။
အီကိုေနာမစ္အသိအတိုင္း Demand ဒီမန္းနဲ႔ Supply ဆပ္ပလိုင္းလို႔ ပညာရပ္ဆန္ဆန္ သံုးႏႈန္းေျပာဆိုရမလား။ ၾကာပါတယ္ အရပ္ေျပာအတိုင္းပဲ ဒါလာမွ ဒါလာမွာလို႔
အရင္ဆံုး လက္ကို လီဗာဆြဲတဲ့ ပံုလုပ္ျပ ေနာက္မွ လက္ကို ပါးစပ္နားကပ္ ထမင္းစားတဲ့ပံု လုပ္ျပ။
ဘယ္သူမဆို တေစၦေမာင္းႏွင္စီးနင္းသူျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဘယ္သူမဆိုတေစၦေမာင္းႏွင္စီးနင္းသူျဖစ္ခြင့္ရွိတယ္။
သံဂေဟဆက္တဲ့အလုပ္က သိပ္မေကာင္းေတာ့ ကယ္ရီေမာင္းရတာေပါ့။လူပ်ိဳဘ၀တုန္းက ဘီယာဆိုင္မွာ
တရုတ္စာအေၾကာ္ဆရာ။ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ ေငြပိုရတဲ့ ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီဆရာ။ ဟိုအရင္က ကုန္စိမ္းေရာင္းသမား။ ခုေတာ့ ပထမတန္းစားကယ္ရီသမား။ အရင္က ၿခံပြဲစားလည္း ၿခံေစ်းကြက္ၿငိမ္သြားေတာ့ ကယ္ရီဆြဲစားရတယ္။
ဗီြဒီယိုရိုက္ကြင္းဓာတ္ပံုဆရာဟာ ရိုက္ကြင္းနားတဲ့ရက္ ကယ္ရီေမာင္းသမားျဖစ္လာတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အသက္ ၁၅ႏွစ္ရွိၿပီ။ ေက်ာင္းမေနဘူး။ ရြာမွာ လုပ္စရာမရွိလို႔ ဒီေရာက္လာတာ။
ဒီက ကယ္ရီေမာင္းတဲ့ ေဆြမ်ိဳးက လွမ္းေခၚလို႔ ကယ္ရီေမာင္းသမားျဖစ္လာတာ။
အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ လူေတြဟာ တေစၦေမာင္းသူေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။
တေစၦေမာင္းႏွင္သူေတြဟာ ပံုစံအမ်ိဳးအမ်ိဳးပဲ။ အစံုအစံုပဲ။ အသက္အရြယ္ မေရြးမေရြးပါပဲ။
ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၀တ္ကာ လက္တိုအက်ီ၀တ္ကာ ေအာက္မွာ
တက္တူးရုပ္အသားကပ္လက္ရွည္၀တ္ထားကာ
လက္ေခ်ာင္းေတြကို လက္အိတ္နက္စြပ္ကာ လံုၿခံဳေရးဦးထုပ္ေဆာင္းကာ
မ်က္ႏွာပါးကြက္ၾကားေပၚေနတဲ့ ၀တ္စံုျပည့္ အခ်ိန္ျပည့္ အိုးဆားဗစ္တေစၦစီးနင္းသူေတြ။
ပုဆိုးနဲ႔ ရွပ္လက္ရွည္အျဖဴညစ္ညစ္နဲ႔ လွ်ာထိုးဦးထုပ္ေနာက္ျပန္နဲ႔
ရြာသားဟန္ပန္ ေတာေဂၚလီတေစၦစီးနင္းသူေတြ။
ကြာတားေဘာင္းဘီ၀တ္လ်က္ အက်ီၤသန္႔သန္႔၀တ္လ်က္ မ်က္မွန္အနက္တပ္လ်က္
