ကေလးေရွ႕ေရးစာအုပ္

ကေလးေရွ႕ေရးစာအုပ္

ရွင့္ကိုၾကည့္ရင္ စာအုပ္ေတြခ်ည္းပဲ
စာအုပ္ေတြထဲပဲ ရွင္ ခရီးေရာက္တယ္
စာအုပ္ေတြထဲပဲ ရွင္ စိတ္ကူးေရာက္ၿပီး ပန္းၿခံစိုက္တယ္။
ရွင့္မ်က္စိထဲမွာ ကၽြန္မဟာ
စာအုပ္မ်က္ႏွာဖံုးစာေလာက္ မဖြဲ႔ႏြဲ႕ဘူး။
ရွင့္အေတြးထဲမွာ ကၽြန္မဟာ
စာအုပ္မာတိကာေလာက္ အစီအစဥ္မက်ဘူး။
ကၽြန္မေျပာတဲ့ ေစတနာ
ကၽြန္မေျပာတဲ့ ေ၀ဒနာ
ကၽြန္မတုန္လႈပ္လို႔ ထြက္က်လာတဲ့ စကား
ရွင့္စာအုပ္ထဲက စကားလံုးေတြေလာက္
ရွင့္ကို မေလးနက္ေစဘူး။မတုန္လႈပ္ေစဘူး။
စီးပြားေရး၊လူမႈေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာ
ရွင္နဲ႔ဆို ေတာင္မင္းေျမာက္မင္းပဲ။
ကၽြန္မ မအိပ္စက္တဲ့ ညေတြထဲ ရွင့္ကို
ကၽြန္မ အနမ္းေတြနဲ႔ လံုၿခံဳေရးေပးမိတယ္။
ဒါေပမယ့္ ရွင္က
မျမင္ရတဲ့ ၾကယ္ေတြထဲ ေၾကြဆင္းတယ္
ေရမရွိတဲ့ လေရာင္ထဲ ေပ်ာ္ပါးတယ္
ကမၻာမေက်ာ္တဲ့ ပံုျပင္ေတြထဲ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။
မိုးလင္းလို႔ မ်က္လံုးနွစ္လံုးဖြင့္လိုက္တာနဲ႔
ရွင္က စာအုပ္ကို သြားတိုက္တံရွာသလို ရွာေတာ့တာပဲ။
စာအုပ္ထဲက စာသားတခ်ိဳ႕ အဓိပၸါယ္တခ်ိဳ႕
ရွင့္ရင္ထဲ ေရာက္မလာေသးတဲ့ ေန႔ေတြဆို ညေတြဆို
ရွင့္ေရွ႕မွာ ကၽြန္မဟာ အသက္၀၀ရွဴလိုက္ရတာထက္
အသက္ေအာင့္ထားရတာ ပိုမ်ားတယ္။
ရွင့္ရင္ထဲက စာသားေတြ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ
အေ၀းေျပးသြားသလို ရွာေဖြလို႔ မရတဲ့
ေန႔ေတြဆို ညေတြဆို
ရွင့္ေရွ႕မွာ ကၽြန္မ ခလုတ္မတိုက္မိေအာင္
အျပစ္မျဖစ္ေအာင္ အရာရာအစစ ေသဆံုးေပးရတယ္။
ရွင့္မ်က္၀န္းထဲ စကားလံုးေတြ လႈိင္းထန္လို႔
ထြက္ေပါက္တစ္ခုလို ကၽြန္မကို ရွင္လွမ္းၾကည့္ရင္
ကၽြန္မဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္
မိန္းမသားမွန္းမသိေအာင္ က်ကြဲေတာ့တာပဲ။
ခုဆိုရင္ ကေလးတစ္ေယာက္ရၿပီ။
စာအုပ္ေတြ တစ္အုပ္ၿပီးတစ္အုပ္
ရွင္ ေျပာင္းလဲဖတ္သြားတယ္
ရွင္ မေျပာင္းလဲဘူး။
ကေလးကို ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ေျပာတယ္
အသည္းထဲ အိမ္ေဆာက္ၿပီး ထားထားခ်င္တယ္ေျပာတယ္
ဘယ္မွာလဲ ကေလးအတြက္
ႏို႔မႈန္႔ဗူး၊မူႀကိဳ၊ဘြဲ႕လက္မွတ္၊မိဘ၀တ္
ရွင့္စာအုပ္ေတြ ေရာင္းလိုက္မွ
ရွင့္ကေလးလက္ထဲ က်လာမယ့္ ေရွ႕ေရး
ရွင့္လက္ထဲမွာပဲ ရွိတယ္။ ။

