လမ္း

လမ္း

1001488_655148601165780_350051783_n

(၁)

ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ေတြက ေလႏွင္ရာ လြင့္ေနသည္။ ေတာလမ္းေလး၏ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ဆီမွ ၀ါးရြက္တို႔ခ်င္း ပြတ္ခတ္သံ ေတြ ၾကားေနရ၏။ သဘာ၀တရား၏ ေဒသနာေတာ္ဟု ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ဆင္ျခင္လိုက္သည္။

ေတာလမ္းတစ္ေနရာအေရာက္ ငွက္ခတ္သမားတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဆံုဆည္းမိသည္။

“ဒကာ…သူတစ္ပါးခႏၶာအိမ္ကို အဘယ္ေၾကာင့္ဖ်က္ဆီးရသနည္း”

ငွက္ခတ္သမားလက္ထဲမွ ငွက္ေသမ်ားအား ၾကည့္ကာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက မိန္႔၏။

“ခႏၶာအိမ္ဆိုသည္မွာ အဘယ္နည္း…ရွင္ဘုရား”

“အသက္၀ိဥာဥ္ကိန္း၀ပ္ရာ အိမ္သည္ ခႏၶာအိမ္ျဖစ္၏… ဒကာ”

“ရွင္ဘုရား…သူတစ္ပါးခႏၶာအိမ္ကို ငါမဖ်က္ဆီး…ငါ့အလုပ္ကိုငါလုပ္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္”

“သင့္အလုပ္ဆိုသည္မွာ မွန္၏…သို႔ေသာ္ သူတစ္ပါးအသက္၀ိဥာဥ္ကိန္း၀ပ္ရာ ခႏၶာအိမ္ကို ဖ်က္ဆီးသူ၌ အတံု႕အလွည့္၀ဋ္ သေဘာသည္ အၿမဲရွိတတ္၏…ဒကာ”

(၂)

ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ သကၤန္းစကို ေလၾကမ္းတစ္ခ်က္ေျပး၀င္တိုးတိုက္သြား၏။ ေျမနီလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ နီေမာင္းေသာ သဲမႈန္တို႔ သည္ ေလထုထဲ အလိပ္လိုက္ထေနသည္။ ေရွ႔ဆီတြင္ ရြာေလးတစ္ရြာကို ခပ္ပ်ပ်လွမ္းျမင္ရ၏။

ရြာလယ္ပိုင္းကို ျဖတ္သန္းသြားစဥ္ ႏြားတစ္ေကာင္ကို အျမင္မေတာ္ေအာင္ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းေနေသာ ရြာသားတစ္ေယာက္ကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြ႕မိ၏။ ရြာသားက ႏြားကို အတင္းဆဲဆိုရိုက္ႏွက္ကာ လွည္းေကာက္ဖို႔ ျပင္ေနသည္။ ႏြားကား မေရြ႕။ ေပကပ္ၿမဲ ေပကပ္ ေနသည္။ ႏြားေပကပ္ေလေလ ရြာသားက အတင္းရိုက္ႏွက္ဆဲဆိုေလေလျဖစ္ေနသည္။

“ဟဲ့…ဒကာ…ဘယ္တုန္းကမ်ား ႏြားက လူစကားကို သင္ဖူးလို႔လဲ။ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ သင္သာ သူ႔စကားကို နားလည္ေအာင္ သင္ၿပီး အလိုရွိရာခိုင္းျခင္းကသာ ခရီးေရာက္ေစလိမ့္မယ္…ဒကာ”

(၃)

“ဘုန္းႀကီး…သင့္မွာ ဘာပါသလဲ”

“တရားသာပါသည္…ဒကာ”

ေနေရာင္ျခည္ကား ပူျပင္းလြန္းလွေခ်သည္။ ေနေရာင္ျခည္ထက္ ပိုမိုပူျပင္းပံုေပါက္ေသာ သူမိုက္တစ္စုႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးႀကံဳေနရ ျခင္းျဖစ္၏။

“အာ…ဘာတရားလဲ။ တရားမလိုခ်င္ဘူး။ ဒီလမ္းက ျဖတ္သန္းရင္ က်ဳပ္တို႔ကို ဘုန္းႀကီးအႆျပာေပးေဆာင္ၿပီးမွ ျဖတ္သန္းရ မည္”

“ဘုန္းႀကီးမွာ အႆျပာမရွိ။ တရားသာ ရွိသည္…ဒကာ”

ဘုန္းေတာ္ႀကီးစကားေၾကာင့္ သူမုိက္ေခါင္းေဆာင္ စိတ္ညစ္သြားသည္။ သူ႔တျပည့္ေတြႏွင့္ လွည့္တိုင္ပင္သည္။ ေနာက္ဆံုး တျပည့္တစ္ေယာက္ ရွာေပးေသာ ၾကြက္တစ္ေကာင္ကို လက္ထဲထည့္လ်က္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးအား သူမိုက္ေခါင္းေဆာင္က ေမးသည္။

“ကဲ…ဘုန္းႀကီးမွာ ဘာတရားရွိသလဲက်ဳပ္တို႔မသိ။ သို႔ေသာ္ ဘုန္းႀကီးကို က်ဳပ္ေမးခြန္းတစ္ခုေမးမည္။ မွန္ေအာင္ ေျဖ။ မွန္လွ်င္ ဘုန္းႀကီးကို ဒီလမ္းက ျဖတ္သန္းခြင့္ေပးမည္။ မွားလွ်င္ တျခားလမ္းကသာ ၾကြ”

“ေမးပါ…ဒကာ”

“ဒီမယ္…က်ဳပ္လက္ထဲမွာ ရွိတဲ့ ၾကြက္ဟာ အရွင္လား အေသလား…ေျဖပါ”

ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ အေျဖကို သူမိုက္ေခါင္းေဆာင္နားစြင့္ေနသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက သူ႔လက္ထဲမွ ၾကြက္ကို အရွင္ဟု ေျဖလွ်င္ သူက လက္ထဲကၾကြက္ကို ဖ်စ္ညွစ္သတ္ပစ္မည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ၾကြက္ကို အေသဟု ေျပာလွ်င္ သူမိုက္ေခါင္းေဆာင္က အရွင္အတိုင္း ထုတ္ျပမည္ စိတ္ကူးထားသည္။ သူမိုက္ေခါင္းေဆာင္က စိတ္မရွည္သည့္ အသံျဖင့္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေမးလိုက္ျပန္သည္။

“ေျဖေလ…ဘုန္းႀကီး…ဘယ္လိုလဲ…က်ဳပ္လက္ထဲက ၾကြက္က အရွင္လား…အေသလား”

“သင့္သေဘာအတိုင္းပါပဲ…ဒကာ”

(၄)

ခရီးလမ္းက ပိုမိုၾကမ္းတမ္းခက္မာလာသည္။ ေရွ႕အဖို႔ ခရီးအရွည္ႀကီး သြားရဦးမည္။ ေခ်ာင္းေတြက ျမစ္ရွိရာ စီးဆင္းၿမဲအတိုင္း စီးဆင္းေနၿပီး ျမစ္ေတြက ပင္လယ္ရွိရာ စီးဆင္းၿမဲအတိုင္း စီးဆင္းေနသည္။ ဘာတစ္ခုမွ အလ်င္လိုစရာမလို။ ေလာကဓမၼသည္  သူ႔နည္းသူ႔ ဟန္ျဖင့္ တည္ရွိၿပီးျဖစ္သည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္ ခရီးတစ္ေထာက္နားရန္ ဇရပ္တစ္ခုေအာက္သို႔ ၀င္လိုက္သည္။

“ေလာကမွာ အႏွစ္သာရဆိုတာ မရွိဘူး။ ေရလည္း အလကား.ေျမလည္း အလကား.ေလလည္း အလကား.မီးလည္း အလကားပဲ”

ဘုန္းေတာ္ႀကီးထက္အရင္ ဇရပ္ထဲ ဦးစြာ ေရာက္ႏွင့္ေနေသာ ခရီးသြားက ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို ျမင္လိုက္စဥ္ လွမ္းေျပာသည္။ ေလာ ကကို အခ်ဥ္ေပါက္ေနသည့္ ခရီးသြားတစ္ေယာက္ျဖစ္မည္။

“အရွင္ဘုရားပဲ စဥ္းစားၾကည့္ေလ…ဒီကမၻာဟာ ဘာအႏွစ္သာရရွိသလဲ။ အာဏာရွိသူက အာဏာႏွင့္…ပညာရွိသူက ပညာႏွင့္ …ဥစၥာရွိသူက ဥစၥာႏွင့္.သန္ရာသန္ရာ မတရားျပဳမူျခယ္လွယ္ေနလိုက္ၾကတာမ်ား က်ဳပ္တို႔လို ေက်ာမြဲနင္းျပားေတြအတြက္ေတာ့ အားကိုးစရာ ကယ္တင္ရွင္ဆိုတာ မရွိဘူး။ က်ဳပ္တို႔ဘ၀ေတြကလည္း အႏွစ္သာရကင္းမဲ့လို႔ ”

“မိမိကိုယ္သာ ကိုးကြယ္ရာလို႔ ဗုဒၶေဟာၾကားခဲ့သည္မဟုတ္လားဒကာ…ၿပီးေတာ့ ေလာကမွာ အႏွစ္သာရဆိုသည္မွာ အမွန္ရွိ၏ ဒကာ”

“ေလာကမွာ အႏွစ္သာရအမွန္ရွိလွ်င္ ဘယ္မွာလဲ ဘုန္းႀကီး…လက္ေတြ႔ျပပါ”

“ေကာင္းၿပီ…ဒကာ..ေဟာဟိုေသာက္ေရအိုးစင္က ေရအိုးေဟာင္းကို ယူခဲ့ေလာ”

ဇရပ္ေထာင့္တစ္ခုတြင္ ပင့္ကူမွ်င္မ်ားစြဲေနေသာ ေရအိုးေဟာင္းတစ္လံုးကို ခရီးသြားက သြားယူသည္။

“ယူခဲ့ပါၿပီ…ဘုန္းႀကီး”

“ေရအိုးကို ခြဲေလာ့”

“ခြဲပါၿပီ…”

“အခုသင္ ဘာကိုျမင္သနည္း”

“အိုးျခမ္းကြဲမ်ားကို ျမင္ပါသည္”

“ထုိအိုးျခမ္းခြဲမ်ားကို ထပ္ေျခဖ်က္ပါဦး”

“အမႈန္႔မ်ားကို ျမင္ပါသည္”

“ထိုအမႈန္႔တို႔ကို ထပ္မံ၍ ခြဲစိတ္ေခ်ဦး”

“ခြဲစိတ္လိုက္ပါၿပီ”

“သင္ဘာကိုေတြ႕သနည္း”

“ဘာမွ မရွိ…ဗလာနိတၳိသေဘာကို ေတြ႔ပါသည္။ က်ဳပ္ေျပာသလို အႏွစ္သာရကင္းမဲ့မႈလည္းျဖစ္ပါသည္”

“မေလာပါႏွင့္…ဒကာ…မွတ္ပါေလ…သင္သည္ အႏွစ္သာရကို မျမင္မေတြ႔ႏိုင္။ စင္စစ္ဤအႏွစ္သာရတို႔မွ အမႈန္႔ျဖစ္လာသည္။ အမႈန္႔မွ အိုးျခမ္းကြဲျဖစ္လာသည္။ အိုးျခမ္းကြဲမွ ေရအိုးျဖစ္လာသည္။ ဤနည္းအတိုင္းပင္ ေလာက၌ အႏွစ္သာရဟူသည္ အမွန္ပင္ရွိေအာင္ ဖန္တီးသည္။ အမွန္လည္း ရွိ၏။ ထို႔ေၾကာင့္သင္ရွိ၏။ သင့္ကိုယ္သင္ ကယ္တင္ပါ…ဒကာ”

(၅)

ေတာအုပ္က နက္သထက္ နက္လာသည္။ စိတ္ၾကည္လင္ျခင္းကိုေပးေသာ ေရတံခြန္မ်ား၊ ၾကည္ႏူးျခင္းေမႊးရနံ႕ကိုေပးေသာ ပန္းပြင့္မ်ား၊ သက္၀င္လႈပ္ရွားျခင္းကုိေပးေသာ ေတာေကာင္ငယ္မ်ား၏ အသံမ်ားႏွင့္ ေတာ အုပ္၏ ဖြဲ႕စည္းမႈက ေျပျပစ္ေနသည္။ လူသူအေရာက္ အေပါက္နည္းလြန္းသည့္ ေတာအုပ္အတြင္းပိုင္းတစ္ေနရာတြင္ ေယာဂီတစ္ပါးႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးဆံုသည္။ ေယာဂီက သစ္ပင္တစ္ပင္ ေအာက္တြင္ တင္ပလႅင္ခ်ိ တ္ေခြထိုင္လ်က္ စ်ာန္ျဖင့္ ေျမာက္ၾကြေန၏။

“တန္ခိုးစ်ာန္ကို ရသေလာ…ဘုန္းႀကီး”

“မရပါ”

“တန္ခိုးစ်ာန္မရေသာ တရားအားထုတ္သူသည္ ဘ၀တစ္၀က္ရႈံးေနၿပီျဖစ္၏”

ေယာဂီက စ်ာန္ျဖင့္ ေျမာက္ၾကြလိုက္ ေအာက္ဖက္သို႔ နိမ့္ဆင္းလိုက္ႏွင့္ အာရံု၀င္စားျပေနသည္။

“အို…ေယာဂီ…နိဗၺန္ေရာက္ေၾကာင္းအဘယ္တရားကို သင့္က်င့္ပါသနည္း”

“မက်င့္ပါ တန္ခိုးစ်ာန္ရရာရေၾကာင္းတရားေတြသာ က်င့္ႀကံပါ၏”

“အို…ေယာဂီ…တန္ခိုးစ်ာန္ရရာရေၾကာင္းတရားေတြ မည္ေရြ႕မည္မွ်ေပါက္ေျမာက္ေနေစကာမူ နိဗၺန္ေရာက္ေၾကာင္းတရားကို မက်င့္ႀကံသူသည္ တစ္ဘ၀လံုး ရႈံးေနၿပီးျဖစ္၏”

စကားအဆံုးတြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္  ေယာဂီကို အရိုအေသေပးႏႈတ္ဆက္ကာ ခရီးဆက္ေလသည္။

 

 

လြန္းဆက္ႏုိးျမတ္

ဇီ၀က မဂၢဇင္း၊ဇြန္၊ ၂၀၁၃

(၀န္ခံခ်က္-ဖတ္မွတ္ဖူးေသာ ပံု၀တၳဳအခ်ိဳ႕ကို အေျခခံပါသည္။)

ၿမိဳ႕ကေလးဆီမွ

??????????ၿမိဳ႕ကေလးဆီမွ

(၁)

ၿမိဳ႕ကေလး၏ လမ္းမ်ားသည္ မေျပျပစ္ၾကပါ။ ကုန္းတက္ကုန္းဆင္းမ်ားလြန္းျခင္းသည္ ၿမိဳ႕ကေလး၏ ထင္ရွားေသာ ၀ိေသသ တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ ဟိုအရင္ေခတ္ေတြတုန္းက ေရနံေတြ အလွ်ံပယ္ေအာင္ ထြက္ခဲ့ဖူးေသာ ၿမိဳ႕ကေလးသည္ အၿမဲလိုပင္ ပူျပင္း ၿပီး ေျခာက္ေသြ႔ေနတတ္၏။ ထို႔အျပင္ ၿမိဳ႕ကေလး၏ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈႏႈန္းမွာလည္း အျခားၿမိဳ႔မ်ားႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္လွ်င္ သိသာ စြာ ေႏွးေကြးအထီးက်န္ ေနေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က စက္ဘီးကေလးကို ၿမိဳ႕ကေလး၏ ဗဟိုလမ္းမႀကီး ကုန္းတက္အတိုင္း အသာတြန္းလာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေခါင္းထက္တြင္ေတာ့ လွ်ာထိုးဦးထုပ္ေလးတစ္လံုးေဆာင္းထားခဲ့ပါသည္။ ဤသည္မွာ ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕ အထီးက်န္ေသာ ၿမိဳ႔ကေလးတြင္ ကၽြန္ေတာ္ မည္ကဲ့သို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေပါ့ပါး စြာ ေနထိုင္ခဲ့သလဲဆိုသည္ ကို ျပန္ေျပာျပရန္ အစျပဳလိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါ၏။

ကၽြန္ေတာ့္ေဘး လမ္းမႀကီးေပၚကေန ျမင္းလွည္းတစ္စင္း ျဖတ္သန္းေက်ာ္တက္သြားသည္။ ျမင္းခြာသံေတြက ကတၱရာလမ္း မႏွင့္ ထိရိုက္ၿပီး စည္းခ်က္မွန္မွန္ထြက္ေပၚေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္းပိန္ပိန္ေလးေတြကို ခ်စ္သည္။ ၾကည့္ေကာင္းလြန္းေ သာ ျမင္း၀၀ၿဖိဳးၿဖိဳးေတြ ကိုလည္း ခ်စ္ပါသည္။ ျမင္းခြာသံရိုက္ေသာ ဦးေလးႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ခင္ေတာ့ မခင္။ ညစ္ေထးေထး စစ္အက်ီ္လက္ရွည္ အေဟာင္းႀကီးကို ထာ၀စဥ္၀တ္ဆင္ထားတတ္ေသာ ဦးေလးႀကီး၏ ရုပ္သြင္ကို ကၽြန္ေတာ္ေ ၾကာက္သည္။ အရုပ္ဆိုးေသာ ဦးေလးႀကီး၏  မ်က္ႏွာေပၚတြင္ မုတ္ဆိတ္ေမႊးႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးထူထူေတြလည္း ရွိ၏။ အဲဒီ့မုတ္ ဆိတ္ေမႊးေတြ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြ မရွိလည္း ဦးေလးႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္တာပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ရံ ဦးေလးႀကီးအနားမွ နီးကပ္ စြာ ျဖတ္သန္းမိေသာအခါတြင္ ဦးေလးႀကီးဆီမွ ခ်ဥ္စူးစူးအနံ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ရြံပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕က ထိုအနံ႔ကို အရက္နံ႔ဟုေျပာၾက၏။

ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ခ်ိန္ေတြတိုင္း ကၽြန္ေတာ္သည္ ဦးေလးႀကီးအလုပ္လုပ္ရာ ဗာဒံပင္ရိပ္ေအာက္မွ ျမင္းလွည္းျပင္ဆိုင္ ကို ျဖတ္သန္းသြားရတတ္သည္။ ျမင္းလွည္းျပင္ဆိုင္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ျမင္းလွည္းဂိတ္လည္း ရွိသည္။ ေက်ာင္းသြားလွ်င္ စက္ဘီးယူခြင့္ မရေသာ ကၽြန္ေတာ့္လွမ္းလက္စေျခလွမ္းတို႔သည္ ဦးေလးႀကီး၏ ျမင္းလွည္းျပင္ဆိုင္နားေရာက္ တိုင္း သိသိသာ သာတုန္႔ဆိုင္းသြားၿမဲျဖစ္သည္။ ဦးေလးႀကီး ျမင္းခြာေရြးေနပံု၊ ျမင္းခြာသံရိုက္ေနပံု၊ ျမင္းလွည္း၏ အျခားအစိတ္အပိုင္းတစ္ ခုခုကို ျပင္ဆင္ေနပံုမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္က ရွည္ၾကာစြာ ေငးေမာတတ္ပါသည္။ ဆိုင္ေျမျပင္ရွိ သစ္သားငုတ္တြင္ ႀကိဳးခ်ည္ထားေ သာ ျမင္းမ်ား၏ ေဘးဘက္မွ နီးနီးကပ္ကပ္ျဖတ္သန္းသြားရသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ အရသာတစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနပါ၏။ ျမင္းမ်ား၏ ခႏာကိုယ္မွ ထြက္ေသာအနံ႔၊ ျမင္းေခ်းနံ႔ႏွင့္ ျမင္းစာနံ႔မ်ားရႈရႈိက္ရမိၿပီဆိုလွ်င္ ဦးေလးႀကီး၏ ျမင္းလွည္းျပင္ဆိုင္နားေရာက္ခါနီး မွန္း ကၽြန္ေတာ္သိပါသည္။ ယခုပင္ ေရွ႕နားေလာက္ဆိုလွ်င္ ဦးေလးႀကီး၏ ျမင္းလွည္းျပင္ ဆိုင္ကို ေရာက္ေတာ့မည္။ ကုန္း တက္ေျပေသာ လမ္းမႀကီး၏ ဆင္ေျခေလွ်ာအပိုင္းတစ္ခုမွ စတင္ကာ ကၽြန္ေတာ္သည္ စက္ဘီးေလးကို နင္း လိုက္ပါ၏။ စက္ဘီး ကို လမ္းမႀကီးအတိုင္းနင္းတက္ရသျဖင့္ လမ္းမႀကီးတစ္ဖက္ရွိ ဦးေလးႀကီး၏ ျမင္းလွည္းျပင္ဆိုင္ကို ထိုေန႔အဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ရွည္ၾကာစြာေငးေမာခြင့္ မရႏိုင္ေတာ့ပါ။
(၂)

အေ၀းေတာင္ကုန္းမ်ားေပၚတြင္ စည္းခ်က္မွန္စြာ လည္ပတ္ေနသည့္ ေရနံတူးယႏၱယားလက္တံညိဳမည္းမည္းႀကီးမ်ားကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်တတ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေရနံတူးယႏၱယားလက္တံညိဳမည္းမည္းႀကီးမ်ားကို ၿမိဳ႕ကေလး၏ အစြန္အ ဖ်ားေရာက္ေအာင္ထိ စက္ဘီးနင္းသြားမွသာ ျမင္ရႏိုင္ပါသည္။ အေ၀းမွပင္ ျမင္ခြင့္ရျခင္းျဖစ္ၿပီး ထိုေရနံတူးယႏၱယားႀကီးအနား သို႔ တာ၀န္ရွိသူမ်ားမွအပ မည္သူမွ် နီးကပ္စြာ ၾကည့္ရႈခြင့္ျပဳမထားပါ။ ထို႔အျပင္ ၿမိဳ႔ကေလး၏ အစြန္အဖ်ားသို႔ စက္ဘီးနင္းသြား ရန္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ့္လို ေကာင္ငယ္ ေလးတစ္ေယာက္အတြက္ မျဖစ္ႏိုင္ေအာင္ ေ၀းလံလြန္းလွပါ၏။

တစ္ခုေသာ သႀကၤန္ကာလတြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုႏွင့္ ေျခလ်င္လိုက္ပါကာ ၿမိဳ႔ကေလး၏ အစြန္သို႔ ေရာက္ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ဘယ္လိုေၾကာင့္ သည္ေလာက္ ကၽြန္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ခဲ့သလဲ မသိပါ။ ၿမိဳ႔ကေလး၏ အစြန္ကို ၿမိဳ႕ပတ္လမ္းအ တိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကစဥ္က ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ဖြဲ႔လံုး၏ ခႏာကိုယ္မ်ား သည္ ေရမ်ား ရႊဲစိုေနၿပီး ေရဗူး ထည့္ထားေသာ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုယ္စီလြယ္ပိုးကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ထဲတြင္လည္း ေရျပြတ္အသီးသီးကို ကိုင္ေဆာင္ထား လ်က္ရွိပါသည္။ အေ၀းေတာင္ကုန္းတစ္ခုေပၚမွာ လည္ပတ္ေနေသာ ထိုေရနံတူးယႏၱယားႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲမွ တစ္ေ ယာက္က ျမင္သြားၿပီး ၀မ္းသာအားရလက္ညိွဳးထိုးျပကာ အဲသည့္ ေနရာကို သြားလို႔ရရင္ေကာင္းမည္ဟု စကားစ၏။

“ဟင့္အင္း သြားရင္ ငါတို႔ကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္လိမ့္မယ္”
ေရျပြတ္ေသနတ္ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏ စကားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးကို ေၾကာက္ရြံ႕သြားေစ သည္။
“ေအး ဟုတ္တယ္ အဲဒီ့မွာ သံဆူးႀကိဳးနဲ႔ ၿခံစည္းရိုးကာထားတယ္…ၿခံစည္းရိုးေပၚမွာ
အဲဒီ့ေနရာကို ျဖတ္သန္းသြားလာရင္ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္မယ္လို႔ ဆိုင္းဘုတ္ေရးၿပီးခ်ိတ္ထားတယ္ ”

စတီးလ္ေရျပြတ္ကိုင္ထားေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏ စကားအဆံုးမွာေတာ့ ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ေၾကာက္ရြံ႕ စိတ္ ေနရာတြင္ မသိနားမလည္မႈက အစားထိုးသြားပါသည္။ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကာင္းစြာနားမလည္ႏိုင္ေသာ ကိစၥမ်ား သည္ မ်ားျပားလွ၏။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ထိုေရနံတူးယႏၱယားႀကီးမ်ားအေၾကာင္းကို ဆက္မေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ပါ။ အေၾကာင္းႀကီးငယ္ရွိ၍ ၿမိဳ႕ျပင္ ဖက္ေရာက္ေသာအခါတိုင္း အေ၀းေတာင္ကုန္းမ်ားေပၚတြင္ လွမ္းျမင္ေနရသည့္ ေရနံတူး ယႏၱယားႀကီးမ်ား၏ လက္တံညိဳမည္းမည္းႀကီးမ်ားကို သေဘာက်စြာ ေငးေမာရင္း အဲသည္ေနရာကို သြားလွ်င္ တကယ္ ပဲ ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္မည္လားဟု ကေလးပီပီ သိခ်င္မိခဲ့ဖူးပါ၏။ သို႔ေသာ္ ဤကိစၥသည္ ကစားစရာ မဟုတ္မွန္းလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ သေဘာေပါက္တတ္ခဲ့ပါသည္။
(၃)

ၿမိဳ႕ကေလး၏ ေတာင္ဘက္ျခမ္းတြင္ လြန္စြာျမင့္မားလြန္းေသာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးျပတ္မ်ားတည္ရွိပါသည္။ ညေနခင္းတခ်ိဳ႕တြင္  ကၽြန္ေတာ္သည္ အိမ္နီးခ်င္းသူငယ္ခ်င္းသံုးေ လးေယာက္ႏွင့္အတူ ေခ်ာက္ကမ္းပါးမ်ားတည္ရွိရာသို႔ စက္ဘီးကုိယ္စီနင္း ၿပီး ေရာက္ရွိသြားတတ္သည္။ အနီးဆံုးေခ်ာက္ကမ္းပါးဟု ေခၚဆိုႏိုင္မည့္ ေနရာကို ေရာက္ရွိရန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ သိပ္မ ခက္ခဲပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၿမိဳ႔ကေလး၏ ညီညာေသာ ေျမသားႏွင့္ဆက္စပ္ေနသည့္ ၄င္းသည္ အစြန္တစ္ေနရာေရာက္ သည္တြင္မွ ေအာက္ဖက္သို႔ ေပေပါင္းမ်ားစြာ နက္ရႈိင္းေသာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးျပတ္တစ္ခုအသြင္ မတ္ေစာက္နိမ့္ဆင္းသြားျခင္းေ ၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ေခ်ာက္ကမ္းပါးထိပ္တြင္ ေလသည္ အၿမဲတမ္း အားႏွင့္အင္ႏွင့္ တိုက္ခတ္ေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ထိုေခ်ာက္ကမ္းပါးေပၚ တြင္ စက္ဘီးမ်ားကို ေထာင္လ်က္တစ္မ်ိဳး လွဲလ်က္တစ္မ်ိဳး အဆင္ေျပသလို ထားလိုက္ၾက၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္က မူ ေခ်ာက္ကမ္းပါး၏ အစြန္ဆံုး ေရာက္ႏိုင္သမွ်ေရာက္ေအာင္သြားကာ ထိုင္တတ္ၾကသည္။ ေလက ကၽြန္ေတာ္တို႔အ၀တ္အစား မ်ားႏွင့္ ဆံပင္မ်ားေပၚကို တခ်ိန္လံုး တဟူးဟူးတိုး၀င္ေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ဦးေခါင္မ်ားထက္တြင္ တိမ္စိုင္ျဖဴေတြ လြင့္ပါးေနၾကလ်က္ ေကာင္းကင္၏ အေရာင္သည္ ျပာလြင္လင္းက်င္းေနေလ၏။ ေခ်ာက္ကမ္းပါးျပတ္မ်ားေပၚမွ ဟိုးေအာက္ ဘက္သို႔ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ စိမ္းျမေနေသာ ကိုင္းစိုက္ခင္း စိမ္းစိမ္းမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ ငရုတ္၊ၾကက္သြန္၊ေျပာင္းဖူး စေသာ သီးႏွံမ်ားကို စိုက္ပ်ိဳးထားသည့္ ကိုင္းစိုက္ခင္းမ်ားျဖစ္ပါ၏။ ကိုင္းစိုက္ခင္းမရွိ ေသာ ေနရာမ်ားတြင္ေတာ့ ေသာင္ျပင္၀ါ၀ါ မ်ားက တျပန္႔တျပဴး ရွိေနကာ အေ၀းတြင္ ေရႊအိုေရာင္လက္လက္ထေနသည့္ ဧရာ၀တီျမစ္ေရအစပ္ကို လွမ္းျမင္ႏိုင္ေသး သည္။ ျမင္ကြင္းက တစ္ပိုင္းတစ္စသာျဖစ္ေသာ္လည္း ဧရာ၀တီ၏ ခမ္းနားမႈကို ဖံုးကြယ္ရန္ေတာ့ မလံုေလာက္ပါ။

ေအာက္ဖက္ခပ္လွမ္းလွမ္းေနရာမ်ားတြင္ အျခားေခ်ာက္ကမ္းပါးျပတ္မ်ားကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြ႔ေနရသည္။ ထေနာင္းပင္ ၊ကႏၱာရပင္အနည္းငယ္ကိုလည္း ေအာက္ဖက္တြင္ လွမ္းျမင္ရ၏။ တစ္ခ်ိဳ႔ေသာ ထေနာင္းပင္၊ ကႏၱာရပင္မ်ားမွာ ေခ်ာက္ကမ္း ပါးျပတ္နံရံ ေျမသားကို တြယ္ကပ္ေပါက္ေရာက္ေနၾကသည္။ စင္စစ္တြင္မူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေ နေသာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးအပါ အ၀င္ လွမ္းျမင္ေနရသည့္ ေအာက္ဖက္အေ၀းရွိ ေခ်ာက္ကမ္းပါးျပတ္မ်ားသည္ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ဧရာ၀တီ၏ ျမစ္ကမ္းပါးယံ မ်ားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္မွာ အလြန္ေ သခ်ာပါသည္။ ကာလမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ၿပီးေနာက္ ေျပာင္းလဲေရြ႕လ်ားသြားေသာ ျမစ္စီးေၾကာင္းေ ၾကာင့္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးျပတ္မ်ားသည္ ဟိုေနရာ သည္ေနရာတြင္ အပိုင္းပိုင္းျပတ္ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ျမင္ေတြ႔ေနရေသာ အေျခအေနေရာက္ရွိလာပံုေပၚပါ၏။ ေအာက္ဖက္ေခ်ာက္ကမ္းပါးျပတ္မ်ားရွိရာဆီ သြားခ်င္လွ်င္ေတာ့ ဟိုးေအာက္ဖက္လွ်ိဳထဲ အရင္ဦးဆံုး ဆင္းရလိမ့္မည္။ ၿပီးမွတစ္ခါ မတ္ေစာက္ျမင့္မားေသာ အျခားေခ်ာက္ကမ္းပါးျပတ္ တစ္ခုၿပီး တစ္ခုေပၚ ခဲရာခဲဆစ္ျပန္တက္ရမည္ျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕ေခ်ာက္ကမ္း ပါးျပတ္မ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ထိုင္ေန ေသာ ေခ်ာက္ကမ္း ပါးထက္ပင္ ပိုျမင့္မားေနတတ္သည္။ အမ်ားစုကေတာ့ နိမ့္ပါးၾက၏။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲတြင္ မည္သူကမွ် ေခ်ာက္ကမ္းပါး၏ ဟိုးေအာက္ဖက္လွ်ိဳအဆံုးထိေရာက္ေအာင္ မဆင္းဖူးၾကပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ တြင္ေတာ့ အျခားေခ်ာက္ကမ္းပါးျပတ္ထိပ္ သို႔တိုင္တက္၍ ေအာ္ဟစ္ဆူညံေနၾကေသာ လူအုပ္စုမ်ားကို ရွားရွားပါးပါးေတြ႕ဖူး ပါသည္။ တစ္ႀကိမ္တုန္းကေတာ့ ဟိုးေအာက္ဖက္လွ်ိဳထဲသို႔ ဆင္းၾကဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမွန္တကယ္ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူး၏။ စက္ဘီးေတြ ကို အေပၚဖက္မွာ ေသာ့ခတ္လ်က္ထားခဲ့ကာ ဆင္းခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေအာက္ေျခတြင္ ေျမႀကီးခဲမ်ားရွိေနေသာ မတ္ေစာက္ သည့္ ဆင္ေျခေလွ်ာမ်ားကို လမ္းအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အသံုးျပဳရပါသည္။ သည့္ထက္ပိုမိုမတ္ေစာက္ေသာ ေနရာမ်ားတြင္ေတာ့ မာေက်ာက်စ္လစ္ေနသည့္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးနံရံေျမသားကို ကုပ္တြယ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေအာက္ဆင္းရ၏။ တစ္ခါတစ္ ရံ ေခ်ာက္ကမ္းပါးနံရံေျမသားတြင္ တြယ္ကပ္ေပါက္ေနသည့္ ထေနာင္းပင္၊ ကႏၱာရပင္မ်ား၏ အကူအညီကို ယူရသည္။ ဆူးမ်ား ကိုလည္း သတိထားရေသး၏။ သည္မွာတင္ ေအာက္ကိုဆက္ၿပီးဆင္းႏိုင္ေသာ သူႏွင့္ မဆင္းႏိုင္ေသာ သူဟူ၍ လူစုက ႏွစ္စုကြဲ သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အျခားႏွစ္ေယာက္မွာ ဆင္းႏိုင္ၿပီး ေနာက္ႏွစ္ေယာက္မွာ ဆက္မဆင္းႏုိင္ေတာ့ပါ။ ေအာက္ေျခေ ရာက္ဖို႔ရန္မွာလည္း အေ၀းႀကီးလိုေနပါေသးသည္။ ဆင္းႏိုင္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဆက္ဆင္းခဲ့ၾကရာ ေနာက္ထပ္၀ါး ႏွစ္ရိုက္ေ လာက္ထိသာ ဆင္းႏိုင္ၾကၿပီး ဘယ္လိုမွ ဆက္မဆင္းႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အကိုင္အတြယ္မရွိေသာ ေနရာတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခရီးစဥ္ အဆံုးသတ္သြားခဲ့ပါ၏။ ထိုေနရာမွေန၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးအေပၚသို႔ ျပန္တက္ခဲ့ၾကရသည္။ သည့္အတြက္ အျပစ္ တင္စရာရွိသည္မွာ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ပုေသာ အရပ္ႏွင့္ လူႀကီးအားအင္ကို မမွီႏိုင္ေသးေသာ အခိ်န္ကာလကိုသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
(၄)