ဟမ္းဖုန္းခါးခ်ိတ္ထားလ်က္ ဟန္ႀကီးတစ္ခြဲသား ဂိုဏ္းစတားဂိုက္တေစၦစီးနင္းသူေတြ။
ပုဆိုးတိုတို စြပ္က်ယ္ေအာက္မွာ ဗိုက္ရႊဲရႊဲနဲ႔ လံုၿခံဳေရးဦးထုပ္ႀကိဳးအၿမဲမတပ္ဘဲ
ေဆာင္းထားတဲ့ ကြမ္းတဗ်စ္ဗ်စ္ ဘီးက်ဲႀကီးတေစၦစီးနင္းသူေတြ။
ကယ္ရီသမားလို႔ ထင္ရက္စရာမရွိေအာင္ အရြယ္ေကာင္းေခ်ာေမာၿပီး အေရာင္ထြက္အ၀တ္အစားနဲ႔
ခရီးသည္ မိန္းမပ်ိဳေလးေတြကို တင္ေဆာင္ရဖို႔ ဦးတည္ကာ အမ်ားသူငွာအထင္မွားလည္း
မနည္းဘူးအႀကံနဲ႔ တဏွာ(ႏွာ)အသားေပးတေစၦစီးနင္းသူေတြ။
ပုဆိုးကို တီရွပ္အေပါက္အၿပဲ ျဖစ္သလိုတြဲ၀တ္လို႔ ဆိုင္ကယ္ဦးထုပ္ကို
မွန္အျပည့္ကာထားလို႔ ထသြားထလာ အခ်ိန္ပိုင္းတေစၦစီးနင္းသူေတြ။
တေစၦေမာင္းႏွင္စီးနင္းသူေတြ ဘယ္လိုပဲ ရွိေန ရွိေန ကိုယ္ပိုင္သေကၤတေတြနဲ႔ ခြဲျခားႏိုင္တယ္။
ကားေပၚကဆင္းတာနဲ႔ ေျမႀကီးေပၚ ေျခမခ်ခင္ သင့္ေရွ႔ကို ၀ူးခနဲ လာရပ္ၿပီး “သြားမလား”ေမးမယ္။
အေ၀းမွာ သင္ေရာက္ေနရင္ လက္ကေလးတစ္ေခ်ာင္း လွမ္းေထာင္ျပမယ္။
တစ္ခါတစ္ေလ သင့္ေနာက္ကေန တတီတီနဲ႔ ဟြန္းသံေပးမယ္။
ဒီမွာေတာ့ ဟိုနား ဒီနား ၀န္ေဆာင္ခ တစ္ေယာက္ ၂၀၀၊ ခရီးနီးရင္ နီးသလို ခရီးေ၀းရင္ ေ၀းသလို။
ခရီးေ၀းငွားရမ္းသူႏွစ္ေယာက္က ေမာင္းသူကို လမ္းခုလတ္လူျပတ္ရာမွာ
ရိုက္ႏွက္တဲ့ ဆိုင္ကယ္လုယက္သတင္းေတြလည္း မၾကာခဏၾကားရတတ္ပါတယ္။
ခရီးမေ၀းေပမယ့္ ညေမွာင္ေမွာင္ ေလးေယာက္တစ္ဖြဲ႕မွာ ႏွစ္ေယာက္တစ္စီးႏႈန္းနဲ႔ ငွားသြားၿပီး
ေက်ာလာေထာက္မွ ဓားျပအဖြဲ႔မွန္းသိလိုက္ခ်ိန္ ကယ္ရီေမာင္းသမားႏွစ္ေယာက္ မေသရံုတမယ္
ေခါင္းကြဲ စုတ္ျပတ္ ေနရာမွာတင္ေမ့လဲ ဆိုင္ကယ္ႏွစ္စီး ေပ်ာက္ဆံုး လုယက္ ယူေဆာင္ခံရ။
ဒါေၾကာင့္ပဲ တေစၦစီးနင္းသူေတြဟာ ဗလပဲရွိရွိ ဇပဲရွိရွိ အေၾကာက္တရားေလးေတာ့ မရွိမျဖစ္ ရွိရတယ္။
ဂမၻီရဆန္းၾကယ္စြန္႔စားခန္းစိတၱဇအက္ရွင္နီကိုလပ္ေက့ခ်္ရဲ႕
ပိတ္သားထက္က GHOST RIDER နဲ႔ ကြာျခားတာက
ဘ၀သရုပ္မွန္ေအာက္ေျခလူတန္းစားအေျခခံ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႔ ေန႕စဥ္ဘ၀အျမင္
အေသးစားခရီးသြား၀န္ေဆာင္မႈလမ္းမထက္က GHOST RIDER(S) ျဖစ္ပါတယ္။