ပိုင္သစ္ႏြယ္
မေဟသီ၊ဇူလိုင္၊၂၀၀၆၊စာ-၁၁

လြမ္းလို႔ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာ

လြမ္းလို႔ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာ

အိမ္ေခါင္မိုးကို ဖ်က္ခ်လိုက္သလိုမ်ိဳး
ဧၿပီမွာ…
သမီးတို႔
လိမ့္ေနေအာင္ အပူေလာင္ခဲ့ၾက။

ဘယ္လို ေျဖာင့္ခ်က္ကမွ
အေမ့ကို ျပန္မဆြတ္နိုင္ေတာ့ဘူး…
အေဖ့သေဘၤာက
အေမ့ဆိပ္ကမ္းကေန တေရြ႕ေရြ႕
ဆိပ္ကမ္းသစ္ကေလးအေရွ႔မွာ
ေက်ာက္ခ် ရပ္နားပစ္လိုက္တာ…ခုထိ
အေမ့ေကာင္းကင္မွာ အလင္းေတြ ညိဳ႕က်သြားေပမယ့္
အေမ့မာနေတြကေတာ့ ရဲရဲလင္းလင္း ၀င္းပ
ဘာ-မွ-မ-လို-ဘူး ဆိုတာ
အေဖ့အတြက္ ေနာက္ဆံုးစကား…တဲ့
အေမ့ပုခံုးသားေတြ ညြတ္က်သြားေလာက္ေအာင္
ဘ၀ေတြက သိပ္ေလးလံခဲ့မွာ…
သမီးခမ်ာ ငယ္ေသးေတာ့ မသိတတ္ခဲ့ဘူး။“
အခု…
အေဖ မတ္တတ္စမ္းေပးခဲ့တဲ့ ေျခဖ၀ါးမွာ
သမီး မားမားရပ္လို႔
အေဖတြဲကူခဲ့တဲ့ လက္ေခ်ာင္းေသးေသးေလးေတြက
ကြန္ပ်ဴတာ တေျဖာင္းေျဖာင္းရိုက္ေနၿပီ
အေဖ အစာခြံ႕ခဲ့တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကေလးမွာ
ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးတတ္ေနေပမယ့္
အေဖေပးခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာက
သမီးကို ခပ္မာမာ ျပ႒ာန္းထားခဲ့ေတာ့…။

အေဖ ေမ့ေနခဲ့တာလား…
အေဖ့မွာ သားေတြ၊သမီးေတြ မ်ားေနႏိုင္ေပမယ့္
သမီးမွာ အေဖတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္ဆိုတာေလ
အေဖ့အသစ္စက္စက္ သားငယ္ေလးအတြက္
သမီးကို ေခ်ာ့ျမွဴခဲ့တဲ့ ေတးခ်င္းေတြက အဆင္သင့္
သမီးႀကိဳက္တဲ့ ပံုျပင္ေတြနဲ႔လည္း
အေဖ့သားေလး အိပ္တတ္ခဲ့ေရာေပါ့…။

