မွန္ကြဲစမ်ား

မွန္ကြဲစမ်ား

ငါတို႔ရဲ႕အေပၚ
ကေ၀အလင္းလက္ေခ်ာင္းေတြ ျဖာက်လာေတာ့
ေ၀းလို႔ေ၀းမွန္းမသိေအာင္ ေ၀းခဲ့ၾကရ။

နတ္ဆိုးေတြတီးခတ္တဲ့ ပတၱလားသံေတြေၾကာင့္ပဲ
ရင္ဘတ္ထဲက ႏွင္းဆီပြင့္ေလး အေငြ႕ပ်ံ
ပန္းအိပ္မက္တစ္ပုဒ္ အေရခြံကြာက်
ေကာင္းကင္မွာ မီးလွ်ံစဖရိုဖရဲနဲ႔…

မွားခဲ့တယ္၊မွားခဲ့တယ္၊မွားခဲ့တယ္
အိမ္ျပန္ခ်ိန္တိုင္း သြက္သြက္ခါေအာင္ လြမ္းဆြတ္တဲ့စိတ္
က်ိန္စာအက္ခရာေတြ ခႏၶာကိုယ္မွာ ေသရာပါကုပ္တြယ္လို႔
လူမသိသူမသိ တိမ္မည္းေတြဖံုးအုပ္သြားတဲ့ အနမ္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မ်ား
ေပ်ာက္ရွပဲ့ေၾကြ အေ၀းသို႔ လြင့္ပါးတယ္။
ခ်ည္ေႏွာင္ခြင့္တခ်ိဳ႕ျပန္ၿပီးရႏိုင္ပါေတာ့မလား
အထီးက်န္ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ေပၚ
ေသြးစက္ေတြေပစြန္းေန
လည္ေခ်ာင္းထဲ ၾကယ္တံခြန္ပ်က္ေတြ တေ၀ါေ၀ါၿပိဳဆင္း
အဆံုးမသတ္တဲ့ ဆုေတာင္းုခင္းမ်ားနဲ႕သာ နာဖ်ား
ေနရာေဟာင္းေလး ျပန္မသြားျဖစ္ဘူး။

တကယ္ဆိုရင္
ဓားရြက္တစ္ခုက ႏွလံုးသားကို
ယိမ္းသြဲ႕သြဲ႕လွီးျဖတ္သြားတာပါ…မခ်ယ္ရီ။ ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
(ခ်ယ္ရီ၊ဇူလိုင္၊၂၀၀၁)

Advertisements

အေလ့အထ

အေလ့အထ

အားလံုးဟာ ရုပ္ရွင္ထဲက အတိုင္းပါပဲ
အမႈိက္ကစ ျပသဒ္မီးေလာင္ခဲ့ပါတယ္
ဒါဟာ ေနညိဳခ်ိန္မွာ
ေနသားတက် ျဖစ္သြားတဲ့ ရူးသြပ္မႈပါ
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္အေလ်ာက္
မုန္တိုင္းကလည္း မုန္တိုင္းအေလ်ာက္
ျပသနာက
မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့
တစ္ဖက္အသင္းဟာ ကန္သြင္းခြင့္ ပိုရခဲ့တယ္
ကၽြန္ေတာ့္မွာ
ေျခသံၾကားရင္ေတာင္ ရင္ထိတ္မိပါရဲ႕
အိမ္၀မွာလည္း ဘီလူးႏွစ္ေကာင္ရပ္ေစာင့္လို႔
စက္ခလုတ္ေတြ တပ္ဆင္ထားတဲ့ ခ်စ္ျခင္း
ေျပာပါ
ဘ၀ကို ေဘးမ်ဥ္းမတားပဲေရးမိတဲ့အခါ
ဘယ္သူက လက္ဆစ္လာေခါက္မွာလဲ
နာက်င္မႈေတြၾကားမွာ ညပ္ေနတဲ့ အျပံဳး
အားလံုးဟာ ဆိုၿပီးခဲ့သလို
တကယ့္ကို ရုပ္ရွင္ထဲက အတိုင္းပါပဲ
အလြမ္းကို
ဖုန္ေတြဘာေတြမတက္ေအာင္
ပလတ္စတစ္ေလာင္းထားလိုက္တယ္
ဇာတ္လမ္းအဆံုးေရာက္ရင္
ကၽြန္ေတာ္က ဒါပဲပိုင္မွာမို႔လို႔ပါ။ ။

လြန္းဆက္ႏုိးျမတ္
(၂၀၀၅)