ဆိုင္ကယ္တစ္စင္းကို အံုနာခ တစ္ေန႔ ၃၀၀၀ သြင္းရတယ္။ ရွစ္လဆိုရင္ ပိုင္ၿပီ။
ဒီၾကားထဲ ဆိုင္ကယ္ပ်က္ရင္ မိမိပဲခံ။
ေနာက္တစ္နည္းက တစ္ေန႔ကို အံုနာခ ၂၀၀၀ သြင္း။ ဒါေပမယ့္ အံုနာကပဲ ဆိုင္ကယ္အၿမဲပိုင္တယ္။
ဒီနည္းလမ္းမွာ ၃၀၀၀ ဖိုးအထက္ ဆိုင္ကယ္ပ်က္ရင္ အံုနာနဲ႔ မိမိနဲ႔ တစ္ေယာက္တစ္၀က္။ ၃၀၀၀ ေအာက္ဆိုရင္ မိမိပဲခံ။
ၿမိဳ႔နယ္ေစ်းနယ္နမိတ္ကလြဲရင္ ဘယ္ေနရာမွာမွ အခြန္ေဆာင္စရာမလိုပါဘူး။
ယာဥ္စည္းကမ္းလိုက္နာတာက လိုက္နာတာေပါ့။ ေမာင္းသူေရာ လိုက္သူေရာ ဦးထုပ္ကိုယ္စီေဆာင္းရတယ္။ ဆိုင္ကယ္တစ္စင္း လူႏွစ္ေယာက္အျပင္ ပိုမစီးရ။ ၀န္စည္စလြယ္မဆန္႔အဂၤါအျမင္မေတာ္ေအာင္ မတင္ေဆာင္ရ။
ဆိုင္ကယ္တစ္စင္းမွာ ရွိသင့္ရွိထိုက္တဲ့ အဂၤါရပ္ေတြ စံုလင္ေအာင္
လိုင္စင္ကအစ ေနာက္ၾကည့္မွန္အဆံုးတပ္ဆင္ထားရ (မည္ဟုဆိုေပမယ့္လည္းေပါ့။)
တကယ္ေတာ့ ဒါကလည္း စစ္ေဆးေရးရွိတဲ့အခါမွသာပါပဲ။
ဆိုင္ကယ္တစ္စင္း မိသားစုတစ္စု၊ ေဖႀကီးကေမာင္း ေမႀကီးကေနာက္ဆံုးမွာထိုင္
ေဖႀကီးနဲ႔ ေမႀကီးၾကားမွ သားေလးႏွစ္ေယာက္  ေဖႀကီးေရွ႔ခြၾကားမွာ သမီးေလးကထိုင္
ၾကပ္ေတာ့ ၾကပ္တာေပါ့ ဒါေပမယ့္ မၾကပ္ဘူး။ ဆိုင္ကယ္တစ္စင္းမွာ
ဆန္အိတ္ ၃ အိတ္တင္လို႔ ရတယ္။ ဘိလပ္ေျမ ၃ အိတ္ တင္ေမာင္းႏိုင္တယ္။
မီးေသြး ၆ အိတ္တင္သယ္ၾကတယ္။
ကယ္ရီဆိုင္ကယ္အမ်ားစုဟာ မနက္လင္းတာနဲ႔ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေတာက္ေျပာင္စြာ
လမ္းဆံုေတြမွာ ရပ္ေစာင့္ေနၾကတယ္။
ရွားရွားပါးပါး ဆိုင္ကယ္တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေရွ႕ကာဗာမားကတ္ေတြျပဳတ္ပ်က္ထြက္ၿပီး
ရႈပ္ေထြးေခြလိမ္ေနတဲ့ ၀ါယာႀကိဳးေတြ ေပၚေနမယ္။ ေအာက္ကာဗာမရွိေတာ့ဘဲ အင္ဂ်င္ကိုယ္ထည္ကိုျမင္ရမယ္။ မဲတုံးသံေခ်းကိုက္ေနတဲ့ ခ်ိန္းႀကိဳးကို ျမင္ရမယ္။ ကာဗာမားကတ္ေတြ ျပန္မတပ္ဘဲ ျဖစ္သလို ေမာင္းေနတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြကို ဆိုင္ကယ္ကတံုးေတြလို႔ ေခၚရမလား။ ယာဥ္စည္းကမ္းက ယာဥ္စည္းကမ္းပဲ။ ဒီလိုပဲ တင္ေန သယ္ေန ေမာင္းႏွင္ေနတာက ေမာင္းႏွင္ေနတာပဲ။