အေဖေပ်ာ္ေနတယ္မဟုတ္လား…

သမီးတို႔ အသည္းႏွလံုးမွာေတာ့
ကၽြဲပုခံုးကို…ထလို႔။ ။

အိျႏၵာ
မေဟသီ၊ဇူလိုင္၊၂၀၀၆၊စာ-၁၅

ေငြထုပ္ႀကီး

ေငြထုပ္ႀကီး

ေငြထုပ္ႀကီး
ေငြထုပ္ႀကီးဟာ အႀကီးႀကီး
အႀကီးႀကီး ေငြထုပ္ႀကီးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ေပၚက်လာ
ဘယ္ကမွန္းမသိ၊မိုးေပၚကလား
အိမ္ေခါင္မိုးေပၚကလား
ေငြထုပ္ႀကီးက ႀကီးၿပီးမ်ားလြန္းလို႔
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ နည္းနည္းေအာင့္သြား
ေအာင့္သြားစမ္းပါေစ
သည့္ထက္မ်ား သည့္ထက္ႀကီး သည့္ထက္ေလးလံ
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ သည့္ထက္ေအာင့္သြားစမ္းပါေစ
ေငြထုပ္ႀကီးနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ဟိုတယ္ႀကီးေပၚ
၀ယ္စား၀ယ္ေသာက္၊အကုန္လံုး၊လိုခ်င္တာေတြ အကုန္လံုး
ေတြ႔တဲ့လူေတြကို တိုက္ေကၽြး
ပန္းကံုးေတြ၀ယ္၊သီခ်င္းမဟုတ္တာေတြ၀ယ္၊
အရွင္လတ္လတ္ အေသေကာင္ေတြ၀ယ္
ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးထားတဲ့ ပါးစပ္ေတြကို၀ယ္
ေပါင္သားျဖဴျဖဴေတြကို၀ယ္
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွတစ္ပါး အားလံုးကို၀ယ္
HIV/AIDS ၀ယ္တယ္
သည္မွာ ေငြထုပ္ႀကီး ေငြထုပ္ႀကီးဟာ အႀကီးႀကီး
အႀကီးႀကီး ေငြထုပ္ႀကီးဟာ
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ေပၚ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္က်လာ
အကုန္လံုးကို ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ျပန္ေရာ
ေငြထုပ္ႀကီးက ထပ္က်လာလိုက္
ကၽြန္ေတာ္က အကုန္လံုးကို ၀ယ္လိုက္
ေငြထုပ္ႀကီးက ထပ္က်လာလိုက္
ကၽြန္ေတာ္က အကုန္လံုးကို ၀ယ္လိုက္…။ ။

ပိုင္စိုးေ၀
ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ဇူလိုင္၊၂၀၀၆၊စာ-ရ

တစ္ေယာက္တည္း ျပဇာတ္တိုက္တဲ့ေန႔

တစ္ေယာက္တည္း ျပဇာတ္တိုက္တဲ့ေန႔

တိုေနတဲ့ခဲတံ ခၽြန္ရသလို
လက္ကို ဓားမရွေအာင္
သတိထားခၽြန္ေနရတဲ့ လူမႈေရးထဲ
ေစာင္းႀကိဳးကို ညွိရင္း
ေစာင္းတစ္လက္လံုး က်ိဳးသြားေသာ ဘ၀…
ဥာဥ္ဆိုးနဲ႔လူလည္း ပညာသင္သား
ဥာဥ္ေကာင္းနဲ႔လူလည္း ပညာသင္သား
အပြင့္အသီးအားလံုးစံုၿပီ
ငါ့သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ စုခဲ့သမွ်
စုဘူးတိုင္းကို မျပည့္ခင္မွာဘဲ ခြဲဆံုးခဲ့ရ
ျမင္ေနရၿပီး လြဲေနတဲ့ လမ္းကို
ေအာ္မေခၚခ်င္ေတာ့ဘူး ငါ
ေက်ာရိုးမတူတဲ့ ရယ္သံေတြၾကားမွာ
ငါလည္း သြားတတ္လာတတ္ေတာ့ ရွိေနပါၿပီ
ဘယ္တုန္းကမွ မလႈပ္ရွားတတ္တဲ့
စိတ္နဲ႔

ညအိပ္ယာ၀င္တိုင္း
ငါ့ၿခံဳေစာင္ထဲမွာ
ငါ့လက္သီးႏွစ္လံုးထက္ပိုတဲ့ လက္သီးေတြ
ငါ့အားနာတတ္မႈအရႈိက္ကို ပင့္ပင့္ထိုးေနၾက
အခုဘ၀အေၾကာင္း ေျပာျပပါဆိုရင္
အခုေလာက္ပဲ ေျပာျပမွာပါ။ ။

