ႏႈတ္ထြက္ျခင္း

ႏႈတ္ထြက္ျခင္း

 

ဆံပင္အရွည္ႀကီးကို ျဖတ္။ လက္ေဆာင္ရတဲ့ စာအုပ္ေတြ အိမ္နီးခ်င္းေတြကို မေပးနဲ႔။ ၿမိဳ႔နဲ႔ ခပ္ေ၀းေ၀းက
စာၾကည့္တိုက္ေတြဆီ သြားေရာက္လွဴဒါန္း။ ဂုဏ္ျပဳကဒ္ထူျပားေတြ အျပန္ခရီးမွာ ကားေပၚကေန ေရသန္႕ဗူး
ထဲစိမ္ၿပီး လႊင့္ပစ္။ ကားလက္မွတ္ေတြပါ မက်န္မိေစနဲ႔။ အနည္းဆံုးေတာ့ ဒါက စိတ္သက္သာရာရလိမ့္မယ္။
မနက္မနက္ ျပတင္းမွန္ကို ႏႈတ္သီးနဲ႔ လာလာေခါက္တတ္တဲ့ ငွက္ကေလးေတြကို သားအဖႏွစ္ေယာက္
ေခ်ာင္းၾကည့္ေနမိခိုက္…။

စာအုပ္အေရာင္းဆိုင္တစ္ဆိုင္ခ်င္းစီကေန ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ ရွိသေလာက္ အကုန္သြား၀ယ္။
လူေျခတိတ္တဲ့ အရပ္မွာ ကိုယ့္ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ ကိုယ္တိုင္ မီးပံုရႈိ႕ရတဲ့ အရသာကို ၀ါးစားၾကည့္။ လက္ေတြ
ကို ကုတ္အက်ီအိတ္ကပ္ထဲ ထည့္ခ်င္ထည့္ထား။ အသက္ရွဴရတာ နည္းနည္းေခ်ာင္သြားလိမ့္မယ္။ ေဖေဖ
ေဖေဖ သား ၀လံုးေလးေရးတတ္ၿပီ။ မီးမစြဲဘဲ က်န္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာစာရြက္ေဘးသားတစ္ခ်ိဳ႕ သားေရဖိနပ္ဦးနဲ႔
လွမ္းထိုးၿပီး မီးပံုထဲ ျပန္ထည့္။

သား ေခါင္းေပၚက ဆံပင္ပါးပါးေလးကို ခပ္ဖြဖြပြတ္ေပး။ သားက ဟိုစာအုပ္ ဒီစာအုပ္ေလွ်ာက္ဆြဲ
အရုပ္ေတြ တစ္ဖ်ပ္ဖ်ပ္လွန္ၾကည့္ေန။ ေဖေဖ ေဖေဖ ဒါ ဘာ ျမင္း လဲ။ တက္က်မ္း၊ အေပ်ာ္ဖတ္၀တၳဳနဲ႔
တရားစာအုပ္ကလြဲရင္ မိမိစာအုပ္စင္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေလးပင္ေစနဲ႔။ ဖန္မလီေဒတာ၊ အီေကာ္ေနာမစ္
ေဒတာနဲ႔ ဆက္စ္က်ဴရယ္ေဒတာေတြမွအပ ဘာေၾကာင့္မွ မိမိ ပီစီကို အသံုးမခ်နဲ႔။ ဒါ ျမင္းမဟုတ္ဘူး
သားရဲ႕။ ဒါ ျမည္း။

စာေပသမားေတြကို မိတ္ေဆြစာရင္းထဲကေန ရွင္းထုတ္။ ဖုန္းကဒ္ကို အသစ္လဲထည့္။ သားက အရုပ္ပံု
ထဲက ရုတ္တရက္ ထလာ။ ေဖေဖခ်ီ ေဖေဖခ်ီ။ စကားလံုးတစ္ခ်ိဳ႔ ျပန္႔က်ဲသြားတယ္။ စကားလံုးေတြ သား
မျမင္ေအာင္ ေျခဖ၀ါးနဲ႔ ရသေလာက္ စုစည္းဖိနင္းထား။ ဘုရား ဘုရား။ လမကုန္ခင္ ေဖ့စ္ဘြတ္အေကာင့္နဲ႔
ဘေလာ့ဂ္ကို အၿပီးဖ်က္ခ်။ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ၀င္ရိုးစြန္း ေရခဲလႊာေတြ အရည္ေပ်ာ္က်ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့
က်ားေတြ မ်ိဳးတုန္းေနတယ္။