ကုန္စိမ္းလား၊ ကုန္ေျခာက္လား၊ အသားလား၊ ငါးလား၊ အလားတူ ေရသန္႔ဗူး၊ ေရပိုက္၊
သစ္တိုသစ္စ၊ သံေသတၱာ၊ေရစည္ပိုင္း၊ ခရမ္းခ်ည္သီးထည့္ ထင္းရွဴးေသတၱာ၊ ၾကက္သြန္အိတ္၊ အာလူးအိတ္၊ ၾကက္ေမြးႀကိမ္ျခင္း၊မုန္႔မ်ိဳးစံုထည့္ႀကိမ္ျခင္း၊ ၀က္အရွင္လတ္လတ္၊ ၾကက္ဘဲအရွင္လတ္လတ္(စုခ်ည္လ်က္)၊ေရခဲအထပ္လိုက္၊
သားေကၽြးမႈမယားေကၽြးမႈအထပ္လိုက္ အကုသိုလ္အထပ္လိုက္
ေလာဘေဒါသေမာဟအထပ္လိုက္ အထပ္လိုက္ အထပ္လိုက္က္က္က္က္။
ဆိုင္ကယ္ေရွ႔ျခင္းထဲမွာ၊ ဆိုင္ကယ္ေရွ႔ခြၾကားမွာ၊ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းသူလိုက္သူႏွစ္ဦးဖင္ေအာက္မွာ၊ ဆိုင္ကယ္ေနာက္ခံုမွာ၊တခ်ိဳ႕ဆို ဆိုင္ကယ္ေဘးမွာကို ပစၥည္းတင္ဖို႔သက္သက္ သံဂေဟအပိုဆက္ထားလိုက္ေသးတယ္။ ဘယ္ခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ သတ္မွတ္ ၀န္စည္ထက္
ပိုတင္ေနၾကတာ အလြယ္တကူေတြ႕ႏိုင္တယ္။ သမုဒၵရာ ၀မ္းတစ္ထြာမွာ ကူးရင္းခတ္ရင္း တေစၦေမာင္းႏွင္သူေတြ အၿမဲတမ္းေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့ အခ်က္ကေတာ့
သူတို႔ေမာင္းႏွင္စီးနင္းထားတာဟာ ဆိုင္ကယ္ျဖစ္သလို တေစၦလည္း ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥပဲ။
၀န္ပိုေတြနဲ႔ အဆင္မသင့္တဲ့အခါ တေစၦဟာ ေမာင္းႏွင္သူကို ကုန္တင္ကားႀကီးေအာက္ ဆြဲေခၚသြားတတ္တယ္။ လူပိုေတြနဲ႔ အေနမတတ္တဲ့အခါ တေစၦဟာ ေမာင္းႏွင္သူကိုေရာ
လိုက္ပါသူကိုေရာ ကတၱရာလမ္းေပၚ ဒလိမ့္ေကာက္ေကြးျဖစ္ေအာင္ ခါရမ္းပစ္တတ္တယ္။
၂၀၀ရ ခုႏွစ္ ရန္ကုန္ဆိုင္ကယ္တိုက္မႈ ၂၉မႈ ေသဆံုး ၅ဦး ၂၀၀၈မွာ ၂၄မႈ ေသဆံုး ၅ဦး
၂၀၀၉ ဧၿပီထိ ၂၅မႈ ေသဆံုး ၈ဦး  ၂၀၁၂ ဇန္န၀ါရီမွ ေအာက္တိုဘာထိ
မႏၱေလးခရိုင္ ဆိုင္ကယ္တိုက္မႈမ်ားေၾကာင့္ ေသဆံုး ၉၄ ဦး ဒဏ္ရာရ ၃၃၈ ဦး
လမ္းေဘးမွာ ေမွာက္လဲေနတဲ့ ေသြးစြန္းဆိုင္ကယ္တစ္စင္း၊ ဥဒဟိုလိမ့္ေနတဲ့ သစ္သီးမ်ား၊
မလႈပ္မယွက္ခႏၶာကိုယ္မ်ား၊ ယိုစီးေသြးကြက္မ်ား၊ ဟိုမွ သည္မွ
ထိတ္လန္႔တၾကားေျပးလာေသာ လူမ်ား။
လဲေလ်ာင္းဆိုင္ကယ္ရဲ႕ ဘီးဟာ မရပ္ေသးဘဲ တစ္၀ီ၀ီလည္ေနဆဲ…။