ရိုးသက္
ရယ္စရာ၊မတ္၊၂၀၀၆၊စာ-၈

တစ္ခြက္တစ္ဖလား

တစ္ခြက္တစ္ဖလား

ညေနေစာင္းရင္
ေလက ရြက္ေဖာင္းေအာင္တိုက္တယ္။
ေရာဂါတစ္ခုလို
အရက္ဆိုင္ဘက္လွည့္ လွည့္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြကို
ရာသီကလည္း အလိုလိုက္လြန္းတယ္။
ဒီစည္းစိမ္က
ဆက္ရက္မင္းစည္းစိမ္
မိသားစုဘ၀နဲ႔၀ယ္မွ ရတယ္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အေပါင္ေပးရတယ္။
ပင္စင္စားတစ္ေယာက္လို
လူ႔ဘ၀ႀကီးကပဲ အဓိပၸါယ္မရွိေတာ့သလိုလိုအေတြးနဲ႔
ျမင္ေနက်ရႈခင္းေတြကို စိတ္ကုန္တယ္
အရက္ဆိုင္ဟာ ငါ့ညေနကို အဆိပ္ခတ္ခဲ့ၿပီ။
မမူးခင္ေတာ့
ေကာ္ဖီဆိုင္က ေကာ္ဖီထက္ခ်ိဳတဲ့
ဆိုင္ရွင္ေကာင္မေလးရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းက
ႏွင္းဆီပြင့္ပဲေတြ႕တယ္ ဆူးမျမင္ဘူး
သူစီးတဲ့ ဆိုင္ကယ္ထက္ အသံပိုက်ယ္တဲ့
ဆိုင္ကယ္စီးတဲ့ သူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာ
ပုလင္းပဲေတြ႕တယ္ လြတ္ေနတာမျမင္ဘူး။
လူရႈပ္ရင္ ညိဳလာတဲ့ မိုးက
ရပ္ကြက္ထဲမွာ လာရြာခ်တာ
သီခ်င္းပဲၾကားတယ္ key မမွန္တာ မသိဘူး
မူးလည္း လာေရာ
(ဆူးစူး၍ပင္
ဆူးနဲ႔ထြင္မည္
အသင္ ဘာေျပာခ်င္သနည္း)ဆိုတဲ့
ကဗ်ာရြတ္ဖို႔
ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းေတြ
ကြမ္းစားထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုထက္
ပိုပို ရဲလာၾကျပန္တာ ခက္တယ္။ ။