ကၽြန္ေတာ္တက္ရေသာ စာသင္ေက်ာင္းသည္ လူဦးေရနည္းပါးေသာ နယ္ၿမိဳ႕ေလးမ်ား၏ ထံုးစံအတိုင္း တစ္ေနကုန္ေအာင္ တက္ရ ပါသည္။ ႏွစ္စဥ္တကၠသိုလ္၀င္းတ န္းေအာင္ခ်က္ေကာင္းေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ကေလးသည္ အနီးအနားၿမိဳ႕ မ်ားႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္လွ်င္ ပညာေရး မွာ အေတာ္ကို ျမင့္မားသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ကစားမက္ေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ပင္ တစ္ႏွစ္တစ္တန္းမွန္မွန္ေအာင္၍ အဂၤလိပ္စာဘာသာႏွင့္ သခ်ၤာဘာသာကို က်ဴရွင္အၿမဲယူထားရသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေက်ာင္းမ တက္မီ မနက္ခင္းေစာေစာမွာ ကၽြန္ေတာ္ က်ဴရွင္သြားရ၏။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ညေနခင္းမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ က်ဴရွင္တက္ခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။ က်ဴရွင္ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္း၌ သင္ျပေသာ ဆရာ၊ဆရာမမ်ား ပင္ ျဖစ္ၾက၏။

ကၽြန္ေတာ္၏ သခ်ၤာက်ဴရွင္ခ်ိန္သည္ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္မနက္ပိုင္းတခ်ိဳ႕ႏွင့္ စေန၊တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာ ျဖစ္ၿပီး အဂၤလိပ္စာက်ဴရွင္ ခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ညေနခင္းတိုင္းမွာ ျဖစ္သည္။ ဘာသာမတူသျဖင့္ သင္ၾကားေသာ ဆရာမ်ား မတူညီၾကသလို ေက်ာင္း သားမ်ားလည္း မတူညီၾကပါ။ ကၽြန္ေတာ္တက္ေသာ က်ဴရွင္ႏွစ္ခုကို အတူတကြလိုက္တက္ေ သာ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ႕ ရွိေသာ္လည္း အနည္းစုသာ ျဖစ္သည္။ ထိုအနည္းစုကို ခဏဖယ္ထားလိုက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ က်ဴရွင္တစ္ခုစီက ေက်ာင္း သားတစ္ဖြဲ႔ခ်င္းစီႏွင့္  ရင္းႏွီးသလို ျဖစ္ေနသည္။ အဂၤလိပ္စာက်ဴရွင္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ သခ်ၤာက်ဴရွင္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားဟူ၍ အဖြဲ႔ႏွစ္ဖြဲ႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုႏွစ္ဖြဲ႔ထဲတြင္ သူသည္ သခ်ၤာ က်ဴရွင္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအဖြဲ႔ထဲတြင္ ပါ၀င္လာခဲ့ပါသည္။

သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ မည္သည့္အခါကမွ် ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ၾကဖူးျခင္းမရွိပါ။ ထို႔အျပင္ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေက်ာင္းမွာ အခန္း ခ်င္းမတူဘဲ စာေတာ္ပံုရေသာ သူက Bခန္းက ျဖစ္ၿပီး စာညံ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္က Dခန္းက ျဖစ္သည္။ Dခန္း သည္ ေက်ာင္းတြင္ ေနာက္ဆံုး အခန္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းမွာ အခန္းခ်င္းမတူေသာ္လည္း သခ်ၤာက်ဴရွင္တက္ရာ မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ တူညီခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံေရးေျပျပစ္သူျဖစ္ပါလ်က္၊ သူသည္လည္း ေဖာ္ေရြေအးေဆးေသာ သြင္ျပင္ရွိပါလ်က္၊ သခ်ၤာ က်ဴရွင္တစ္ခု၌ အတူတကြတက္ေရာက္ျဖစ္ၾကပါလ်က္၊ နားမလည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ မခင္မင္မရင္းႏွီးခဲ့ၾကပါ။ ေက်ာင္းမွာ အခန္းခ်င္းမတူေသာ အျခားသူငယ္ခ်င္း မ်ားႏွင့္ က်ဴရွင္က်မွ ကၽြန္ေတာ္ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ရသူေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသာ္လည္း သူကေတာ့ အၿမဲပင္ ခၽြင္းခ်က္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ အဲသည္မနက္ခင္းမတိုင္မီ အခ်ိန္အထိေပါ့ေလ။

အဲသည္မနက္ခင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားအတြက္ ပထမအစမ္းစာေမးပြဲမတိုင္မွီ စာ ၾကည့္ခ်ိန္ပိတ္ရက္ စတင္သတ္မွတ္ေပးလိုက္ေသာ ေန႔ၿပီးဆံုး၍ ေနာက္တစ္ေန႔လည္း ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ သခ်ၤာက်ဴရွင္ကို သည္ေန႔ ေနာက္ဆံုးလာၾကျခင္း ျဖစ္ၿပီး ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ မိမိအိမ္၌ပင္ စာက်က္ရေတာ့မည္ျဖစ္၏။ ဆရာမ က စာေမးပြဲအတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ရမည္မ်ားကို မွာၾကားသည္။ ထို႔အျပင္ အေရးႀကီးေသာ ပုစၦာမ်ားကို ေက်ာက္သင္ပုန္း တြင္ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္မ်ားေပးသည္။ က်ဴရွင္ေနာက္ဆံုးေန႔ျဖစ္သျဖင့္ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေပ်ာ္ျမဴးေနၾကကာ အခါတိုင္းက်ဴရွင္တက္ခ်ိန္မ်ားႏွင့္မတူဘဲ အခန္းေလးသည္ ဆူညံေနေလသည္။ က်ဴရွင္ဆင္းလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အား လံုး ေက်ာင္းပိတ္ရက္ထဲ ေရာက္ရွိသြားမည္မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပံုစံက ပထမ အစမ္းစာေမးပြဲ ေျဖရန္ေ က်ာင္းပိတ္ သည္ႏွင့္ မတူဘဲ စာေမးပြဲၿပီး၍ ေက်ာင္းပိတ္သည့္ပံုစံမ်ိဳးျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးသည္ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွ သင္ခန္းစာမ်ားကို လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ပဲ ကူးယူေနၾကသည္။

ထိုေန႔က သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ဖက္ရွိ ခံုတန္းရွည္တစ္ခုမွာ ထိုင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ လက္ေရးေႏွးေသာ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ သူက အလ်င္ေစာစီးစြာ သင္ခန္းစာကို ကူးယူၿပီးဆံုး သြားခဲ့သည္။ သူ႔လိုပင္ လ်င္ျမန္စြာ စာကူးၿပီးသြားေသာ ေက်ာင္းသားေ က်ာင္းသူမ်ား၏ ကြန္ပါဗူးပိတ္သံ၊ လြယ္အိတ္ထဲ စာအုပ္ထည့္သံ၊ ေက်ာပိုးအိတ္ဇစ္ပိတ္သံမ်ားက အခန္းေလးထဲ တြင္ ေရွ႔ဆင့္ေ နာက္ဆင့္ဆိုသလို ထြက္ေပၚလာၾကသည္။ ခဏၾကာေသာအခါ အလ်င္ၿပီးသူမ်ားက မၿပီးေသးသူမ်ားကို စေနာက္ၾကသံ၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ႏႈတ္ဆက္ ၾကသံ၊ ျပန္ဆံုေတြ႕ရန္ခ်ိန္းဆိုၾကသံမ်ားျဖင့္ စာသင္ခန္းေလးသည္ ပိုမိုဆူညံလို႔ သြားပါသည္။
“ဖိုးခ်င္းေရ…မနက္ျဖန္ ငါတို႔ ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္ မင္းထြက္ခဲ့”
“ေအးေအး”
ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာျပင္ေပၚ တစ္စံုတစ္ေယာက္၏ လက္တစ္ဖက္က်ေရာက္လာသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ အမွန္မွာ သူက ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာျပင္ကို လွမ္းပုတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ သူ႔အသံက ကၽြန္ေတာ့္ေဘးဘက္မွ နီးကပ္ စြာ ေပၚထြက္လာသည္။
“ သြားၿပီ ဇင္ကိုေရ”
ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွ ေနာက္ဆံုးစာေၾကာင္းကို ကူးေနရင္းလက္စျဖင့္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေသာအခါမွသာ သူမွန္း ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ေမာ့ၾကည့္ ရင္း ေၾကာင္ေနခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူလူမွားၿပီးမ်ားႏႈတ္ဆက္လိုက္ သလား။ သို႔ေသာ္ လည္း ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကို သူတိတိက်က်ေခၚၿပီး ႏႈတ္ဆက္သြားခဲ့တာျဖစ္သည္။ ေၾကာင္ၿပီး ၾကည့္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူဘယ္လို ထင္လိုက္သလဲမသိပါ။ သူက ၿပံဳးျပသည္။ ထိုအခါမွ ျပန္ၿပံဳးျပရန္သတိရၿပီး သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးျပ လိုက္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အၿပံဳးမဆံုးခင္မွာပင္ သူကလွည့္ထြက္သြားေလၿပီ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲမွာ သူ႔ကို ေနာက္ဆံုး အႀကိမ္ေတြ႔ဆံုခဲ့ရတာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး သိႏိုင္မွာတဲ့လဲ။ ေနာက္တစ္ေန႔ေက်ာင္းပိတ္ရက္ တြင္ သူအပါအ၀င္ သူတို႔ B ခန္းမွ သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ စုေပါင္း၍ ၿမိဳ႕ကေလး၏ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းပါးတစ္ေနရာသို႔ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ၾကသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ျပန္ၾကားရသည္။ သူတို႔အားလံုး အနည္းငယ္မူးယစ္ေနခဲ့ၾကေၾကာင္း ကိုလည္း သူတို႔က်န္ရစ္ခဲ့ၾကေသာ ေနရာမွ ဘီယာဗူးခြံမ်ားက သက္ေသခံေနခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ ဧရာ၀တီျမစ္ထဲ ေရဆင္းကူးၾကရာ ကံဆိုးစြာပင္ သံုးေယာက္ က ေရနစ္ေသဆံုးသြားခဲ့ၾကၿပီး ထိုအထဲတြင္ သူပါ၀င္သြားခဲ့၏။ သူတို႔သတင္းသည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအတြင္း ၿမိဳ႕ကေလး၏ ရင္နာစရာေကာင္းေသာ ျဖစ္ရပ္ဆိုးသတင္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။ သူတို႔အဖြဲ႔ႏွင့္အတူ ေပ်ာ္ပြဲစားမလိုက္ျဖစ္ဘဲ က်န္ရစ္ ခဲ့ ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာ ကံေကာင္းသူမ်ားပင္ျဖစ္ပါသည္။

သည့္အရင္က သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ့္ၾကားမွာ ဘာအတားအဆီးမွ မရွိပါဘဲလ်က္ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ခ်င္းခင္မင္ခြင့္မရွိခဲ့ရသ နည္း။ သည့္အရင္က သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကားသူငယ္ ခ်င္းတစ္ဦးဦးက ဘာေၾကာင့္မိတ္မဆက္ေပးခဲ့သနည္း။(ဥပမာ-ေပ်ာ္ပြဲ စားမလိုက္ ျဖစ္ခဲ့ ေသာ ဖိုးခ်င္းကပဲ ျဖစ္ျဖစ္)။ အထူးဆန္းဆံုးမွာ သည့္အရင္က သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မခင္မင္ မသိကၽြမ္းခဲ့ပါဘဲႏွင့္ ထိုေန႔က က်ဴရွင္အျပန္မွာ သူဘာျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏႈတ္ဆက္သြားခဲ့ပါသနည္း။ ဤအေျဖမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေသာခါမွ သိခြင့္ရႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲသည္မနက္ခင္းၿပီးဆံုးသြားၿပီးေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ သူသည္ ကၽြန္ေတာ္ခင္မင္ရေသာ အျခားေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕႔ကေလးဆီမွ ကၽြန္ေတာ္၏ အျခားေ သာသူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ျမင္းဟီသံမ်ား၊ ေရနံတူးယႏၱယားႀကီးမ်ား၊ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းပါး၏ ေခ်ာက္ကမ္းပါးယံမ်ားကဲ့သို႔ ပင္ ျဖစ္ပါသည္။        ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၂၀.၉.၁၂
ညေန ၀၅း၂၀နာရီ
ဇီ၀ကမဂၢဇင္း၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ၊၂၀၁၃၊

အခြင့္အေရး

DSC01607အခြင့္အေရး

အဲဒီ့ညေနက လူေသတယ္။ ေနရာက ရပ္ကြက္အစြန္ပိုင္းက ေရေျမာင္းထဲမွာ။ အေလာင္းကို သြားၾကည့္တဲ့ လူေတြဟာ တစ္အုပ္ ၿပီးတစ္အုပ္ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေဘးလမ္းကေန  အဲဒီ့ေရေျမာင္းႀကီးဆီသြားၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း အေလာင္းၾကည့္ၿပီးလို႔ ျပန္လာတယ္။ သြား ၾကည့္တဲ့ လူေတြနဲ႔ ၾကည့္ၿပီးျပန္လာတဲ့ လူေတြ ဆံုၾကေတာ့ အေလာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ထင္ျမင္ခ်က္မ်ိဳးစံုေျပာၾကတယ္။ သူတို႔ ေျပာပံုအရ အေလာင္းဟာ အရြယ္ေကာင္းေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ပဲ။ ေနာက္ၿပီး အေလာင္းနားမွာ ရဲမေရာက္ေသးဘူး။ တခ်ိဳ႔ကလည္း ကိုယ့္ အသိျဖစ္ ႏိုးႏိုး၊ ကိုယ့္တူကိုယ့္သားျဖစ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ ေမွာက္ေနတဲ့ အေလာင္းကို အနီးစပ္ဆံုးဆိုင္ရာလူႀကီးေတြ အကူအညီယူၿပီး လွန္ၾကည့္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ အေလာင္းပိုင္ရွင္ေပၚ မလာဘူး။ အဲဒီ့ညေနက မ်ိဳးခင္တို႔နဲ႔ ခ်ိန္းထားလို႔ အေလာင္းကို ကၽြန္ေတာ္သြားမၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ မ်ိဳးခင္တို႔ ဆိုတာက မ်ိဳးခင္နဲ႔ ထြန္းလွကို ေျပာတာ။ အဲဒီ့တေလာမွာ ဒီေကာင္ေတြနဲ႔ ဘီယာဆိုင္မွာ ကၽြန္ေတာ္အဖြဲ႔က်ေနတတ္တယ္။ ဘီယာဆိုင္ေရာက္ ေတာ့ မ်ိဳးခင္တို႔က ေရာက္ေနႏွင့္ၿပီ။
    

မ်ိဳးခင္နဲ႔ ထြန္းလွက ကၽြန္ေတာ္လာတာကို အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ သေဘာေတာင္မွ မရွိဘူး။ သူတို႔ ေျပာလက္စ စကားကိုပဲ ဆက္ေျပာေနၾကတယ္။ အထာသိေနတဲ့ စားပြဲထိုးေလးကပဲ ခြက္လြတ္တစ္လံုးယူလာၿပီး စားပြဲအလယ္က ဘီယာဂ်ားထဲကေန ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဘီယာငွဲ႔ေပးတယ္။ ဟိုႏွစ္ေကာင္ေျပာေနတာက ခုတေလာ ၿခံေစ်းေတြ နည္းနည္းျပန္လႈပ္လာတဲ့ အေၾကာင္း။ ဒီအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္စိတ္ မ၀င္စားဘူး။ အစကတည္းက စကား၀ိုင္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္မပါခဲ့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဟိုႏွစ္ေကာင္ကို အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ သေဘာ မ်ိဳး ျပန္မလုပ္ျပျဖစ္ဘူး။ အဲဒီ့အစား ဘီယာကိုပဲ တက်ိဳက္ယူေမာ့လိုက္တယ္။ ဟိုႏွစ္ေကာင္ရဲ႕ ၿခံေစ်းလႈပ္တဲ့ ကိစၥဟာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ ၿခံေစ်းနဲ႔ စီးပြားတက္သြားတဲ့ လူေတြ အေၾကာင္းေျပာရာကေန စီးပြားပ်က္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ကိစၥတံုးပစ္တဲ့ လူေတြအေၾကာင္းေရာက္လာတယ္။ ညေနက လူေသအေလာင္းကို စိတ္ကူးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္ခနဲ သတိရ သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ အေလာင္းက အရက္မူးၿပီး ေျမာင္း ထဲျပဳတ္က်ေသတာလို႔ ေျပာၾကတယ္။