ေမာင္းသူရဲ႕ မူလလက္ေဟာင္းအရင္းစစ္အလုပ္အကိုင္ဟာ ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန
လိုက္ပါသူပုဂၢိဳလ္ႀကီးဟာ ဘယ္သူဘယ္၀ါႀကီးပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန
ဘယ္သူ႔အတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လိုပုဂၢိဳလ္အတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္
ေမာင္းႏွင္စီးနင္းသူရဲ႔ သတိတစ္ခ်က္အမွားမွာ
ဆိုင္ကယ္ဟာ တေစၦပဲ။ တေစၦဟာ ဆိုင္ကယ္ပဲ။    ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၂၃.၁၁.၁၂
ည ၀၇း၄၇နာရီ

ကန္စြန္းရြက္အထူးျပဳ

ကန္စြန္းရြက္အထူးျပဳ

ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား အက်ဥ္းခ်ခံထားရျခင္းမဟုတ္ ရိုးစင္းလြန္းတဲ့ ဂုဏ္ျဒပ္ပိုင္ရွင္ မို႔သာ သကၠရာဇ္မ်ားစြာ ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းခံထားရတာ ခပ္ညံ့ညံ့ဘ၀သရုပ္ေဖာ္၀တၳဳေတြထဲမွာ ကြန္ျမဴ နစ္လည္းျဖစ္ဖူး ဇာတ္ကို မနာနာေအာင္ ဇြတ္အတင္းထုရိုက္ခြဲေျခထားတဲ့ သရုပ္မွန္ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ ၀င္ခန္းေတြရဲ႕ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးေတြထဲလည္းဖန္တရာေတေအာင္ ေရာက္ေရာက္သြားတတ္ ေခတ္ အဆက္ဆက္ စီးဆင္းခဲ့တဲ့ ဧရာ၀တီလို ျပည္သူ႔ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲ တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္၀န္ေလးနဲ႔ အညႊန္ ႔ျဖာေ၀ သူ႔မွာ ငန္ျခင္းေသာ္လည္းေကာင္း ခ်ိဳျခင္းေသာ္လည္းေကာင္း အရသာမ်ိဳးရွိ ၀မ္းမီးကို ႏိုင္ နင္း ရူးေသာအနာ သည္းေျခနဲ႕ယွဥ္ေသာအနာေတြ သက္သာေစ သူ႔ကို ျပဳတ္မလား ေၾကာ္မလား ခ်ဥ္ေရဟင္း ခ်က္မလား တို႔ျမွပ္စားမလား သူ႔အတၳဳပၸတၱိ သူ႔ျဖတ္သန္းမႈ သူ႔ရဲ႕ ခမ္းနားႀကီးက်ယ္ မႈ(မဲ့ခဲ့တဲ့) ရာဇ၀င္ေနာက္ခံရိုးဂုဏ္နဲ႔ လတ္တေလာ သူ႔လႈပ္ရွားမႈသတင္းေတြ သူ႔အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာေတြ အင္တာဗ်ဴးေတြ ဒုတ္ခြီမန္ထရီေတြ မွတ္ဖြယ္မွတ္ရာ စကားတိုစိကေလးေတြ မ်ိဳးရင္း မ်ိဳးကြဲ မ်ိဳးပြားေတြ သူ႔ကို ကုန္းေနနဲ႔ ေရေနဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ိဳးခြဲျခားထား ကုန္းေနဟာ ဥတဲ့ အမ်ိဳး အစား(တစ္ခ်ိဳ႕က ကန္စြန္းႀကီးလို႔ သိၾက) ေရေနမွာေတာ့ ဆင့္ပြားမ်ိဳးမ်ား အဆင္သင့္ရွိေန ဆင့္ပြား အနက္ဂယက္အရ