(ပရမတၱ လြမ္းဖြယ္ေန႔မ်ားသို႔)
ပန္းလႈိင္စိုး(က်ံဳေပ်ာ္)
ရယ္စရာ၊မတ္၊၂၀၀၆၊စာ-၉

အလံတိုင္

အလံတိုင္

စက္မႈလယ္ယာ ေမႊေႏွာက္လို႔
ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ယာစြန္႔
နယ္သစ္ပယ္သစ္ အလုပ္အကိုင္သစ္ရွာရတယ္
ငါဟာ“အုတ္ကီး”လား။
အေျခမဲ့ အေနမဲ့မို႔ ေရာက္ရာအိပ္ ေတြ႔ရာစား
ေျခေထာက္ႀကိဳ ေျခေထာက္ၾကား
မ်က္ေတာင္ညိဳ မ်က္ေထာက္ဆိုးေတြၾကား
ကိုယ့္အတတ္နဲ႔ကိုယ္ ခရီးလွည့္လည္သြားရတယ္
ငါဟာ“ဂ်စ္ပစီ”လား။
ဒီေန႔လည္း မေသခ်ာ
နက္ျဖန္အတြက္လည္း မေသခ်ာ
၀င္ေငြရစရာ အလုပ္အကိုင္မရွိ
လူဆိုတဲ့ အမွတ္လကၡဏာကလြဲ
ႏိုင္ငံသားလို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္
သက္ေသခံကတ္ျပားလည္းမပါ
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္ စုေန
လက္ရွိခဏကို အလ်ဥ္းသင့္သလို ေျဖရွင္းရတယ္
ငါဟာ “ပီဆာႏိုး”လား။
ကၽြန္ဘ၀ကေတာ့ လြတ္ေျမာက္ၿပီ
ေနစရာအိမ္မရွိ စားစရာမရွိ
စစ္တပ္ကို အိမ္လုပ္
ဘ၀တူခ်င္း ျပန္စစ္ခင္းရတယ္
ငါဟာ“နီဂရိုး”လား။
အလိုမတူလို႔
ဘ၀ကေန စြန္႔ခြာတဲ့အခါ
“ဗန္ဂိုး”မွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိတယ္
“မာယာေကာ့ဖ္စကီး”မွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိတယ္
“ဟဲမင္းေ၀း”မွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိတယ္
“ဂ်က္လန္ဒန္”မွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိတယ္
“ကာ၀ါဘာတာ့”မွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိတယ္
“ကတ္ကိုဘိန္း”မွာ ေသနတ္ႏွစ္လက္ရွိတယ္

ၿမိဳ႕႔မၿငိမ္းသာ ဖိနပ္တစ္ရံသာ ခ်န္ထားခဲ့
ဒါေပမဲ့
အခ်စ္ဟာ အခ်စ္ပဲ စစ္ဟာ စစ္ပဲ
ႏိုင္ငံေရးဟာ ႏိုင္ငံေရးပဲ
ေတာ္လွန္ေရးဟာ ေတာ္လွန္ေရးပဲ
အႏုပညာဟာ အႏုပညာပဲ။

“ၿမိဳမၿငိမ္း”လို “ဗင္းဆင့္”လို
“ဟဲမင္းေ၀း”လို“မာယာေကာ့ဖ္စကီး”လို
“ဂ်က္လန္ဒန္”လို “ကာ၀ါဘာတာ့”လို
“ကတ္ကိုဘိန္း”လို
ငါ့ကိုယ္ငါ သတ္မေသႏိုင္ဘူး။

“သန္႔ရွင္းေသာ လက္တစ္စံုေပၚ
ဘာအမႈန္မွ မၿငိတြယ္ပါေစနဲ႔”

သမၼတႀကီးလုပ္ၿပီး ရွစ္ႏွစ္အၾကာ
သန္ရွင္းတဲ့ လက္တစ္စံု
အိမ္ျပန္သယ္ႏိုင္ခဲ့တယ္တဲ့
“ေသာမတ္ဂ်က္ဖာဆင္”ေရ
ခင္ဗ်ားကို ေလးစားတယ္။

“ငါတို႔ဟာ
မနက္ျဖန္မွာ သူရဲေကာင္းေတြ ျဖစ္ရင္ျဖစ္
မျဖစ္ရင္ အာဇာနည္ေတြ ျဖစ္ကုန္လိမ့္မယ္”တဲ့။
ႏိုင္းျမစ္၀ွမ္းကို ဆန္တက္ခဲ့
“နယ္လ္ဆင္”ကို သတိရတယ္
“ေဂ်ာ့”လို
“လင္နီ”ကို ငါမသတ္ရက္ဘူး
“ဟာစရီပါး”လို
လူျမင္းတစ္ေကာင္ ငါအျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး
ပဥၥမံတစ္ေယာက္လို
ငါ့ကိုယ္ငါ ေရာင္းမစားႏိုင္ဘူး
ေဘးဒုကၡနဲ႔ ႀကံဳတဲ့အခါ
ကိုယ့္ရင္ေသြးကိုယ္ပိုက္
“အဲလစ္ဇာ”လို
ေရခဲေမ်ာတံုးေတြေပၚ ျဖတ္ေျပးမယ္။