ကဗ်ာစစ္ႀကီးအတြင္း အတူတိုက္ခဲ့ဖူးသူတစ္ေယာက္နဲ႔ လမ္းမွာဆံုရင္ မ်က္ႏွာလႊဲ မိမိမ်က္လံုးေတြ ထိုးေကာ္
ေဖာက္ယူခါးပံုစာထဲ ခဏဖြက္ထား။ ကဗ်ာစစ္ႀကီးမွာ ရန္သူမရွိ။ မိတ္ေဆြလည္း မရွိ။ သားက ကိုယ္ပူရွိန္
တက္လာ။ ကေယာင္ကတန္းေတြ ေလွ်ာက္ေအာ္လာ။ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ အဆင္ေျပခဲ့ရင္ေကာင္းမွာ။
ကဗ်ာေတြဟာ လူၾကားထဲ အႏိွမ္ခံရရံုသက္သက္။ အခ်င္းခ်င္းၾကား တံေတြးစင္ခံရရံုသက္သက္။

ဒီကမၻာဟာ အားႀကီးသူေတြရဲ႕ ကမၻာ။ ကိုယ္ခႏၶာလွပေက်ာ့ရွင္းသူေတြရဲ႕ ကမၻာ။ အခြင့္အာဏာရွိသူ
ေတြရဲ႕ ကမၻာ။ ေငြေၾကးၾကြယ္၀သူေတြရဲ႔ ကမၻာ။ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားေအာင္ျမင္သူေတြရဲ႕ ကမၻာ။
စာေပဟာ ေသဆံုးသြားၿပီ။ လက္က်န္ ဘ၀ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြမွာ စာအုပ္ဆိုင္ေတြဘက္ ေယာင္လုိ႔ေတာင္
မလွည့္။ မဂၢဇင္းတိုက္ေတြေအာက္ လမ္းျဖတ္မေလွ်ာက္။ ကဗ်ာဆိုတာ ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္ထဲက အေရး
အရာေတြ။ ေနာက္ထပ္ကဗ်ာေတြလိုပဲ ဒီကဗ်ာကို သား အိပ္ေနတုန္း ပုဒ္မ ခိုးခ်လိုက္။ ။

 

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၁၆.၂.၁၆
မနက္ ၀၀း ၄၅ နာရီ

Advertisements

ပကာသနမပါတဲ့ အခ်စ္

ပကာသနမပါတဲ့ အခ်စ္

 

လမ္းေထာင့္မွာ လွစ္ခနဲ ေတြ႕လိုက္ရတဲ့
သူ႔တင္ပါးေလး လွမ္းျမင္လိုက္ရံုနဲ႔
အလင္းႏွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာက သူ႔မ်က္ႏွာေလးကိုပါ
တစ္ပါတည္း တြဲစပ္အရသာယူမိသြားတတ္တာမ်ိဳး။
အခ်စ္ဆိုပါစို႔။

မီးခိုးခ်င္းေပါင္းမွ ဇာတ္နာတာ မဟုတ္ပါဘူး။
သူ႔မွာလည္း ဖြံ႕ထြားစြင့္ကားတဲ့
၀တ္မႈန္အေစ့အဆန္ေတြ ရွိလ်က္နဲ႔။
ကိုယ့္မွာလည္း တစ္ခ်ိန္လံုး ရစ္ေခြမေနႏိုင္တဲ့
အအိပ္ဆတ္တဲ့ ေၿမြတစ္ေကာင္ရွိလ်က္နဲ႔။
ကိုယ္တို႔ ဆာေလာင္မႈေတြကို
ဥပေဒထုတ္ တားျမစ္ထားတာကလည္း
ေစာက္ႀကီးေစာက္က်ယ္ ဇာတ္နာရတာပဲ။

ကိုယ္တို႔ အခ်စ္ကို
ဘယ္ဘုရားေတြ ကိုးကြယ္ၿပီး ကိုယ္တံုးလံုးဇာတ္ခင္းရမွာလဲ။
ကိုယ္တို႔ အခ်စ္ကို
ဘယ္တရားေတြ နာယူၿပီး အာရံုေျခာက္ပါးငမ္းေၾကာထရမွာလဲ။
ဆိုက္ကိုေဖာက္မိရဲ႕။