ေနာက္ထပ္ဘီယာတစ္ဂ်ားထပ္ေရာက္လာေတာ့မွ ဟိုႏွစ္ေကာင္ စကားစျပတ္သြားတယ္။ ႏွစ္ေကာင္စလံုး ကၽြန္ေတာ့္ကို ခုမွျမင္ သြားသလိုလို ပံုမ်ိဳးဖမ္းၾကတယ္။ မင္းတို႔အိမ္နားမွာ လူေသလို႔ဆိုလို႔ မ်ိဳးခင္က ဆိုင္းမဆင့္ဗံုမဆင့္ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ငါတို႔အိမ္နဲ႔ ေတာ္ ေတာ္ ေ၀းပါေသးတယ္ကြာလို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ ေသတဲ့လူက ဘယ္သူလဲလို႔ ထြန္းလွ ကေမးျပန္တယ္။ မသိဘူး ငါတို႔ရပ္ကြက္ထဲကေတာ့ မဟုတ္ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ထပ္ေျဖလိုက္ေတာ့ မ်ိဳးခင္က မင္းသြားမၾကည့္ဘူးလားလို႔ ဆက္ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းကိုခါရင္း ဟင့္အင္း မၾကည့္ခ်င္ဘူးလို႔ ေျဖလိုက္တယ္။ အင္း လူေတြလည္း ေသေနၾကတာပဲလို႔ မ်ိဳးခင္က တရားရသံလိုလို ဘာလိုလို မွတ္ခ်က္ခ်ၿပီး ၾကက္ဆီဗူးကင္ကို တစ္ကိုက္ကိုက္ လိုက္တယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ ဘီယာဆိုင္ရဲ႔ ပရိုဂ်က္တာေပၚမွာ အဂၤလန္ပရီးမီးယားလိဂ္ေဘာလံုးပြဲတစ္ပြဲေပၚလာတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ဟိုႏွစ္ေကာင္ေရာ ၿငိမ္သက္သြားၾကတယ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ တစ္အိမ္လံုးမီးေတြျပတ္ၿပီး ေမွာင္မဲေနေလရဲ႕။ က်င့္သားရေနလို႔ အိမ္ေသာ့ကို အလြယ္တကူပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဖြင့္လိုက္ႏိုင္တယ္။ အမွန္ေတာ့ ဒီအိမ္က ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေစ့စပ္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႔ အိမ္။ ေနာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ထပ္ၿပီးရင္ ဒီမွာေနရမွာ။ ဒါေပမယ့္လို႔ လက္မထပ္ခင္မွာကို မၾကာမၾကာလာေနေနလို႔ ဟိုႏွစ္ေကာင္ကေတာင္ မင္းတို႔အိမ္ဆိုၿပီး ႏႈတ္က်ိဳးေနၿပီ။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္မေလးမရွိဘူး။ သူ႔မိဘေတြနဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္ကို ခရီးထြက္သြားတယ္။ သူတို႔က ေမာ္လၿမိဳင္ ဆက္ေတြ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္မက်ခင္ ေမာ္လၿမိဳင္က ေဆြမ်ိဳးေတြဆီ တစ္ေခါက္သြားလည္တာ။ အစက ကၽြန္ေတာ္ပါလုိက္ဦးမလို႔ပဲ။ ေနာက္ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လုိက္မရတဲ့ ကိစၥေပၚလာလို႔ လိုက္မသြားျဖစ္ေတာ့ဘူး။ လက္ထပ္ၿပီးမွပဲ ထပ္သြားၾကမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မလိုက္ျဖစ္တဲ့ ကိစၥက တျခားမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ေယာကၡ မေလာင္းႀကီးက ေဗဒင္သိပ္ယံုတယ္။ ေဗဒင္ဆရာက ဒီရက္ပိုင္း ေကာင္မေလးနဲ႔ အတူတူ ကၽြန္ေတာ္ခရီးမထြက္ရဘူးဆိုၿပီး ေျပာသတဲ့။ ခရီးထြက္ရင္ လက္ထပ္ပြဲပ်က္မယ္လို႔လည္း ထပ္ေဟာေသးသတ့ဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ ခရီးထြက္ဖို႔ အစစအရာရာ စိတ္ကူးယဥ္ျပင္ဆင္ၿပီးကာမွ ကၽြန္ေတာ္ေနခဲ့လိုက္ရတယ္။

တံခါးပိတ္ၿပီး အိမ္ထဲကို အ၀င္မွာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ မသိုးမသန္႔ျဖစ္မိတယ္။ အိမ္ထဲမွာ လူတစ္ေယာက္ေရာက္ေနသလိုမ်ိဳး ခံစား ရတယ္။ ဖေယာင္းတိုင္ရွာထြန္းၿပီး တစ္အိမ္ခန္းလံုးႏွံ ႕ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာက္ရွာၾကည့္ေပမယ့္ ဘာမွမေတြ႔ဘူး။ အဲဒါၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဗိုက္ဆာလာတယ္။ ဒါနဲ႔ ဘီယာဆိုင္ကေန ပါဆယ္ဆြဲလာတဲ့ ထမင္းေပါင္းထုပ္ကို ပန္းကန္ျပား တစ္ခ်ပ္ထဲ လွယ္ထည့္ၿပီး ညစာတည္လိုက္တယ္။ ထင္သေလာက္စားမေကာင္းဘူး။ ညစာစားမေကာင္းတာနဲ႔ ဆိုင္လား မဆုိင္လားေတာ့မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္မေလးကို သတိရမိ သြားျပန္တယ္။ မနက္ပိုင္းတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ဆီ သူ ဖုန္းဆက္ေသးတယ္။ ဘာမွထူးထူးျခားျခားမရွိလွပါဘူး။ တျခားသမီးရည္းစားေတြလိုပဲ။ သာ ေၾကာင္းမာေၾကာင္း အဆင္ေျပေၾကာင္းကေန လြမ္းေၾကာင္း ခ်စ္ေၾကာင္းဆိုတာေတြပါပဲ။ ဟိုဖက္ညက အိပ္မက္ထဲမွာ သူ႔ကို ေျမြေပါက္လိုက္ တယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥပဲ နည္းနည္းထူးျခားတယ္။ ဒီလိုအိပ္မက္မ်ိဳး ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္မေလး မၾကာခဏမက္ေနက် အိပ္မက္ေတြလိုပါပဲ။ သူ႔ကို ဆင္ပ်ံႀကီးက ကမၻာတစ္ပတ္ေက်ာေပၚတင္ၿပီး ပ်ံသန္းသြားတာ။ အဆံုးမရွိတဲ့ ဧရာမေခ်ာက္နက္ ႀကီးထဲ သူျပဳတ္ က်တာ။ သူ႔တစ္ကုိယ္လံုးမွာ အပင္စိမ္းစိမ္ေလးေတြေပါက္လာၿပီး ပန္းပြင့္နီနီေလးေတြပြင့္တာ။ အို သူေျပာဖူးတာ စံုလို႔ပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ့္ေယာကၡမေလာင္းႀကီးက ေဗဒင္ခေရဇီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္မေလးကိုေတာ့ အိပ္မက္ခေရဇီလို႔ ေျပာရမယ္။ သူမက္သမွ် အိပ္မက္ေတြကလည္း ထူးေပ့ဆန္းေပ့ေတြ ခ်ည္းပဲ။ သာမန္စိတ္ကူးနဲ႔ေတာင္ မေတြးဖူးတဲ့ အိပ္မက္မ်ိဳးေတြ။ ဓာတုေဗဒဆရာမဆိုတဲ့ သူ႔အလုပ္အကိုင္နဲ႔ သူ႔အိပ္မက္ေတြက ဘာမွေတာင္မဆိုင္ဘူး။ တစ္ခါတုန္းက ကၽြန္ေတာ္မက္ တဲ့ အိပ္မက္ေတြကို သူေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဘာလဲ ကိုယ့္အိပ္မက္ေတြကို ဓာတ္ခြဲၾကည့္မလို႔လားလို႔ ေနာက္လိုက္တယ္။ သူက ရယ္ရင္း မဟုတ္ပါဘူး ေမာင္ရယ္ ေျပာမွာ သာေျပာစမ္းပါ လို႔ ေမးတယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ အိပ္မက္ေတြနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျဖႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းခ်လိုက္တာနဲ႔ တန္းအိပ္ေပ်ာ္ တဲ့ ေကာင္။ အိပ္မက္ေတြ ဘာေတြ မက္ေတာ့မက္ေပမယ့္လို႔ ဟုတ္တိပတ္တိ မွတ္ထားမိတာမ်ိဳးမရွိဘူး။ ထူဆန္းတာေတြလည္း မမက္ဖူးဘူး။ သူကေတာ့ အိပ္ယာေဘးမွာ စာအုပ္နဲ႔ ေဘာလ္ပင္ အသင့္ခ်ထား တယ္။ အိပ္ယာႏိုးလာတာနဲ႔ သတိရသမွ် အဲဒီ့စာအုပ္ထဲ အိပ္မက္ေတြ အကုန္ခ်ေရးေတာ့တာ။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ သူေျပာဖူးတာေလးတစ္ခု သြားအမွတ္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အဂၤလိပ္စာမွာ လူတကာထက္ ထူးခၽြန္ေအာင္ အလင္းေပါက္သေလာက္ အိပ္မက္မက္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ အကန္းတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အိပ္မက္ကန္းသူတဲ့။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ အဲဒီ့တုန္း က သူေျပာတာ ကဗ်ာသိပ္ဆန္ေနလို႔ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ေတြးေတြး ကၽြန္ေတာ္မေမ့ေတာ့ဘူး။

ဖေယာင္တိုင္မီးကိုကိုင္ရင္း အိမ္ေရွ႕ခန္းဖက္ ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ တစ္အိမ္လံုးတိတ္ဆိတ္လို႔ေနရဲ႕။ ကၽြန္းဆက္တီ ခံုေပၚ ၀င္ထိုင္လိုက္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ က ေကာင္မေလးအေၾကာင္းေတြးေနရာကေန ဟိုႏွစ္ေကာင္အေၾကာင္းကို ဘယ္လိုကဘယ္လို သတိ ရမိသြားလဲမသိဘူး။ ညေနက ဘီယာဆိုင္မွာ ေဘာလံုးပြဲၾကည့္ ရင္း ျငင္းခံုခဲ့ၾကတာေၾကာင့္ပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္အားေပးတဲ့ ေဘာလံုးအသင္းရႈံး ခဲ့လို႔ တစ္၀ိုင္းလံုးစာ ကၽြန္ေတာ္ပဲ ဒိုင္ခံရွင္းခဲ့ရတာေၾကာင့္ပဲလားေတာ့ ေသခ်ာမသိပါဘူး။

ဟိုႏွစ္ေကာင္ထဲက မ်ိဳးခင္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲမွာ အိမ္ေထာင္အရင္က်တာ။ ကေလးေတာင္ ႏွစ္ေယာက္ရွိၿပီ။ အလုပ္အကိုင္က ေတာ့ ဘုရားစူးသေဘၤာသား။ ဘုရားစူးသေဘၤာသား လို႔ ေျပာရတာက အေၾကာင္းရွိတယ္။ ဒီေကာင္က မိန္းမရၿပီးေနာက္ပိုင္း သေဘၤာတစ္ခါ တက္ၿပီးကတည္းက အနားယူတာ ငါးႏွစ္ရွိသြားၿပီ။ ေမးလိုက္ရင္ေတာ့ ဒီေန႔ပဲ သေဘၤာျပန္ တက္မလို မနက္ျဖန္ပဲ ျပန္တက္မလိုနဲ႔။ ေနာက္ ထြန္းလွဆိုတဲ့ ေကာင္ကေရာ ဘာထူးေသးလဲ။ အသက္သာ ၃၀ေက်ာ္ေနတာ အခုထိ မိဘအိမ္မွာ ကေလးလုပ္လို႔ေကာင္းေနတုန္း။ မိန္းမသာ မယူေသးတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲမွာ မိန္းမအေၾကာင္း အရင္ဆံုးစသိတာလည္း ဒီေကာင္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္မေလး အခုလို လက္ ထပ္ျဖစ္ေတာ့မယ့္ အေၾကာင္း ရင္းေတြထဲမွာ ဒီေကာင္ေျမွာက္ေပးတာေတြကလည္း အဓိကေနရာမွာ ပါေနတယ္။

ခဏၾကာေတာ့ ဗိုက္ျပည့္သြားတာရယ္ ဘီယာတန္ခိုးရယ္ေပါင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္အိပ္ခ်င္လာတယ္။ ေန႔လည္တုန္းက အဂၤလိပ္စာ က်ဴရွင္တစ္ခုကို သြားသင္ေပးထားလို႔ ပင္ပန္းတာလည္း ပါလိမ့္မယ္။ အိပ္ခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ဖေယာင္းတုိင္မီးကို ဟုတ္ခနဲၿငိမ္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ကုတင္ေပၚတက္လိုက္တယ္။ ဒီညဟာ သူမရွိတဲ့ ကုတင္မွာ အိပ္ရတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သံုးညေျမာက္ပဲ။ ဘယ္ေနရာက၀င္လာမွန္းမသိရတဲ့ ထူးဆန္းတဲ့ ေစ့ေဆာ္မႈတစ္ခုနဲ႔အတူ လွ်ပ္တျပက္အတြင္းမွာ သူ႔ေခါင္းအံုးေလးကို ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းယူအံုး လိုက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ နည္းနည္းေမာေနသလိုလိုပဲ။ ေနာက္ေန႔ ဟိုႏွစ္ေကာင္နဲ႔ ဘီယာဆိုင္မထိုင္ဘဲ ေနဦးမွလို႔ ေတြးလိုက္တယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ သူ႔ေခါင္းအံုးသား အိအိေလးေ ပၚ ေခါင္းတင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ အဲဒီ့မွာ ထူးထူးဆန္းဆန္းအိပ္မက္တစ္ခုမက္တယ္။  အိပ္မက္ထဲမွာ အရမ္းမ်ား ျပားတဲ့ ေျမြဆိုးေတြၾကား ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြား တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေျမြဆိုးေတြၾကားက ေျခခ်စရာ ေျခတစ္ဖ၀ါးစာ ေျမေလးကို မရမကရွာၿပီး အေ၀းက ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္မေလးဆီ ေျပးသြားေနမိတယ္။ သူ႔ေနာက္မွာ အရြယ္ပိုႀကီး တဲ့ ေျမြဆိုးတစ္ေကာင္ ေရာက္ေနတာကို သူ မသိ ေပမယ့္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေအာ္သံဟာ တိုးသိမ္လြန္းေတာ့ သူလံုး၀ မၾကားရဘူး။ သူ႔အႏၱရာယ္ကို သူမသိဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၿပံဳးျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အိပ္မက္ထဲမွာ ျဖစ္တည္မႈေတြ ေယာက္ယက္ခတ္ေနတယ္။

ဧည့္ခန္းထဲက ဆူညံေနတဲ့ တယ္လီဖုန္းျမည္သံေၾကာင့္သာမဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေျမြဆိုး၀ကၤပါအိပ္မက္ထဲကေန ထြက္လာ ႏိုင္မယ္မထင္ေတာ့ဘူး။ အျပင္မွာ မိုးႀကီးစင္စင္လင္းေ နၿပီ။ တယ္လီဖုန္းျမည္သံက မနက္ခင္းကို စူးစူး၀ါး၀ါးတြန္႕လိမ္ရြဲ႔ေစာင္းသြားေစတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ဟာ ကၽြန္းဆက္တီခံုေတြေပၚကို အငမ္းမရတြားတက္လို႔ ေနရဲ႕။ ရႊဲနစ္ေန တဲ့ ေခၽြးေစးေတြနဲ႔ တယ္လီဖုန္းခြက္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲမွာ ေခ်ာက်ိက်ိနဲ႔ ပါလာတယ္။ ဟဲလိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ အေမာတေကာ ထူးလိုက္တယ္။  ရုတ္တရက္ တစ္ဖက္က ဖုန္းေျပာသူ ရဲ႕ စကားသံဟာ ကၽြန္ေတာ့္ နားထဲ ဗို႔အားအရမ္းျပင္းျပင္းႀကီး ျဖတ္စီးသြားသလို ထင္လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲက ဖုန္းခြက္လြတ္ က်သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္မေလးေ မာ္လၿမိဳင္မွာ ပိုးထိလို႔ ဆံုးသြားၿပီဆိုတဲ့ ေယာကၡမေလာင္းႀကီးရဲ႔ ငိုႀကီးခ်က္မ ေျပာသံဟာ ကၽြန္ေတာ့္ နားထဲမွာ အေငြ႕တလူလူ စြဲေလာင္ေနတယ္။ အျဖစ္အပ်က္ေတြက အိပ္မက္ဆန္စြာ လ်င္ျမန္လြန္းလွတယ္။

အဲဒီညကစတင္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္အိပ္စက္မႈေတြဟာ ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ ထူးဆန္းတဲ့ အိပ္မက္ေတြရဲ႔ လုယူျခင္းကို ခံလိုက္ရေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္က ျပန္ရတာဆိုလို႔ အိပ္မက္ထဲမွာ အႏၱရာယ္အသြယ္သြယ္ၾကားကေန ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းျပံဳးျပေနတဲ့ သူ႔ကို ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရတဲ့ ေသးငယ္လြန္းတဲ့ အခြင့္အေရးေလးတစ္ခု။        ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၂၉.၈.၁၂
ညေန ၀၃း၃၀ နာရီ

Color of Life Magazine.2012.