“ေဖာ့ရက္စ္ဂန္႔”လို
ငါ့ေျခေထာက္ေတြ
သန္မာသည္ထက္ သန္မာေအာင္
ငါေလ့က်င့္မယ္။

“ကြန္မန္ခ်ီ”တစ္ေယာက္လို
ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ယာအတြက္
ကိုယ့္အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္အတြက္…
ကိုယ့္မ်ိဳးႏြယ္အတြက္…
ေနာက္ဆံုးေျမ တစ္လက္မက်န္သည္အထိ
ငါခံတိုက္မယ္။
အခ်စ္ေရ
ကိုယ့္အလံနဲ႔ကိုယ္ အႏၱရာယ္သင့္ေနခဲ့
ငါဟာ အလံတိုင္ေလးပါ။

လူအိမ္
ေသာင္းေျပာင္းေထြလာရယ္စရာ၊ေမ၊၂၀၀၃၊စာ-၁၅

ၿဗိစၦာဖြား

ၿဗိစၦာဖြား

ပင္ကိုယ္ဗီဇအားျဖင့္
တစ္ေကာင္တည္း ဒါေပမယ့္ ကင္းၿမီးေကာက္
ကိုယ္က မတ္တတ္ရပ္ေနလ်က္
အားလံုးအလယ္မွာ ေဇာက္ထိုးျဖစ္ေနတတ္
ေဒါင္က်က် ျပားက်က် ေျခမ်ားပံုကိုက
အထူးထင္ရွားသည့္အမွတ္အသား
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မထီတရီအၿပံဳးနဲ႔ လက္မေထာင္ျပဦးမည္
ခုႏွစ္ရက္သားသမီးမ်ားၾကား လံုးလားေထြးလားမလုပ္လို
အႀကိမ္ႀကိမ္စိန္ေခၚ ရန္စမႈမွာ
ေသြးဆုတ္ျပာႏွမ္းသြားေအာင္ အိမ္ေပၚအထိလိုက္လာတတ္
ေကြးညြတ္စမတ္က် ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာအၿမီးဖ်ားမွာ
ဆန္႔က်င္ဖက္လိင္မ်ား ကားခနဲက်သြားႏိုင္
ရွင္းျပဖို႔ လွ်ာမရွိသလို နားေထာင္ဖို႔ ဦးမွင္မရွိ
အမႈိက္ပံုႀကိဳၾကားျဖစ္ျဖစ္ အပူပိုင္းေဒသမ်ားျဖစ္ျဖစ္
တစ္ဇြတ္ထိုး၀င္သြားတတ္သူ
လာမယ့္ႏွစ္ေတြမွာ
ေရနစ္၊ဓာတ္လိုက္၊အညံ့ႀကံဳ၊ေၾကာင္သူေတာ္အခုတ္ခံရ၊
ႀကီးနိုင္ငယ္ညွင္းကိစၥမ်ား လြန္ဆန္ဖို႔မလြယ္ပါ
ခ်စ္သူ၏ သစၥာမဲ့ျခင္းေၾကာင့္ လက္မအခ်ိဳးခံရကိန္းရွိသလို
ျပႆနာကို ပိုမိုညွပ္ယူတတ္ျခင္းေၾကာင့္
ကိုယ့္အဆိပ္နဲ႔ကိုယ္ အဆိပ္ျဖစ္ၿပီး
အဆိပ္က်ေရာဂါျဖစ္ဖြယ္ႀကံဳမည္
ဤရာသီဖြားအဖို႔ ဒ႑ာရီအလိုအရ
မ်ိဳးတူစုမ်ားအတြက္ ရတနာမ်ား လ်ိဳ႕၀ွက္ထားတတ္ၿပီး
သိုက္တံခါး၀သို႔ စိတ္ပါလက္ပါ ေရာက္လာႏိုင္သူအား
ကဗ်ာေရႊေသာ့ႀကီးျဖင့္ ေစာင့္ေနသည့္
ကင္းၿမီးေကာက္လူငယ္တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ေပသတည္း။ ။

ေမာင္ယုပိုင္
ေသာင္းေျပာင္းေထြလာရယ္စရာ၊ေအာက္တိုဘာ၊၂၀၀၃၊စာ-၉