(၁) ကန္စြန္းျဖဴ-အရိုးအျဖဴေရာင္(တရုတ္ကန္စြန္းလို႔ အေခၚမ်ား)
(၂) ကန္စြန္းနီ-အျခားကန္စြန္းေတြထက္ အရိုးအရြက္ပိုမိုထြားႀကိဳင္း အရိုးပြလ်က္ နီညိဳေရာင္ သန္း(အတို႔အျမွပ္နဲ႔ ခ်ဥ္ေရဟင္းအျဖစ္အသံုးျပဳ)
(၃) ကန္စြန္းေသး-အရိုးအရြက္အေသးဆံုး(ေစ်းကြက္မွာ ထိုင္၀မ္ကန္စြန္း၊ ၀က္ဆီဖတ္နည္းနည္း၊ ပုဇြန္ေျခာက္ႏိုင္ႏိုင္ အဆင္ေျပသလို ေၾကာ္ေလ့ရွိ)
သူဟာ ကုန္းတစ္ပိုင္း ေရတစ္ပိုင္း ရွင္သန္ေပါက္ေရာက္ရလို႔ အၿမဲစိမ္းစိုလတ္ဆတ္ျခင္းအသြင္ အျပင္နဲ႔ ႏြယ္ဆန္ဆန္ရွည္လ်ားဆန္႔ထြက္လာတတ္တဲ့ စိတ္ကူးဥာဏ္ကြန္႔ျမဴးမႈကိုလည္း ပိုင္ ဆိုင္ျပန္ သဘာ၀အေလ်ာက္ မေတာ္မတည့္ ျဖစ္တတ္တဲ့ ကိေလသာအဆိပ္အေတာက္ကိုလည္း ၿဖိဳခြင္းႏိုင္ေသးသလို ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ ခႏၶာအတြင္းပိုင္းထဲက အေကာင္းျမင္အစိတ္အပိုင္းေတြ ႀကီး ထြားဖို႔ရာ လိုအပ္သေလာက္ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ ဗီတာမင္ေအလည္း ၾကြယ္၀လံုေလာက္ ေလာ ကဓံနဲ႔ ရင္ဆိုင္တဲ့အခါ အေရးအႀကီးဆံုး အရိုးအဆစ္ေတြ အားေကာင္း သန္မာေစဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ယံု ၾကည္ခ်က္ ကယ္လ္စီယမ္ေခၚ ထံုးဓာတ္မ်ားေတာင္ အခ်ိဳးက် ေပါင္းစပ္ပါ၀င္ေနေပမယ့္လည္း သူဟာ ရာဇ၀င္မွာ စာတင္မခံရ သူဟာ သမိုင္းနဲ႔ လမိုင္းမကပ္ခဲ့ရွာ ဒါတင္မက ဒီမိုကေရစီ နည္းက်က် ေအာက္ေျချပည္သူေတြရဲ႕ ဆႏၵမဲကို တစ္ခဲနက္ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့သေလာက္ ထာ၀ရေမ့ေလ်ာ့ ခံေနရျပန္ရာ ပြင့္လင္းထင္သာ အေျခဆိုက္တုန္းခဏ ဒီအေရးအသားမွ တဆင့္ သူ႕ျဖစ္တည္မႈကို အထူးျပဳေဖာ္ထုတ္ တင္ျပ မီးေမာင္းထိုးျပလိုက္ရေပသတည္း။ ကန္စြန္းရြက္အဓြန္႔ရွည္ပါေစေသာ၀္ ။    ။

လြန္းဆက္ႏုိးျမတ္
၂၂.၇.၁၂