ပန္း၀တ္ေရာင္ေထြ

DSC01286ပန္း၀တ္ေရာင္ေထြ

ေတာထဲမွာ သူတို႔အားလံုးလူစုကြဲသြားၾကသည္။ တျခားသူေတြေတာ့မသိ။ သူကေတာ့ ေနာက္ျပန္လွည့္လာခဲ့သည္။ အားလံုး သေဘာတူညီမႈျဖင့္ အေရးေပၚ ဆံုမွတ္တစ္ခုကို သူတို႔ သတ္မွတ္ထားခဲ့ၾကသည္။ ထိုဆံုမွတ္ေနရာကို ေရာက္ဖို႔အတြက္ ေနာက္ျပန္လွည့္ ရမည္။ ေတာလမ္းက ရွည္လ်ားၿပီး ရႈပ္ေထြးေနသည္။ အလာတုန္းက လာခဲ့ေသာ လမ္း ဟုေတာင္ မထင္ရ။ စိတ္ထဲမွာ စိမ္းလြန္းေနသည္။ အလာတုန္းကေလာက္ မရင္းႏွီးသလို ခံစားရ၏။ အမွန္ေတာ့ အလာတုန္းက တစ္ဖြဲ႕လံုးေဟးလား၀ါးလားႏွင့္ လာခဲ့ၾကတာျဖစ္သည္။ လမ္းကိုေတာင္ ေကာင္းေကာင္းသတိမျပဳမိခဲ့ၾက။ ခုေတာ့ သူတစ္ေယာက္တည္း မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ျဖစ္ေနၿပီ။

အနီးရွိသစ္ပင္တစ္ပင္ေပၚ ရွည့္ႏွစ္ေကာင္ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ေျပးတက္သြားၾကတာ ျမင္သည္။ ဘယ္ေနရာက မွန္းမသိ ငွက္ တစ္ေကာင္ေအာ္ျမည္ သံက စူးစူးရဲရဲေပၚထြက္လာသည္။ စိတ္ထဲမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းသလို ခံစားလိုက္ရ၏။ ထူးဆန္းသည္။ အဖြဲ႕ႏွင့္အတူ လာစဥ္က ထိုခံစားမႈမ်ိဳးမရ။ လူဆိုတာ တစ္ေယာက္တည္းရွိေနကာမွ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ရတာလား။ သူအေတြးကို သူကိုယ္တိုင္ၿပံဳးျဖစ္သြားသည္။ ေတာလမ္းေလးအတိုင္း သူၿပံဳးရင္း ေလွ်ာက္ လာခဲ့သည္။ ေျခလွမ္းေတြက ေပါ့ပါးေနသည္။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ နားေထာင္ခ်င္ စိတ္ေပါက္မိသည္။ သို႔ရာတြင္ Mp-4၊ Hand Phone စေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ေတာထဲမ၀င္ခင္ အျပင္က သူတို႔ကားေတြထဲမွာ စည္းကမ္းအရ ထားခဲ့ၾကရ၏။ အားလံုးသေဘာတူညီသတ္မွတ္ထားေသာ စည္းကမ္း။ ပန္း၀တ္ေရာင္ေထြ၊ တင့္မ်ိဳးေနသည္၊ ျပာေျချဖဴညြန္႔၊ လည္ေရးတန္႔ ႏွင့္၊ ခပ္ဖန္႔ေတာင္ပံ၊ ေရႊရည္က်ံသည္ ၊ ႏိႈင္းစံတက္ေ၀း၊ သေဘၤာေက်း။ ဦးတိုး၏ ရတုတစ္ပုိဒ္ကို သူတီးတိုးေရရြတ္ျဖစ္သည္။ စိတ္ထဲမွာ ျပည့္စံုသြား၏။ သူဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ေျခသံေၾကာင့့္ ေတာလမ္းေဘးၿခံဳငယ္ေတြထဲမွ အေကာင္ဘေလာင္ေလးမ်ား ေျပးလႊားသြား ၾကပံုရသည္။ ၿခံဳငယ္မ်ား သိမ့္ခနဲ လႈပ္ခါသြားေသာ္လည္း အေကာင္ကိုယ္ထည္ကို မျမင္ရ။ ခဏၾကာေတာ့ သူနည္းနည္းဟိုက္လာသည္။ ေအာက္ေျခရွင္းေသာ ခပ္လတ္လတ္ သစ္ပင္တစ္ပင္ရွာကာ ပင္စည္ကို မွီရပ္ရင္း ေက်ာပိုးအိတ္ကို ျဖဳတ္သည္။ ထို႔ေနာက္ အထဲမွ ေရဗူးကို ထုတ္ယူ၍ ေမာ့ေသာက္လိုက္သည္။ ေရွ႕ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေတာ့ အေတာ္သြားရဦးမည့္ပံု။ တျခားသူေတြကို ဖ်ပ္ခနဲ သူသတိ ရလိုက္၏။ အမ်ားစုကေတာ့ ဆံုမွတ္ရွိရာ ေနာက္ေၾကာင္းကို ျပန္လွည့္လာဖို႔မ်ားသည္။ သို႔ေသာ္မေသခ်ာ။ သူတို႔ခ်င္းျပန္ေတြ႔သြားၿပီး ေရွ႕ခရီး ဆက္ခ်င္ လည္း ဆက္ႏိုင္ေသးသည္။ ဒါမွမဟုတ္ လမ္းေပ်ာက္ကာ ေရွ႔မေရာက္ ေနာက္မေရာက္လည္း ျဖစ္ေနႏိုင္ေသးသည္။ သူဆက္မေတြးေတာ့။

ပင္စည္ကို မွီရပ္ေနရာမွ ေလွ်ာေရြ႕ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲက အသင့္ေခါက္ထည့္ထားေသာ ဂ်ာနယ္ျဖင့္ တင္ပါးေအာက္ေျမျပင္ ကို ေခါက္လ်က္အေနအထားအတိုင္းပဲ ထိုးခင္းလိုက္သည္။ ေတာေဆာင္းဦးထုပ္ကို သူခၽြတ္လိုက္ေတာ့ ေစးထန္းေသာ ေခၽြးေတြက ေလႏွင့္ ထိၿပီး ေအးျမလို႔ သြား၏။ မ်က္ႏွာေပၚ ေနေျပာက္အနည္းငယ္က်သျဖင့္ ဦးထုပ္ကို မ်က္လံုးေပၚတယ္ဆိုရံု အုပ္ကြယ္ ထားလိုက္သည္။ အၾကည့္ က ျမက္ပင္ငယ္ေလးေတြထဲ ေျခမ်က္စိထိ ဖံုးေနေသာ သူ႕ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းဆီ တန္းေရာက္သြား၏။ သို႔ေသာ္ လည္ရွည္သားေရဖိနပ္စီးထား၍ ကိစၥမရွိ။ ေရွ႕တည့္တည့္မွ ၾကည့္လွ်င္ သူ႔ပံုသ႑န္က အဂၤလိပ္အကၡရာ M ပံုသ႑န္။ ထိုပံုသ႑န္အတိုင္း ပင္စည္ကိုမွီလ်က္ သူေမွးခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ မနက္ ၅ နာရီကတည္းက ထထြက္လာခဲ့ေသာ ခရီးပန္းမႈအစြမ္း။ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားသည္မသိ။ သူ႔ေျခေထာက္ေပၚ တစ္စံုတစ္ရာ လာပြတ္သပ္ေန သလို ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ သူ႔မ်က္လံုးေတြပြင့္ သြားသည္။ အား။ သူလန္႔ေအာ္မိမတတ္ ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာျဖစ္သြား၏။ သို႔ရာတြင္ အသံကို ခ်က္ခ်င္းပဲ မထြက္ေအာင္ ထိန္းလိုက္ႏိုင္သည္။ ေျမြတစ္ေကာင္။ သူ႔ေျခေထာက္ေတြေပၚ တရြတ္ျဖတ္ပြတ္တိုက္သြားေနသည္။ ျမင္ရံုျဖင့္ အဆိပ္ျပင္းမွန္း သိသာသည္။ သူဘာလုပ္ရမလဲ။ ေျမြက သူ႔ေျပာင္းလဲမႈကို ရိပ္မိသြားပံုရ၏။ ေရွ႕ဆက္မသြားဘဲ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ကာ ရပ္ေနသည္။ သူအာေခါင္ေ တြ ေျခာက္ၿပီး ေဇာေခၽြးေတြျပန္လာသည္။ ေဘးနားခ်ထားေသာ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာေတာ့ ဓားေျမွာင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ လက္ရွိအေျခအေနက လႈပ္ မရ ျပဳမရ။ သူ႔အႀကံကို ေျမြက သိသြားသလားမေျပာတတ္။ ေက်ာပိုးအိတ္ဖက္ ေခါင္းလည္လာကာ ဟိုတိုးဒီတိုးလုပ္ေနသည္။ လွ်ာက အဆက္ မျပတ္တစ္လစ္တစ္လစ္။ သူတုတ္တုတ္မွ်မလႈပ္ရဲ။ မ်က္လံုးကို အသာေမွးစင္းကာ ၿငိမ္ၾကည့္ေနရသည္။ ခဏၾကာမွ ေျမြက သူ႔ေျခေထာက္ေပၚျဖတ္ ၿပီး ေတာထဲ တေရြ႕ေရြ႕တိုး၀င္သြား၏။ လံုးလံုး လ်ားလ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာ ေသခ်ာေတာ့မွ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ေကာက္ဆြဲၿပီး ကမန္းကတန္း သူထရပ္လိုက္သည္။ မ်က္ႏွာေပၚ တင္ထားေသာ ဦးထုပ္က ေအာက္ျပဳတ္က်သြားသျဖင့္ ျပန္ေကာက္ရေသးသည္။ သူေမာ သြားသည္။

ေတာလမ္းေပၚေျခခ်မိေတာ့ ေရဗူးထုတ္ကာ ေမာ့ေသာက္လိုက္သည္။ ေရေတာင္အေတာ္ေလ်ာ့သြားၿပီပဲ။ ေရွ႕ဆက္ရန္ အတြက္ သူ႔ကိုယ္ေနဟန္ထား ကို ျပင္သည္။ ဓားေျမွာင္ကိုေတာ့ အျပင္ထုတ္ၿပီး ဂ်င္းေဘာင္းဘီခါးပတ္မွာ ခ်ိတ္လိုက္သည္။ ဓားေျမာင္အိမ္ သားေရအိတ္က ခါးပတ္မွာ အဆင္သင့္ ခ်ိတ္ရေအာင္ ျပဳလုပ္ထားေသာေၾကာင့္ အဆင္ေျပသည္။ သူဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ေတာက မနာလိုစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ၿငိမ္သက္လို႔ေန ၏။ တစ္ခါတစ္ခါမွသာ အေ၀းက အေကာင္ဘေလာင္တခ်ိဳ႕၏ ေအာ္ျမည္သံကို ၾကားရ သည္။ သူတစ္ေယာက္တည္း လာခဲ့တာ မွားၿပီလား ဟု ေတာင္ေတြးမိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း တျခားသူေတြကို ရွာေဖြရန္မွာ မလြယ္ကူ။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲ သူ႔ဗိုက္က ထိုးဆာလာသည္ ။ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုျဖဳတ္ ကာ အထဲမွာ စားစရာဘာပါလဲ ၾကည့္ရျပန္သည္။ ေတာထဲမ၀င္ခင္ အားလံုး သေဘာတူညီသတ္ မွတ္ထားမႈျဖင့္ အစားအစာကို ေ၀စုခြဲျခမ္းကာ ထည့္ေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုယ္စားခ်င္သည့္ အစားအစာကို ႀကိဳတင္ယူေဆာင္လာခဲ့တာမ်ိဳးမဟုတ္သျဖင့္ ဘာထည့္ေပးလိုက္သလဲ မသိရ ။ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွ ဗူးငယ္ႏွစ္ဗူးထြက္လာသည္။ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏွစ္ဗူးစလံုးထမင္းေတြခ်ည္းျဖစ္ေနသည္။ ဟင္းဗူးမပါတာပဲလား။ လြဲမွားစြာ ထည့္လိုက္ျခင္းပဲလား။ ဒါလည္းမသိရ။ အစားအေသာက္တာ၀န္ယူသည့္ ငနဲက ေတာ္ေတာ္ခ်ာတာပဲဟုေတာ့ သူမွတ္ခ်က္ခ်ျဖစ္သည္။ ေက်ာပိုးအိတ္ ထဲ သူထပ္ေမႊလိုက္သည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ အာလူးေၾကာ္္တစ္ထုပ္ကို သြားေတြ႔သည္။ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ထမင္းတစ္ဗူးျပန္ထည့္ကာ ထိုင္ဖို႔ေနရာ ရွာရျပန္သည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေတာေအာက္ေျခက ၿခံဳႏြယ္ေတြျဖင့္ရႈပ္ေထြးေန၏။ ေအာက္ခင္းရန္ ဂ်ာနယ္ကလည္း ေစာေစာက ေျမြေတြ႕ သည့္ ေနရာမွာ က်န္ခဲ့ၿပီ။ ေတာႀကီးတစ္ခုလံုးမွာ ေလာေလာဆယ္ သူထိုင္ဖ႔ို ေနရာတစ္ေနရာစာ ခက္ခဲေနသည္။ ေလာကသည္ တစ္ခါတစ္ရံ ထိုသို႔ေသာ သေဘာရွိသည္။ ေတာလမ္းေပၚမွာပဲ ထိုင္စားလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားဟု အလြယ္ေတြးျဖစ္သည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ ထိုင္ရတာ အဆင္ေျပမည္ မဟုတ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း မသိုးမသန္႕ျဖစ္မိသြား၏။ ထမင္းဗူးႏွင့္ အာလူးေၾကာ္ထုပ္ကို တြဲကိုင္လ်က္ သူေရွ႕ဆက္ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ အတန္ ငယ္ေလွွ်ာက္မိေသာအခါ ေတာလမ္းတစ္ဖက္တြင္ ေအာက္ေျခရွင္းေသာ ကမူတစ္ခုကို လွမ္းေတြ႔လိုက္သည္။ ရွင္းသည္ဆိုေသာ္လည္း ျမက္ပင္ အနည္းငယ္ေတာ့ ေပါက္ေရာက္ေနသည္။ မတတ္ႏိုင္။ လတ္တေလာ ဒီေနရာသာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္သည္။

ကမူဆီ ခပ္သြက္သြက္ ေျပးသြားရင္း  ထိုင္ခ်ရန္ ဟန္ျပင္ၿပီးကာမွ မထိုင္ျဖစ္ေသးဘဲ ျပန္ထလိုက္သည္။ ေျမြပါး ကင္းပါးၾကည့္ ရဦးမည္။ ေနာက္ၿပီး သူ႔ေခါင္းေပၚက ဦးထုပ္ကိုခၽြတ္ကာ စိတ္ထဲမွေန၍ တစ္စံုတစ္ခုကို ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္ ေတာင္းပန္လိုက္သည္။ ယံုတာ၊ မယံုတာ အပထား။ ထမင္းေျဖာင့္ေျဖာင့္ စားရေအာင္ေတာ့ စိတ္ရွင္းထားရမည္။ အားလံုးၿပီး သြားမွ ေနရာတြင္ အက်အနထိုင္ကာ ထမင္းကို အာလူးေၾကာ္ႏွင့္ သူဖြင့္ေဖာက္ စားလိုက္သည္။ တျခားသူေတြေရာ ဘယ္လိုေနထိုင္စားေသာက္ေနၾကပါလိမ့္။ တကယ္ဆိုလွ်င္ လမ္းမွာ တစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ေတာ့ သူေတြ႔သင့္သည္ထင္သည္။ မေတြ႔ရသည့္အေၾကာင္းရင္းက သူကလြဲ၍ တျခားသူအားလံုး ဆံုမွတ္ေနရာကို ေရာက္ႏွင့္ေနၾကလို႔မ်ားလား ။ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်နည္းသည္။ သူကသာ ေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီး ဆံုမွတ္ေနရာကို ရည္မွန္းသြားေနခဲ့ သည္။ တျခားသူေတြက ေရွ႔ဆက္ၿပီး သြားေနလွ်င္ မခက္ဘူးလား။ သူ႔လိုမ်ိဳး လမ္းခုလတ္မွာ ေရာက္ေနမည့္သူေတြလည္း ရွိႏိုင္ေနေသးသည္။ ထမင္းကို သူျမန္ျမန္ပဲ စားလိုက္သည္။ ေရဗူးကို ေနာက္ တစ္ခါထုတ္ေသာက္ေတာ့ ေရကုန္ခါနီးၿပီဆိုတာကို သတိျပဳမိ၏။ ေရွ႕ေလွ်ာက္ ေရကို ေခၽြတာရမည္။ ကံေကာင္းတာတစ္ခုက ေတာႏွင့္အၿပိဳင္ စီးဆင္းေနေသာ စမ္းေခ်ာင္းတစ္ခုရွိေနမွန္း သတိရမိလိုက္ ျခင္းပင္။ ကမူကေနခြာၿပီး သူေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ေလာေလာဆယ္ စမ္းေခ်ာင္း ကို ရွာရမည္။ ဆံုမွတ္ကို ေရာက္ဖို႔က အေ၀းႀကီး လိုေသးသည္။ ကံေကာင္းလွ်င္ စမ္းေခ်ာင္းမွာ ကြဲကြာခဲ့ရေသာ တျခားသူေတြ ကို ျပန္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။

ေတာလမ္းေလးအတိုင္း သူေလွ်ာက္လာသည္။ ဗိုက္ျပည့္သြားသျဖင့္ အိပ္ခ်င္စိတ္လည္း ေပါက္လာသည္။ သို႔ေသာ္မအိပ္ရဲ။ စမ္းေခ်ာင္းဆီေရာက္မွ အနားယူေတာ့မည္။ စမ္းေခ်ာင္းဆီေရာက္လွ်င္ေတာ့ ေနရာေကာင္းေကာင္းရႏိုင္ သည္။ သူ႔လက္မွ နာရီကို ေယာင္ယမ္းပင့္ေျမွာက္ ၾကည့္မိလိုက္သည္။ သူ႔လက္မွာ ဘာနာရီမွမရွိ။ အျပင္က ကားထဲမွာ ထားခဲ့ရတာကို ျပန္အမွတ္ရမိသြား၏။ ကၽြတ္ …။ ဘ၀င္မက်ဟန္ျဖင့္ သူကၽြတ္တစ္ခ်က္စုတ္ လိုက္စဥ္မွာပဲ လမ္းျမႊာတစ္ခုကို ဘြားခနဲ သြားေတြ႔သည္။ တကယ္ေတာ့ အစကတည္းက ဒီေတာက လမ္းေတြရႈပ္တယ္ဆိုၿပီး နာမည္ႀကီးၿပီးသား။ သူတို႔ အားလံုးလူစုကြဲခဲ့ရတာလည္း ဒီအခ်က္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ၿပီး ဒီေတာကိုမွ အဓိကေရြးၿပီး လာၾကဖို႔ အားလံုး သေဘာတူညီသတ္မွတ္ ခဲ့ရတာလည္း ဒီအခ်က္ေၾကာင့္ပဲျဖစ္သည္။ လမ္းျမႊာထိပ္မွာ ရပ္ၿပီး အတြင္းကို သူလွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္သည္။ လက္ရွိ သူေလွ်ာက္ေနေ သာ ေတာလမ္းေလးႏွင့္ ခၽြတ္စြတ္နီးပါးတူညီေနတာကလြဲ၍ အျခား ထူးျခားမႈကို မျမင္ရ။ သူလွည့္ထြက္မည့္ဟန္ျပင္လိုက္သည္။ ေနဦး။ ရုတ္တရက္ တစ္စံုတစ္ခုကို စဥ္းစားမိၿပီး သူေခါင္းနပန္းႀကီးသြား၏။ သူေလွ်ာက္လာခဲ့သည့္လမ္းက ဆံုမွတ္ရွိရာဆီသြားေသာလမ္း အစစ္အမွန္မွဟုတ္ရဲ႕လား။ အခိုက္အတန္႔အားျဖင့္ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ကာ သူေၾကာင္သြားမိသည္။ သူတို႔အားလံုး လူစုကြဲကာစအေျခအေနကို ျပန္ေတြးၾကည့္လိုက္သည္။ အေျခအေနက ရွင္းရွင္းလင္းလင္းမရွိဘဲ ရႈပ္ေထြးေနသည္။ ေတာထဲ စတင္၀င္ေရာက္လာကတည္းက ဘီယာတစ္ပုလင္းၿပီးတစ္ပုလင္း ေသာက္ခဲ့ေသာ ရီေ၀မႈမ်ားႏွင့္ အထိန္း အသိမ္းမဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားၾကားမွာ အရာရာ ေ၀၀ါးေနသည္။

တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ နဂိုေလွ်ာက္လာေသာ လမ္းကို ယံုၾကည္မႈမရွိေတာ့သလို ခံစားလာရသည္။ မွတ္ဥာဏ္က လည္း ခုက်မွ အလာတုန္းကလမ္း ဆိုတာကို မေသခ်ာခ်င္ေတာ့။ အတန္ၾကာသည္အထိ လမ္းျမႊာထိပ္မွာ သူရပ္တန္႔ေနမိ၏။ ဘာလုပ္ရမလဲ။ ဘာလုပ္ သင့္သလဲ။ နဂိုေလွ်ာက္လာေသာ လမ္းက ဆံုမွတ္ဆီ အမွန္တကယ္ေရာက္ေသာ လမ္းလား။ အခုမွေတြ႔ရသည့္ လမ္းျမႊာက ဆံုမွတ္ရွိရာ ဆီေရာက္ႏိုင္ေသာ လမ္းလား။ ဆံုမွတ္ဆီ အမွန္တကယ္သြားေသာလမ္းဆိုလွ်င္ လမ္းေဘးမွာ အလာတုန္းက သူတို႔ေသာက္ၿပီး လႊင့္ပစ္ခဲ့ ေသာ ဘီယာပုလင္းခြံမ်ား ရွိရမည္။ ၾကည့္စမ္း။ ဘာျဖစ္လို႔ ဒါကို ေစာေစာကတည္းက သူသတိမျပဳမိရတာလဲ။ သူ႔မ်က္လံုးေတြ အေရာင္တဖ်ပ္ဖ်ပ္လက္သြားသည္။ သို႔ရာတြင္ ဒီကိစၥက ထင္သေလာက္မလြယ္။ ေတာလမ္းေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ၿခံဳေတြ ႏြယ္ေတြ အပင္ေတြက ေပါင္းစံုရႈပ္ယွက္ခတ္ေနသည္။ ေနာက္ၿပီး သူတို ႔အားလံုး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ လက္စလက္နအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ထင္သလို လႊင့္ပစ္ခဲ့ေသာ ဘီယာပုလင္းမ်ားကလည္း ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္ေနႏိုင္ေသး သည္။ သူ႔မ်က္လံုးေတြ အေရာင္ျပန္ေဖ်ာ့သြားျပန္၏။ ဘာလုပ္ရမလဲ။ စဥ္းစား။ ခုမွေတြ႕ရေသာ လမ္းျမႊာထဲကို သူေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေမွ်ာ္ၾကည့္မိ သြားျပန္သည္။ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္မႈက စိတ္ထဲမွာ ျပန္ေပၚလာ၏။ အိုကြာ… ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုၿပီး လမ္းျမႊာထဲ သူစြတ္၀င္ခ်လာလိုက္သည္။ ၀ါးတစ္ရိုက္ေ လာက္ေလွ်ာက္၀င္ၿပီး သြားကာမွ မျဖစ္ေသးပါဘူး ဆိုကာ ေနာက္သို႔ သူျပန္လွည့္လာသည္။ မူလသူရပ္ေနရာကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘာလုပ္ရမည္ မသိေတာ့ဘဲ ထပ္ၿပီး ရပ္ေနမိျပန္၏။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သဲလြန္စက ဘီယာပုလင္းေတြပဲျဖစ္သည္။ အလာတုန္းက သူတို႔ထဲမွ တစ္ေယာက္က ဘီယာ ပုလင္းလြတ္ တစ္လံုးျဖင့္ လွမ္းပစ္လိုက္ရာ အပင္ႀကီးတစ္ပင္၏ ပင္စည္ႏွင့္ ထိမွန္ကြဲေၾကသြားခဲ့တာ သူသတိရလိုက္သည္။ လက္က်န္ဘီယာရည္ေတြက ပင္စည္မွာ စြန္းထင္းစီးက်ေန ခဲ့ေသးသည္။ ဟုတ္ၿပီ။ ဒါကိုပဲ ရွာရမည္။ လမ္းေဘးၿခံဳႏြယ္ ေပါင္းျမက္ေတြထဲက ပုလင္းလြတ္မ်ားကို ရွာလွ်င္ ခက္ေနဦးမည္။ တစ္ခုရွိတာက လမ္း ။ ဘယ္လမ္းကို ေရြးမလဲ။ နဂို ေလွ်ာက္လာေသာ လမ္းကို ေရြးလွ်င္ ဘီယာပုလင္းထိမွန္ ေသာ အပင္ႀကီးကို ေက်ာ္လြန္လာခဲ့ၿပီလားပင္မသိ။ သူက နဂို ေတာလမ္းအတိုင္း ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းေရာက္ေအာင္ ေလွ်ာက္လာခဲ့ၿပီးၿပီ မဟုတ္လား။ သူအႀကံအိုက္သြားသည္။ မဟုတ္ေသးဘူး။ အလာတုန္းက ဘီယာတင္မဟုတ္၊ အျမည္းအျဖစ္ အာလူးေၾကာ္ထုပ္မ်ား သီဟိုဠ္ ေစ့ေလွာ္ထုပ္မ်ားပါ ေဖာက္စားခဲ့ၾကတာကို သူျပန္ျမင္လာသည္။ ေတာထဲမ၀င္ခင္ တစ္ေယာက္က ၀က္ဆီဖတ္ေၾကာ္ထုပ္ယူမလို႔ လုပ္ေသးေသာ္လည္း အားလံုး၀ိုင္းကန္႔ကြက္ၾကသျဖင့္ ကားထဲမွာ ထားခဲ့ရေသးသည္။ ဟုတ္သားပဲ။ ထမင္းႏွင့္စားခဲ့ရေသာ သူ႔ေက်ာပိုး အိတ္ထဲက ေနာက္ဆံုးလက္က်န္အာလူးေၾကာ္ထုပ္ကေလး။ သို႔ရာတြင္ ခုခါမွ သူျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိသြားသည္။ နဂိုေလွ်ာက္လာေသာ ေတာလမ္းမွာ ထိုအျမည္းထုပ္အမႈိက္သရိုက္မ်ားကို မျမင္ခဲ့ရ။ ယုတ္စြအဆံုး ေရသန္႔ဗူးခြံေလးေတာင္ မေတြ႔ရွိခဲ့ရ။ တစ္ခုခုေတာ့ မွားေနၿပီ။ ဘုရား..ဘုရား။ သူဦးေခါင္းတစ္ခုလံုး အိုးထိန္းစက္ပမာ ျဖဳန္းစားႀကီး ခ်ာခ်ာလည္သြားသည္။ အစကတည္းက လမ္းမွားလာခဲ့တာထင္ တယ္။ ထိုေနရာမွာပင္ သူေသခ်င္စိတ္ေပါက္သြားသည္။ ေတာထဲ ေရာက္လာၿပီး ေနာက္ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ သူ႔ကိုယ္သူလည္း စိတ္ပ်က္သြားမိသည္။ အခုေန တစ္ေယာက္ေယာက္ႏွင့္ေတြ႕လွ်င္ ေကာင္းမည္ဟုလည္း ေတာင့္တမိလိုက္သည္။ တစ္ေယာက္မွား တာထက္ ႏွစ္ေယာက္မွားတာက ပိုမ်ားေကာင္းေနႏိုင္မလား။ အစကေတာ့ ဆံုမွတ္ေနရာသို႔ သူသြားေနသည္ဟု ယူဆထားခဲ့၏။ သို႔ရာတြင္ လူစုကြဲစဥ္ကပင္ သူက လမ္းမွားလာခဲ့ ပံုရသည္။ ဒါမွမဟုတ္ ဆံုမွတ္ရွိရာ ေနာက္ဖက္သို႔ ျပန္မသြားဘဲ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္လာမိ တာရင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အလိုလိုေနရင္း ေျခကုန္လက္ပန္း က်သြားသလိုမ်ိဳး သူခံစားလိုက္ရသည္။ အေျခအေနက မထူးေတာ့ၿပီမို႔ အသင့္ေတြ႔ရေသာ ေရွ႕လမ္းျမႊာထဲ သူေလွ်ာက္၀င္လိုက္ေတာ့သည္။ ဒီတစ္ႀကိမ္မွာ ေနာက္ျပန္မလွည့္ေတာ့ဘဲ ေရွ႕ကိုသာ ဆက္ေလွ်ာက္ လာခဲ့သည္။ ေတာက ထံုးစံအတိုင္း ေအးခဲၿငိမ္သက္လို႔ေနသည္။        ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
၂၁.၈.၁၁
ေန႔လည္ ၀၃း၁၀နာရီ
(ပန္း၀တ္ေရာင္ေထြ-ရာမရကန္ဦးတိုး၏ ရခိုင္ေအာင္ရတု၊ေမာင္ဘြဲ႕ေက်းေစမွ ပန္း၀တ္ေရာင္ေထြအပိုဒ္)

Idea Magazine ၊ဇန္န၀ါရီ၊၂၀၁၃

အျခားစနစ္နဲ႔ သံုးႀကိမ္

အျခားစနစ္နဲ႔ သံုးႀကိမ္

(၁)

ကမၻာေပၚမွာ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရတဲ့ စကၠန္႔တိုင္း၊ မိနစ္တိုင္း၊ နာရီတိုင္းကို တန္ဖိုးထားတတ္ေအာင္ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို သင္ၾကားေပးသြားခဲ့တာ။

လူသားေတြရဲ႕ ရွင္သန္ျခင္းျဖစ္စဥ္ထဲမွာ တကယ္ကို ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ မေတာ္တဆထိခိုက္မႈေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီလို ထိခိုက္မႈေတြမွာ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ရွိခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ခ်င္းစေတြ႕ကတည္းက သူဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စိမ္းမေနခဲ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ဆို သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အျခားစနစ္တစ္ခုျဖစ္လို႔ပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အသက္ ခုနႏွစ္အရြယ္ ေႏြဦးကာလတစ္ခုမွာ သူနဲ႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ေတြ႔ဆံုခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ေတြ႔ဆံုမႈအေၾကာင္းမေျပာခင္မွာ  အရင္ဆံုး ဦးေထြးအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ အမွန္ေတာ့ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဦးေထြးရဲ႕ ၿခံ၀န္းထဲမွာ စတင္ဆံုစည္းခဲ့ ၾကတာပဲ။ ဒါေပမယ့္လို႔ သူ႔အေၾကာင္းဟာ ဦးေထြးနဲ႔ သိပ္ေတာ့မသက္ဆိုင္လွဘူး။ ခက္တာက သူ႔အေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါ ဦးေထြးအေၾကာင္းကေနပဲ ကၽြန္ေတာ္ စခ်င္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္က ေနခဲ့ရတဲ့ ရြာကေလးမွာ ဆံသဆရာတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ႔နာမည္က ဦးေထြး။ ဦးေထြးဟာ အသက္၆၀ ေက်ာ္ေနေပမယ့္ တစ္ကိုယ္ေရတစ္ကာယသမား လူပ်ိဳႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဦးေထြးဆီမွာ ဆံပင္ညွပ္ရတယ္။ လက္ရာေတြ ဘာေတြေကာင္းလို႔ရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လာၿပီဆိုရင္ ဦးေထြးအၿမဲတမ္း ညွပ္ေပးရတဲ့ ဆံပင္ပံုစံက ဘဲၿမီးေကပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း တျခားဆံပင္ပံုစံေတြ ဘာေတြ ေျပာင္းညွပ္ေပးဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ ဦးေထြးကေတာ့ ဘဲၿမီးေက ညွပ္ေပးၿမဲပဲ။ ဒီလို ညွပ္တယ္ဆိုတာကလည္း အေၾကာင္းရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမကိုယ္တိုင္က ဒီပံုပဲညွပ္ေပးဖို႔ ဦးေထြးကို ေျပာထားတာကိုး။

ကၽြန္ေတာ့္ေမေမအပါအ၀င္ ရြာက အိမ္ရွင္မအမ်ားစုဟာ သူတို႔ရဲ႕ သားသမီးေတြကို ဦးေထြးဆီမွာပဲ ဆံပင္ညွပ္ခိုင္းၾကတယ္။ ဦးေထြးက ကေလးခ်စ္တတ္တယ္၊ စိတ္ရွည္ တယ္။ ေနာက္ၿပီး အသက္အရြယ္အရလည္း ေလးစားၾကတာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စေန၊ တနဂၤေႏြလို ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာဆိုရင္ ဦးေထြးဆံသဆိုင္ဟာ ကေလးေတြနဲ႔ ဆူညံေန တတ္တယ္။ တိုတိုေျပာရရင္ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ လူႀကီးေရာဂါတစ္ခုနဲ႔ ဦးေထြးဆံုးသြားတယ္။ မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ ဦးေထြးရဲ႕ သက္မဲ့ခႏာကိုယ္ ႀကီးကို အ၀တ္အစားေတြခွၽြတ္ၿပီး ရြာက လူေတြ ေရ၀ိုင္းခ်ိဳးေပးၾကပံုကို အခုထိ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိေနေသးတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ လူေသအေလာင္းဟာ ဦးေထြးျဖစ္လို႔ ပဲ။ ေနာက္တစ္ခုက လူေတြ ေသဆံုးသြား တဲ့အခါ ေရခ်ိဳးေပးရတဲ့ ဓေလ့ကို ဦးေထြးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သိသြားတယ္။ ဦးေထြးမရွိေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဦးေထြးရဲ႕ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္နဲ႔ ၿခံထဲက ဦးေထြးရဲ႕ အိမ္ကို ဖ်က္လိုက္ၾကတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ဖ်က္မွန္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေကာင္းေကာင္းမသိဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ကာလၾကာေတာ့ ရြာလယ္လမ္းနဲ႔ ရြာေရွ႕လမ္းအၿပိဳင္ၾကားမွာ ရွိေနတဲ့ ဦးေထြးရဲ႕ ၿခံဟာ ရြာကလူေတြအဖို႔ အသံုး၀င္တဲ့ ျဖတ္လမ္းကေလးတစ္ခုျဖစ္လာတယ္။ လူေတြကလည္း ဦးေထြးၿခံထဲက ျဖတ္သြားရမွာကို ဘယ္သူကမွ မစိုးေၾကာက္ၾကဘူး။ ရိုးသားတဲ့ ရြာသားေတြဆိုေတာ့ ဘာမွလည္း အထူးတလည္ ေထြလီကာလီစဥ္းစားမေနဘူး။ ဦးေထြး တစ္ေယာက္ ေကာင္းရာမြန္ရာကို ေရာက္မယ္ ဆိုတာ လူတိုင္းက ယံုၾကည္ၿ႔ပီးသား။ ဦးေထြးၿခံထဲကို ျဖတ္ေနခ်ိန္မွာေတာင္ ဦးေထြးၿခံမွန္း ရြာကလူေတြ သတိရၾကပံုမေပၚဘူး။ ဦးေထြး ကို ရိုးရိုးသားသားပဲ ရြာသားေတြက ေမ့ေလ်ာ့သြားၾကတယ္။ အဲဒီ့ျဖတ္လမ္းကေလးကလြဲရင္  က်န္တဲ့ ဦးေထြးရဲ႕ ၿခံေျမေပၚမွာ ၿခံဳႏြယ္ျမက္ရိုင္း ေတြဟာ ေတာထျပည့္ႏွက္ေနေတာ့ တယ္။

တမင္တကာမဟုတ္ဘဲ သူ႔အလိုအေလ်ာက္ ဦးေထြးရဲ႕ ၿခံကေလးဟာ ေန႔ခင္းေန႔လည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေလးေတြအတြက္ အေသးစား ကစားစရာေတာအုပ္ကေလးျဖစ္လာတယ္။ ဦးေထြးၿခံထဲက မာလကာပင္၊ သရက္ပင္နဲ႔ တျခားအပင္ေတြေပၚ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တက္ကစား ၾကတယ္။ ျမက္ရိုင္းေတာထဲ၀င္ၿပီး စခန္းေဆာက္ၾကတယ္။ ေသနတ္ပစ္တမ္း၊ တူတူပုန္း တမ္းေတြ ကစားၾကတယ္။ ေဆာ့ကစားျခင္းနဲ႔ ပတ္ သတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အင္မတန္စိတ္အားထက္သန္ေနတဲ့ အရြယ္ပဲ။ ဦးေထြးရဲ႕ ၿခံထဲ ၀င္ကစားရတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ  ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ဦးေထြးၿခံထဲမွာ ပထမဆံုးေတြ႕ရွိခဲ့ၿပီးေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဟာ မေသခ်ာေတာ့ဘူးျဖစ္ သြားေလရဲ႕။

အဲဒီ့အခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ တူတူပုန္းတမ္းလို ကစားနည္းကို ဦးေထြးၿခံထဲမွာ ကစားေနခဲ့တယ္။ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရွာမေတြ႔ႏိုင္ေအာင္ ျမက္ရိုင္းေတာေတြထဲ တြားသြားပုန္းေအာင္းရင္းေပါ့။ ပုန္းေအာင္းေနရင္း ဦးေထြးရဲ႕ ၿခံထဲက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးေတြ အေရာက္အေပါက္နည္းတဲ့ အပိုင္းတစ္ပိုင္းရွိတာကို သြားသတိရမိလိုက္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီ့အပိုင္းေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မကစားျဖစ္ၾကသလဲဆိုေတာ့ ေခ်ာင္က်ၿပီး အလင္းေရာင္ေကာင္းေကာင္း မရလို႔ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ လို႔ ေျပာရတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာရွင္းမျပႏိုင္လို႔ပဲ။ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဲဒီ့အပိုင္းကို သြားေရာက္ ပုန္းခိုဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