မီးစ

မီးစ

ခ်စ္ျခင္းတရားမွာ
အထိနာခဲ့တယ္။
ဘ၀ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈအားလံုး
အကိုင္းအခက္ပါမက်န္ ရိုက္ခ်ိဳးခံလိုက္ရ
ကိုယ့္ရိုးေျဖာင့္မႈကို
ဘယ္လို လက္ထိုးအန္ခ်ပစ္ႏိုင္မွာတဲ့လဲ
ဥမင္လႈိဏ္ေခါင္းလို
မသိနားမလည္ျခင္းမ်ား
နက္ေမွာင္လ်ိဳ႕၀ွက္မႈမ်ား
ဘယ္ေသာ့နဲ႔မွ ဖြင့္မရႏိုင္ခဲ့ဘူး။
တက္ေခါက္သံတစ္ခုအဆံုး
ဒိုင္ယာရီၾကားက
စြယ္ေတာ္ရြက္ေတြ ဆြဲထုတ္မီးရႈိ႕ပစ္တယ္။
ဒဏ္ရာနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ့
ကႏၱာရလြင္ျပင္ဆန္ဆန္ တီးလံုးေတြသာ
စီ(၆၀)တစ္ေခြစာ ျပည့္လို႔။

လက္ႏွစ္ဖက္ေနာက္ပစ္ပါ
ေခါင္းကေလးေမာ့ပါ
တခစ္ခစ္ရယ္ပါ
ဒီမွာေတာ့ ေတးေမွ်ာ္ပုခက္ထဲ
အိပ္မက္ေတြ ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
(၂၀၀၅)

သက္ေတာ္ေစာင့္

သက္ေတာ္ေစာင့္

နတ္သမီးေတြ တီးခတ္တဲ့
ဗ်တ္ေစာင္းသံခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ပဲ
အိပ္စက္ပါေတာ့…ေကာင္မေလးေရ

ေလျပင္းေတြလည္း
တိုးတိုးသာသာ ေျပးေဆာ့ေပးၾက
ေကာင္းကင္မွာ နက္ခတ္စံုေစရမယ္။

လေရာင္ကေမႊးေမႊး
စမ္းေခ်ာင္းကေလး ၿငိမ္သက္စြာ စီးဆင္းတယ္။

ေကာင္မေလးေရ
ပူေလာင္တာေတြ ခ၀ါခ်ၿပီး
ေႏြးေထြးတိတ္ဆိတ္ အိပ္စက္ပါေတာ့…

ပန္းအိပ္မက္တစ္ပုဒ္
လွပစြာ မက္ရဖို႕အတြက္
မိစၦာအထပ္ထပ္ကို
ငါ့ဓားနဲ႔ အပိုင္းပိုင္း ခုတ္ျဖတ္ေပးပါ့မယ္။ ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
(၂၀၀၀)

ေဆာင္းနတ္သမီး

ေဆာင္းနတ္သမီး

ႏွင္းခိုးအိပ္မက္ေတြပဲ ေပးသြားတယ္
ေနာက္…ေဆာင္းကို တရႈိက္ႀကီးေပြ႕ၿပီး
ျပန္သြားတယ္။

ျပန္မသြားခင္မွာ
လက္က်န္ျမဴေငြ႕ေတြၾကားကေန
သြယ္ေျပာင္းေအးစက္တဲ့ လက္ေခ်ာင္းအစံုနဲ႔
ႏွလံုးသားကို ႏႈိက္ယူသြားေသးရဲ႕။ ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
(၂၀၀၁)

၀ကၤပါ

၀ကၤပါ

ႏွင္းေတာထဲထိုင္ၿပီး
ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး
ျပာေရာ္ေသြးဆုတ္သြားတဲ့အထိ
မင္းနာမည္ေလး ေအာ္ေခၚေနမိတယ္။

နာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့
ေၾကာင္ေပါက္စနေလးဟာ
ငါေပါ့။ ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
(၂၀၀၄)

အလြမ္း

အလြမ္း

မိုးလင္းကတည္းက
အရိုင္းဆန္တဲ့ ဂစ္တာရိုက္ခ်က္ေတြနဲ႔အတူ ေၾကကြဲ
အျပစ္အနာအဆာမဲ့
ေအးတိေအးစက္ စကားသံေလးကိုမွ
နားထဲမွာ မၾကာခဏ ၾကားေယာင္မိ
ရုန္းၾကြေတာက္ပခဲ့တဲ့ ေန႕စြဲေဟာင္းေတြ
ဘယ္လိုမွ ျပန္ၿပီးတူးေဖာ္မရေတာ့ဘူး
၀င္သက္ထြက္သက္မ်ားက မီးကၽြမ္းသလို ပူျပင္းေနဆဲပါ
မ်က္ရည္၀ဲ၀ဲနဲ႔ေပါ့
ရထားဥၾသသံေလးက ငါ့ကို သူမဆီ ျပန္ပို႔ေပးတယ္။ ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
(၂၀၀၁)