လူမ်ိဳးေရးနဲ႔ တိုင္းထြာစပ္ခ်ဳပ္ရမတဲ့လား။
သူ႔အတြင္းခံေဘာင္းဘီေလးေတြ။
ဘာသာေရးနဲ႔ အလိပ္ျဖည္ စြပ္ခ်ရမတဲ့လား
ကိုယ့္လိင္တံရာဘာအစြပ္ေတြ။
ရယ္စရာႀကီး
ေျပာျၿပီး
သူ တစ္ခစ္ခစ္ ရယ္ပါေလေရာ။

လူမွာ
ေက်ာက္တံုးေတြ ရွိမယ္။
တိမ္စိုင္ေတြ ရွိမယ္။
ဘာမွန္းမသိတာေတြလည္း ရွိမယ္။
လင္မယားတိုင္း ခ်စ္ၾကရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့။
လင္မယားတိုင္း ခ်စ္ၾကတယ္လို႔ေတာ့
အဓိပၸါယ္မေသေစနဲ႔ေပါ့။
ေစာက္တလြဲပဲ။

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄
တည္းခိုခန္းတံခါးေတြကို မလိုတမာစိတ္နဲ႔ လာလာ၀ုန္းမယ့္
ကတံုးေပၚ စ္ိတ္ကြက္တယ္။
အေရးအေၾကာင္းဆို တြန္းလွန္ဖို႔
အခ်စ္ကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ကိန္းဂဏန္း
ကိုယ္ေတြဘက္မွာ မ်ားမ်ားစားစားရွိမေနဘူး။
တစ္ေယာက္တစ္ျပန္ ေျခာက္ဆယ့္ကိုးရံုပဲ။
ကတံုးေပၚ ထိပ္ကြက္တယ္။ ။

 

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္

ပုေလြဆရာဆိုက္ေရာက္ျခင္း

ပုေလြဆရာဆိုက္ေရာက္ျခင္း

အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ေဘးနားမွာ
ကၽြန္ေတာ္ရပ္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။
ေလွ်ာ္ဖြတ္ရမယ့္ အ၀တ္ပံုႀကီးေပၚတက္သြားတာ
သူမ ျပန္ဆင္းမလာေတာ့ဘူး။
အ၀တ္ပံုႀကီးဟာ ေခါင္မိုးကို ေဖာက္ၿပီး ေကာင္းကင္တိမ္စိုင္ထဲမွာ ေပ်ာက္ဆံုးလို႔သြား
တစ္အိမ္မက်န္
တစ္ၿမိဳ႕လံုး ရဲ႕ ေခါင္မိုးေတြေပၚမွာ အ၀တ္ပံုႀကီးကိုယ္စီ
လက္ေတြကို ေလထဲမွာ စႏၵယားတီးရင္း
ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ မေပ်ာ္ရႊင္ရတာ ၾကာၿပီ။
ပထမအႀကိမ္ ပုေလြဆရာလာတုန္းက ၾကြက္ေတြကို ျမစ္ထဲ ပစ္ခ်သြားတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္တယ္။
ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ သား သမီးေတြ ေခၚၿပီး ပုေလြဆရာေပ်ာက္သြားတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ မေပ်ာ္ဘူး။
ကေလးေတြ အသစ္ထပ္မေမြးတဲ့ ကမၻာမွာ
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ၿပီးေနာက္
ပုေလြဆရာဟာ ဒုတိယမၸိေရာက္လာတယ္။
ေစာက္သံုးမက်တဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြကို ပုေလြသံနဲ႔ မွ်ားေခၚ
ျမစ္ထဲ ထပ္ပစ္ခ်တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထပ္ေပ်ာ္တယ္။
ေနာက္ေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိန္းမေတြကို ေခါင္မိုးေပၚကေန ေဖာက္ယူသြားတယ္။
လက္ေတြကို ေလထဲမွာ စႏၵယားတီးရင္း
ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိၿပီ။
မ်ဳိးတုန္းတဲ့ ထိ၊
ကမၻာပ်က္တဲ့ ထိ၊
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္မိၿပီ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၆.၂.၁၆
မနက္ ၀၀း၂၆ နာရီ