အနည္းငယ္အလင္းေရာင္ေဖ်ာ့ေတာ့ၿပီး ေခ်ာင္က်ေနတဲ့ အဲဒီ့အပိုင္းကေလးေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပုန္းေအာင္းဖို ျပင္ဆင္တယ္။ တစ္ဖက္မွာလည္း တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အရိပ္အျခည္ကိုလည္း သတိထားရေသးတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ ရုတ္တရက္ဆိုသလို ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲ ဟာခနဲျဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းစလံုးဟာ ေျမႀကီးနဲ႔ လြတ္ၿပီး စၾက၀ဠာတစ္ခုထဲ လြင့္စင္သြားသလို ခံစား လိုက္ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေျခလွမ္းကို ေနာက္နည္းနည္းအဆုတ္မွာ ဦးေထြးၿခံထဲက ေရတြင္းပ်က္ေဟာင္းႀကီးထဲ ကၽြန္ေတာ္ ျပဳတ္က်သြားတာ။

သတိ၀င္၀င္ခ်င္း ခ်က္ခ်င္းပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေရတြင္းႏႈတ္ခမ္ေပါင္ကို တံေတာင္ဆစ္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ အားျပဳေထာက္ထားတာကို သိလိုက္ရတယ္။ အစကတည္းက ဖိနပ္မပါေ တာ့ ေရတြင္းထဲ က်ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္း ဟာ ေျခမေတြကုပ္ၿပီး ေရတြင္းနံရံကို တြယ္ကပ္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ တစ္ခါမွ အဲဒီ့ေလာက္ မထိတ္လန္႔ဖူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဟာ ေရတြင္းပ်က္ရဲ႕ ဟိုးေအာက္ထဲကို အသာ ေခါင္းငဲ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ အား။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ေတြ တရစပ္အခုန္ျမန္လာတယ္။ ေရတြင္းေအာက္ေျခမွာ ေရနည္းနည္းရွိတယ္။ မိုးေကာင္းကင္က က်လာတဲ့ အလင္းေရာင္ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ဟာ ေရတြင္းေအာက္ေျခက ေရအနည္းငယ္နဲ႔ တျခားအမိႈက္သရိုက္ တုတ္တိုတုတ္စေတြေပၚက် ေရာက္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လံုးျပင္မွာ ပံုရိပ္ထင္ေနတယ္။

တစ္စံုတစ္ေယာက္ၾကားႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အသံကုန္ ဟစ္ေအာ္လိုက္တယ္။ ကယ္ၾကပါဗိ်ဳ႕ဆိုတာမ်ိဳး၊ ဒီကို ခဏေလာက္ လာေပးၾကပါဗ်ိဳ႕ဆိုတာမ်ိဳး အတိအက်မမွတ္မိေ တာ့ေပမယ့္ အလားတူစကားတစ္ခြန္းကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေအာ္လိုက္ တယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ ခဏၾကာတဲ့အထိဘယ္သူမွ ေရာက္မလာၾကတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ ဟာ ေရတြင္းထဲက ေျခေထာက္ေတြကို တြင္းႏႈတ္ခမ္းေပၚ ကိုယ့္ဘာသာပဲ တင္ၾကည့္ဖို႔ ႀကိဳးစားရေတာ့တယ္။ ေမြးဖြားလာကတည္းက ပထမဆံုးအျဖစ္ အသက္နဲ႔ရင္းတဲ့ အလုပ္တစ္ခု ကို ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ေနမိတာ။ ကၽြန္ေတာ့္အသက္ရွဴသံေတြဟာဆိုရင္ လံုးလံုးလ်ားလ်ားႀကီးကို ျမန္ဆန္လို႔ေနရဲ႕။

သိပ္မၾကာခင္မွာေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ ေမာပန္းထိတ္လန္႔ျခင္းေတြနဲ႔ အတူ ေရတြင္း ႏႈတ္ခမ္းေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္မတ္မတ္ရပ္လိုက္ႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ေရတြင္းေအာက္ေျခထဲကို ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ တစ္ေခါက္ငဲ့ေစာင္းၾကည့္မိလိုက္ျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားဟာ ေနရာမွာပဲ ခုန္ထြက္သြားေတာ့မလား ထင္လိုက္မိရဲ႕။ အေၾကာင္းက ေတာ့ ဟိုးေရတြင္းေအာက္ေျခထဲကေန ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေမာ့ၾကည့္ေနတဲ့ သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႔ကို အေတာ္ၾကာတဲ့အထိ ျပန္စိုက္ၾကည့္ေနျဖစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြကို ကၽြန္ေတာ္မယံု ၾကည္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အသားေတြ တဆတ္ဆတ္ တုန္လာတဲ့အထိ ေၾကာက္စိတ္၀င္လာတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ေျပးထြက္ခဲ့တယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကၽြန္ေတာ္ေျပးထြက္လိုက္ၿပီးမွ ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ္ေျခစံုရပ္ေန တဲ့ ေရတြင္းႏႈတ္ ခမ္းသားေျမႀကီးဟာ တေ၀ါေ၀ါျမည္ၿပီး ေရတြင္းထဲကို ပဲ့က်လို႔သြားတယ္။ ဒါဟာ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ဆံုေတြ႔ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ပဲ။

(၂)

သူနဲ႔ ဒုတိယအႀကိမ္ေတြ႕ၾကျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသက္ဟာ ၁၄ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ ထင္တယ္။ ေကာင္းေကာင္းေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ နယ္ၿမိဳ႔ေလးတစ္ၿမိဳ႕က ေဆးရံုတစ္ ခုေပၚမွာ ကာလၾကာရွည္စြာ တက္ေရာက္ကုသေနရတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ဆရာ၀န္ေတြက ကၽြန္ေတာ္ဘာျဖစ္မွန္း မကြဲျပားဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ျဖစ္ေနတဲ့ ေရာဂါကို ရက္ေ တာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ အေျဖရွာမရၾကဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ေရာဂါဟာ သာမန္ျဖစ္ေနက်ေရာဂါေတြနဲ႔ ဆင္တူသလို ရွိေပမယ့္ ကြဲျပားေနတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဆရာ၀န္ေတြက ဟိုအရင္ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ဖူးတဲ့ ေရာဂါေဟာင္းတစ္ခုျပန္ေပၚတယ္လို႔ ယူဆမိၾကတာလည္း ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ေရာဂါေဟာင္းမဟုတ္ခဲ့ဘူး။

အေစာပိုင္း ဆရာ၀န္ေတြ ယူဆထားတဲ့ ေရာဂါကုထံုးအတိုင္း ကုသေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အေျခအေနဟာ တိုးတက္မလာဘူး။ အေတြ႔အႀကံဳရင့္ ဆရာ၀န္ရွားပါးတဲ့ နယ္ၿမိဳ႕ကေလး တစ္ၿမိဳ႕ဆိုေတာ့ ပိုဆိုးေတာ့တာေပါ့။ ေန႔ေန႔ညည ေရာင္စံုေဆးလံုးေဆးျပားေတြ ကၽြန္ေတာ္ၿမိဳခ်ခဲ့ရတယ္။ တင္ပါးေတြ ေအာင့္ေနေအာင္ ေဆးေတြထိုးခဲ့ရတယ္။ ပုလင္းမ်ိဳးစံုခ်ိတ္ခဲ့ရ တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ဖ်ံေတြဟာ အပ္ေပါက္ရာေတြနဲ႔ ျပည့္ေနေလရဲ႕။

တစ္ေန႔ၿပီးတစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ့္ခႏာကိုယ္ဟာ ပိန္လွီအားနည္းလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အသားအေရေတြဟာ ေဖ်ာ့ေတာ့ မြဲေျခာက္ လာတယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သတိလစ္ေ မ့ေမ်ာသြားတဲ့ အဆင့္ထိေတာင္ ေရာက္ရွိသြားခဲ့တယ္။

ဒါေပမယ့္လို႔ ကၽြန္ေတာ္သတိျပန္ရလာတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ကံေကာင္းစြာနဲ႔ ဆရာ၀န္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ေရာဂါကို အေျဖရွာႏိုင္ လိုက္ၾကတယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာေတာ့ မွန္ကန္တဲ့ ကုထံုးေအာက္ေရာက္သြားၿပီျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေရာဂါေ၀ဒနာကေန လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ျပန္လည္သက္သာလာခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္ေဆးရံုက ဆင္းမယ့္ေန႔ ကို ေရာက္လာတယ္။

ထုပ္ပိုးထားတဲ့ လူနာအသံုးအေဆာင္ပစည္းေတြကို ကၽြန္ေတာ့္မိသားစု၀င္ေတြက အခန္းအျပင္ဖက္ သယ္ေဆာင္သြားၾကတယ္။ အဲဒီ့အဖြဲ႕ေနာက္ကေန ကၽြန္ေတာ့္ေမေမက ကၽြန္ေတာ့္ ကို တြဲၿပီး အခန္းအျပင္ထြက္ဖို႔ျပင္တယ္။ အခန္းအျပင္ထြက္ခါနီး တံခါးနားအေရာက္မွာ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘဲ ရက္အေတာ္ၾကာလဲေလ်ာင္းခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဆးရံုကုတင္ေလးဆီ လည္ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ဟင္။ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းအံ့ၾသလို႔သြားရဲ႕။ အံ့ၾသလြန္းလို႔ လွမ္းလက္စကၽြန္ေတာ့္ေျခလွမ္းေတြေတာင္ ရပ္တန္႔လို႔ သြားတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ကုတင္ေပၚမွာ သူဟာ လဲေလ်ာင္းေနတယ္။ သူ႔ကို ၾကည့္ရတာ ပိန္လွီေဖ်ာ့ေတာ့လြန္းလွတယ္။ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးမွာ ျပဴးက်ယ္က်ယ္မ်က္လံုးေတြနဲ႔ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းထူထူကလြဲရင္ က်န္တဲ့ အေရျပားအားလံုး အတြင္းထဲကို က်ံဳ႕၀င္ေနတယ္။ ျပဴးက်ယ္က်ယ္မ်က္လံုး ေတြနဲ႔ သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ဒုတိယအ ႀကိမ္ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့တယ္။

(၃)

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းအခ်ိန္ေတြမွာ သူဟာ အေတာ္ၾကာတဲ့အထိ ထပ္ၿပီးေရာက္ရွိမလာေတာ့ဘဲ ေပ်ာက္ဆံုးသြားျပန္ တယ္။ အသက္အရြယ္တျဖည္းျဖည္းႀကီးရင့္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေလာကဓံနဲ႔ သူလိုငါလို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊားရင္း ႏွစ္ကာလေတြ ေဟာင္း လြင့္ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ ရွားပါးလြန္းတဲ့ အခိုက္အတန္႔ေတြမွာေတာ့ သူ႔ကို သတိရမိ တတ္တာမ်ိဳးရွိေပမယ့္ မရွိသေလာက္ပဲလို႔ ဆိုရမယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အသက္ ၂၇ႏွစ္အရြယ္မွာ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ဆံုေတြ႔ၾကျပန္တယ္။ ဒါဟာ သူနဲ႔ တတိယအႀကိမ္ေတြ႕ဆံုမႈျဖစ္ ၿပီး ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ဆံုစည္းမႈလည္းျဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီတစ္ႀကိမ္ဆံုစည္းမႈဟာ ဟိုအရင္အႀကိမ္ေတြနဲ႔ အမ်ားႀကီး ျခားနားတယ္။ သူနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္မသိေသးတဲ့ သဘာ၀တရားရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္တစ္ခုကိုလည္း ထိတ္လန္႔တၾကား သိခြင့္ရလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ အဲဒီ့ထိတ္လန္႔မႈဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ေနထိုင္မႈအတြက္ အထူးကို တန္ဖိုးရွိလြန္းလွရဲ႕။

မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ့္တစ္သက္စာမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ေဖ်ာက္မရႏိုင္ေတာ့မယ့္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ (Valentine’Day) တစ္ရက္မွာ သူနဲ႔ ေတြ႔ရွိဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့ၾကတာ။ အဲဒီ့ေန႔က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူဟာ တစ္ေနကုန္ေအာင္ ကားတစ္စီးနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနခဲ့ တယ္။ ပန္းၿခံေတြထဲလည္း ေရာက္တယ္။ ရုပ္ရွင္လည္း ၾကည့္တယ္။ စားေသာက္ ဆိုင္ေတြ လည္း ၀င္ထိုင္တယ္။ သြားစရာမရွိေတာ့တဲ့အဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အိမ္ေတြကိုေတာင္ ေရွာင္တခင္၀င္လည္ၾကေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘာမွလုပ္စရာမရွိေတာ့လို႔ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ပ်င္းရိလာၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ခ်စ္သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို အႀကံတစ္ခုေပးတယ္။ သူမကို ကားေမာင္းသင္ေပးဖို႔ပဲ။

သူမအႀကံကို လက္ခံၿပီး နာရီပိုင္းအတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကားကေလးဟာ ၿမိဳ႔ျပင္က လူရွင္းတဲ့ လမ္းမတစ္ေနရာကို ေရာက္လာခဲ့ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေနရာခ်င္းလဲထိုင္ လိုက္ၿပီး ကားေမာင္းသင္ခန္းစာကို စတင္တယ္။ အဲဒီ့အရင္ကလည္း တစ္ခါႏွစ္ခါေလာက္ နည္းနည္းခ်င္းစီ သင္ေပးၿပီးသား ျဖစ္လို႔ အစကေန သင္ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ကားတစ္စီးကို ဘယ္လို ေမာင္းႏွင္ရမလဲဆိုတဲ့ သေဘာတရား ကို သူမသိၿပီးသား။ ဒါေပမယ့္လို႔ ဘယ္ကိစမဆို လက္ေတြ႔က အေရးအႀကီးဆံုးပဲ။

သူမရဲ႕ ေမာင္းႏွင္မႈေအာက္မွာ ကားကေလးက လွလွပပ ေျပးေနတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူမေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ သတိတစ္ခ်က္ လြတ္သြားခဲ့တယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ၿမိဳ႔ျပင္လမ္းမေတြမွာ ကားရွင္းတယ္ဆိုေပမယ့္ ေရာက္လာတဲ့ ကားတိုင္းဟာ ၿမိဳ႕ထဲကလို မဟုတ္ဘဲ ျမန္ႏႈန္းျမင့္ ေမာင္းႏွင္တတ္ၾကတာကို သတိမထားမိလိုက္ၾကဘူး။ တစ္ေနကုန္ ဟိုဟိုဒီဒီေလွ်ာက္သြားၿပီး လည္ပတ္ေပ်ာ္ပါးခဲ့တဲ့ ပင္ပန္းမႈေတြ ကို ထည့္မတြက္ခဲ့ၾကတာလည္း ပါမယ္။ ရုတ္ျခည္းဆိုသလို သူမဘက္ျခမ္းကေန ကားတစ္စီးဟာ အရွိန္ျပင္းလြန္းစြာနဲ႔ ထြက္ေပၚလာခဲ့ၿပီး ေနာက္ အရာအားလံုးဟာ ပကတိ အေမွာင္က်သြားေလေတာ့ရဲ႕။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီအျဖစ္ေၾကာင့္ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ဆံုးရႈံးလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒဏ္ရာပရဗြနဲ႔ အသက္ရွင္ၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာေတြက အသက္အႏရာယ္ကို မထိခိုက္ခဲ့ေပမယ့္ ေၾကာက္စရာေကာင္းေအာင္ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ပဲ။ ေဆးရံုေပၚမွာ ကိုးရက္လံုးလံုး ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေမ့ေျမာေနခဲ့ၿပီး ဆယ္ရက္ေျမာက္ မနက္ခင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ သတိျပန္ရလာတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြကို အားယူဖြင့္လိုက္ရင္း အလင္းဒဏ္ခံႏိုင္တဲ့အထိ ခဏေစာင့္လိုက္တယ္။ အျမင္အာရံုေတြ ၾကည္လင္ သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တူရႈမွာ ေဆးရံုနံရံကို ခပ္ေကြးေကြးေလးပုဆစ္တုပ္မွီထိုင္ေနတဲ့ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ျမင္လိုက္ရေတာ့တာပဲ။ အဲဒီလို ျမင္လိုက္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေသဆံုးၿပီး တျခားဘံုတစ္ခု ကို ေရာက္သြား တယ္လို႔ေတာင္ ထင္လိုက္မိေသးတယ္။ ထင္လည္း ထင္ခ်င္စရာပဲ။ ေဆးရံုနံရံကို မွီထိုင္ေနတဲ့ သူခႏာကိုယ္ဟာ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေသြးအလိမ္းလိမ္းျဖစ္ေနတယ္။ သူက အဲဒီ့လို ပံုစံနဲ႔ ေဆးရံုကုတင္ေပၚက ပတ္တီးအေဖြးသား ပိုက္ေတြတန္းလန္းျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ လွမ္းၾကည့္တယ္။

သူ႔ကိုၾကည့္ရတာ တစ္ခုခုေျပာခ်င္ေနပံုရတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္စကားစလိုက္တယ္။ခင္ဗ်ားဘယ္သူလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေမးလိုက္ တယ္။ ငါက မင္းရဲ႕ အျခားစနစ္တစ္ခုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အံ့အားသင့္ၿပီး နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာလဲဗ် အျခားစနစ္ဆိုတာလို႔ ထပ္ေမးလိုက္တယ္။ လူသားတိုင္းမွာ အျခားစနစ္ေတြ ကိုယ္စီရွိတယ္။ လူသားတစ္ေယာက္ ဟာ ေသေစႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အသက္ေဘးမ်ိဳး တစ္ခါႀကံဳေတြ႔ရတဲ့ အခါတိုင္း အျခားစနစ္တစ္ခုက သူ႔ကိုယ္စားထြက္ေပၚခံစားေပးရတယ္။ ၿပီးရင္ အဲဒီ့အျခားစနစ္ဟာ မင္းကိုယ္ စားေသဆံုး ေပးရတယ္။ သူ႔အသံဟာ တစ္ခုခုကို နာက်င္ေနပံုမ်ိဳးပဲ။ သူ႔စကားေတြ နားေထာင္ရတာ ဆန္းၾကယ္လြန္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္ထပ္ေမးလိုက္တယ္။ ေနပါဦး ကၽြန္ေတာ္ က ေသသြားၿပီလား။ ဟင့္အင္း မင္းမေသေသးဘူး။

ေဆးရံုခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးဟာ ျပန္ၿပီးတိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ အဲဒီ့တိတ္ဆိတ္မႈကို ခ်ိဳးဖ်က္တဲ့အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ထပ္ေမးလိုက္ တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္အခ်ိန္ထိ အျခားစနစ္ေတြက ကာကြယ္ေပးေနဦးမွာလဲ။ ဒါေတာ့ ဘုရားသခင္မွပဲ သိမယ္။ ေသခ်ာတာက မင္းရဲ႕ အျခားစနစ္ေတြက မင္းကို ရာသက္ပန္ေတာ့ ကာကြယ္ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္ မေလးေရာ အသက္ရွင္ေနလား။ မင္းကလြဲလို႔ အျပင္လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္အႏရာယ္ဟာ ငါနဲ႔မဆိုင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ငါသိသေလာက္ေျပာရရင္ သူ႔ဆီမွာ ရွိတဲ့အျခားစနစ္ေတြဟာ မင္းေလာက္မမ်ားဘူး။ လူသားတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အျခားစနစ္ေတြ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ အရည္အတြက္လည္း မတူညီဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီကမာမွာ ေနထိုင္တဲ့ လူေတြရဲ႕ အသက္ရွည္ႏႈန္းဟာ မတူညီၾကတာပဲ။ မင္းဆီကေန မင္းရဲ႕ အျခားစနစ္ေတြ ထြက္ခြာတာနည္းေအာင္ လုပ္ႏိုင္ေလ မင္းအသက္ဟာ ရွည္လ်ားေလပဲ။

သူ႔စကားေတြဟာ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ယုတိၱလံုး၀မရွိမွန္း သိေပမယ့္ ထူးဆန္းစြာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ သူေျပာ တာေတြအေပၚ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ေတာ့ အစာမေၾက ခ်င္ဘူး။ ခင္ဗ်ားေျပာတာေတြကနည္းနည္းေလာက္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ႏိုင္မေနဘူး လား။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ တျခားလူသားေတြအားလံုး ခင္ဗ်ားလို အျခားစ နစ္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုခြင့္ရၾကသလား။ ေနာက္ၿပီး စကားေျပာလို႔ ရၾကသလား။ သူက ေခါင္းကို ခပ္ေျဖးေျဖးခါျပရင္း မတ္တပ္ထရပ္တယ္။အဲဒီလို ထလိုက္တဲ့အခါ သူ႔ကိုယ္မွာ စီးေန တဲ့ ေသြးစက္ေတြက ေဆးရံုၾကမ္းျပင္ေပၚကို ျပန္႔က်ဲက်သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ေပက်ံသြားတာကို မေတြ႔ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အံ့ၾသမိလိုက္တယ္။

သူက ဆက္ေျပာတယ္။ သိပ္မရွိၾကဘူး။ ေတာ္ေတာ္ကို အေရအတြက္နည္းတဲ့ လူတစ္ခ်ိဳ႕သာ သူတို႔ရဲ႔ အျခားစနစ္ကို အသက္အႏရာယ္ႀကံဳတိုင္းမွာ ျပန္ေတြ႔ျမင္ခြင့္ရၾကတာ။ အမွန္ေတာ့ အခုလို မင္းရဲ႕ အျခားစနစ္နဲ႔ မင္းစကားလက္ဆံုေျပာခြင့္ ရတယ္ဆိုတာ သိပ္ေတာ့ မေကာင္းလွဘူး။ ဒါဟာ ဘာကိုျပသလဲဆိုေတာ့ မင္းဆီမွာ မင္းကိုယ္ပိုင္ အျခားစနစ္ေတြ အေတာ္ေလးေလ်ာ့နည္းေနၿပီဆိုတဲ့ လကဏာပဲ။ ေသခါနီးအသက္ႀကီးတဲ့ အဘိုးႀကီး အဘြားႀကီးေတြ တစ္ေယာက္တည္း စကားေျပာေျပာေနတတ္တာကို မင္းျမင္ဖူးမွာေပါ့။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ႔စကားကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးလန္႔ဖ်ပ္သြားမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို အလ်င္စလိုပဲ ထပ္ေမးလိုက္ျပန္ တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက အျခားစနစ္ေတြကို ဘယ္လို ထိန္းသိမ္းရမလဲ။ သူက ကၽြန္ေတာ့္အေမးကို ခ်က္ခ်င္းမေျဖဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အခ်ိန္အၾကာႀကီး စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ ငါသြားရေတာ့မယ္။

ရုတ္တရက္ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာခိုင္းလိုက္တယ္။ ေဟ့ ကၽြန္ေတာ္ေမးတာ ေျဖခဲ့ဦးေလ။ ကုတင္ေပၚလွဲေနရာကေန ထရပ္မိမတတ္ ကၽြန္ေတာ္အေမာတေကာလွမ္းေမးလိုက္ တယ္။ အဲဒီ့မွာတင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွည့္မၾကည့္ဘဲ ေျပာသြားတဲ့ သူ႔ဆီက ေနာက္ဆံုးအသံကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကားလိုက္ရတယ္။

ေမတၱာတရားနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ေနပါ။        ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္

(သရဖူမဂဇင္း၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ၊၂၀၁၂)

 

 

 

ျမစ္လူ

ျမစ္လူ

 ပင္လယ္ဆီ ေရာက္ၿပီ။လႈိင္း႐ုိက္သံေတြ တ၀ုန္း၀ုန္း ျမည္ေအာင္ ၾကားေနရသည္။ ကမ္းေျခမွာ ခ႐ုခံြမ်ား ေကာက္လုိ႔ မႏုိင္ေအာင္ ျပန္႔ က်ဲေနသည္။ေသာင္ျပင္ဆီလာ တုိးေသာ ေရ လႈိင္းေတြက တစ္ခဏအတြင္း ျပန္ဆင္း သြားၾက၏။ မဆင္းႏုိင္ေသာ လႈိင္းဖ်ား လႈိင္းနား မ်ားက သဲထဲ စိမ့္၀င ္ေပ်ာက္ကြယ္ သြားသည္။ အလြယ္တကူ စိမ့္၀င္ ေပ်ာက္ကြယ္ျခင္း မရွိေသာ သူ႔ေျခရာေတြကေတာ့ ေနာက္ဘက္ သဲေသာင္ျပင္မွာ အခုိက္အတန္႔ စြဲထင္ က်န္ရစ္ေနသည္။ တမင္တကာ ဖိနပ္ မစီးဘဲ ထြက္လာခဲ့ျခင္း မဟုတ္။ အစကတည္းက သူ႔တြင္ ဖိနပ္မရွိ။

အေ၀းတြင္ မုိးကုတ္စက္၀န္းက ပင္လယ္ျပင္ႏွင့္ ထိစပ္ေနသည္။ တသုန္သုန္တုိက္ခတ္ေနေသာ ေလထဲ သူ႔အက်ႌႏွင့္ လံုခ်ည္ အနားစတြင္ တဖ်တ္ဖ်တ္ လြင့္ေနသည္။ အ၀တ္ အစားေတြက ေလတုိက္ လြန္းသျဖင့္ တင္းေန၏။ဖိနပ္မဲ့ သူ႔ေျခဖ၀ါးေတြက ေအးစိမ့္ေန ၾကသည္။ ထုိပံုစံျဖင့္ ကမ္းေျခမွာ အေတာ္ၾကာသည့္တိုင္ေအာင္ သူေလွ်ာက္ ေနမိသည္။ အနီးတစ္၀ုိက္တြင္  ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေတြ႕ရ။ သူတစ္ေယာက္တည္း။ နည္းနည္းၾကာမွ ေသာင္ျပင္ တစ္ေနရာေပၚ ဖင္ထုိင္ခ်ကာ ပင္လယ္ျပင္ဆီ သူလွမ္းၾကည့္မိသည္။ သဲျပင္ထဲ ထိစပ္နစ္ကၽြံသြားေသာ သူ႔တင္ပါးေတြက သူ႔ေျခဖ၀ါးေတြလိုပဲ ေအးစိမ့္လို႔သြား၏။ ပင္လယ္ျပင္ကို သူၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထုိင္ၾကည့္ျဖစ္သည္။

တကယ္တမ္း ပင္လယ္ကို သူ မျမင္ေတြ႕ရသည္မွာ ႏွစ္ေတြၾကာေဟာင္း လြန္းခဲ့ၿပီ။ ခုေတာ့ သူပင္လယ္ကို ျမင္ေတြ႕ခြင့္ရၿပီ။ သူ႔ရင္ထဲမွာ လႈိက္ခါ တုန္ယင္ေန သည္။ ေနမထြက္ေ သး ေသာေၾကာင့္ သူ႔ေဘး ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုး ခဲသားပါးပါး အုပ္ထားသလုိ  အေရာင္မ်ဳိးျဖစ္ ေနသည္။ ပင္လယ္ကုိယ္တုိင္အလင္း အားနည္းေနၿပီး ေကာင္းကင္က “လ”ကိုေတာင္ ျမင္ေနရေသးသည္။ ပင္လယ္ဆီေရာက္ဖုိ႔ ညေပါင္းမ်ားစြာ  ထုိ“လ”ေရာင္ ေအာက္ကေန သူ ခရီးျပင္းႏွင္ခဲ့ရသည္။ ေန႔အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ သူေကာင္းစြာ မရွင္ သန္ႏုိင္သျဖင့္ ညဘက္ေတြ ေရာက္မွသာ ခရီးဆက္ခဲ့သည္။ ရွိသမွ်ေသြးသား ခြန္အားေတြကို အစြမ္းကုန္ဖ်စ္ညႇစ္ၿပီး ခရီးဆက္လာခဲ့ရသျဖင့္ သူေမာလ်ေနသည္။

ပင္လယ္ကုိ ေငးၾကည့္ေနရင္း လႈိင္းလံုး တစ္လံုးက ကမ္းေျခဆီ အရွိန္ ျဖင့္  ေျပးတက္လာရာ လႈိင္းဖ်ား ေရစက္မ်ား သူ႔ေျခဖမုိးေပၚ တဖြားဖြား လာစင္သည္။ ပင္လယ္က သူ႔ကို လက္တို႔ ႏႈတ္ဆက္ လုိက္သလားေတာင္ ထင္မိသည္။ ပင္လယ္က သူ႔ကို အသိအကၽြမ္း ဖြဲ႕ခ်င္ေနသလား။ အမွန္ေတာ့ ပင္လယ္ႏွင့္ အသိအကၽြမ္း ဖြဲ႕စရာ မလိုေလာက္ေအာင္ ပင္လယ္ ႀကီး အေၾကာင္း သူ နားလည္သည္။ သူ႔အေၾကာင္းကုိလည္း ပင္လယ္ႀကီးက နားလည္ ေနလိမ့္မည္။ အမ်ဳိး အမည္မသိ ဆုိး၀ါးေသာ ေ၀ဒနာတစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာ သျဖင့္ ေကာင္းကင္ဆီ သူေနာက္တစ္ ႀကိမ္ေမာ့ၾကည့္ မိျပန္သည္။ ေကာင္းကင္မွာ တိမ္စုိင္တခ်ဳိ႕ တၿငိမ့္ၿငိမ့္ ေမ်ာေရြ႕ေနၾက သည္။  ေကာင္းကင္က ပင္လယ္ထက္ ပိုၿပီး အေဖာ္အသင္းစံု ပံုရသည္။ တိမ္စုိင္ေတြ ေရာ“လ”ေရာေကာင္းကင္မွာ ရွိသည္။ ပင္လယ္ျပင္မွာ ဘာမွမရွိ။ ေလွကေလး တစ္စင္းတေလေတာင္ မရွိ။ ပကတိ အထီး က်န္ေနသလုိ ခံစားမိသည္။

သူသက္ျပင္း တစ္ခ်က္ခ်ကာ ပင္လယ္ျပင္ထဲ အၾကည့္ ျပန္ေရာက္သြား သည္။ အထီးက်န္ေသာ ပင္လယ္က ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္လုိ႔မ၀။ အရသာရွိလွသည္။ ခုခ်ိန္က်မွ ထုိအရသာကို စာေတြ ကဗ်ာေတြႏွင့္လည္း သူဖြဲ႕မျပလိုေတာ့။ အရသာရွိတာပဲ သိသည္။ ဒါပဲ။ လံုေလာက္သည္။ ပင္ လယ္ဆိုသည္မွာ ျမစ္အစင္းစင္း စီး၀င္အုိင္ထြန္းရာ အရပ္ဟု အလြယ္ သေဘာ ေပါက္လွ်င္ လံုေလာက္သလုိ မ်ဳိး ျဖစ္သည္။ ပင္လယ္ေရသည္ ကမာၻ႔ႏုိင္ငံ အမ်ားအျပားႏွင့္ ထိစပ္ေနသည္။ လူသားအားလံုးကို အက်ဳိးျပဳထားသည္။ ဒါပဲ။ လံုေလာက္ သည္။ သူပင္လယ္ကုိ ဆက္ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ႏွစ္မ်ားစြာျမင္ေတြ႕ခြင့္မရခဲ့ ေသာ ပင္လယ္က သူ႔စိတ္ကူးထဲကအတုိင္းပင္ ရွိေနေသး သည္။ သူကေတာ့ ဟိုအရင္ကလုိ မဟုတ္ေတာ့ ၍ ပင္လယ္ ႀကီးက သူ႔ကို မွတ္မိပံုမရ။ သူ႔လည္ ေခ်ာင္းထဲမွာ တစ္ဆုိ႔ေနသည္။ ကမ္းေျခ မွာ သူ႐ူး တစ္ေယာက္လုိ ဦးတည္ရာမဲ့ ေလွ်ာက္ေျပးလႊားရင္း ပင္လယ္ျပင္ႀကီး ဘက္လွည့္ကာ မ်ဳိသိပ္ခဲ့ရသမွ် ဖြင့္ထုတ္ ေအာ္ဟစ္ပစ္ လိုက္ခ်င္သည္။ သို႔ရာတြင္ ခုခ်ိန္မွာ သူ႔အင္အားေတြက အဆမတန္ ခ်ည့္နဲ႔ေနသည္။ အင္ျပည့္အားျပည့္ရွင္သန္ခဲ့ေသာ ကာလမ်ားကို သတိရမိလုိက္သည္။

သမုိင္း အဆက္ဆက္ ပင္လယ္ဆီ အားေကာင္းေမာင္းသန္ စီးဆင္းခဲ့ေသာ အတိတ္ျမစ္ တစ္စင္းကို သူျပန္ျမင္ေယာင္ လာသည္။ ႐ိုးသားျဖဴစင္ ေသာ ႏုိင္ငံငယ္တစ္ခု အေပၚ ထုိျမစ္သည္ ျဖတ္သန္းစီးဆင္းခဲ့သည္။ လူေတြ က ထုိျမစ္ကို အမိလို တစ္မ်ဳိး အဖလုိတစ္ သြယ္ သက္၀င္ခ်စ္ ျမတ္ခဲ့ၾကသည္။ ျဖတ္သန္းစီးဆင္းရာ ႏုိင္ငံငယ္ေလး၏ ဒ႑ာရီမ်ား သမုိင္း ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ား အတိတ္မွ မေမ့ႏုိင္စရာ ပံုရိပ္မ်ားႏွင့္ လူသားတုိ႔ သိျမင္ခြင့္ မရရွိခဲ့ေသာ အေၾကာင္း ျခင္းရာအေတာ္ မ်ားမ်ားကို ထုိျမစ္က ေတြ႕ၾကံဳ သိမ္းဆည္း ေပးထားခဲ့သည္။ သမုိင္းတစ္ေလွ်ာက္ ထုိျမစ္ဆီမွ လူတို႔သည္ ေျပာမျပႏုိင္စြမ္းေသာ ပညာရပ္မ်ား သင္ယူ တတ္ေျမာက္ခဲ့ၾကသည္။ ေရသယံ ဇာတမ်ား လည္း အလွ်ံပယ္ေအာင္ သံုးစြဲခြင့္ ရခဲ့ဖူးသည္။

အတိတ္ကို ပ်ံ႕စဥ္သြားေသာ သူ႔စိတ္ေတြက ဆုိ႔နင့္ေန၏။ ပင္လယ္ေလ ရွဴပါဟု ဘယ္သူကမွ မတုိက္တြန္းေသာ္လည္း သူပင္လယ္ေလ ကို တစ္၀ႀကီး ရွဴ႐ႈိက္ပစ္လုိက္သည္။ ရင္ထဲမွာ အနည္းငယ္ ေအးသန္႔ကာသြား၏။ ဆားေငြ႕ နည္းနည္း ရလုိက္သလုိလည္း ထင္မိသည္။ ပင္လယ္၏ေသြးေတြ သူ႔ခႏၶာ ကိုယ္အႏွံ႔ စီးဆင္းသြားၾကၿပီလားမသိ။

သူ႔နားထဲ ျမစ္တစ္စင္း၏ စီးဆင္းသံကို တေ၀ါေ၀ါၾကားလာမိျပန္သည္။ ထုိျမစ္၏ စီးဆင္းမႈ အေပၚ လူတခ်ဳိ႕က သစၥာ မဲ့ပစ္လုိက္ၾက ပံုေတြလည္း သူ ျပန္ေတြးျဖစ္သည္။ ထုိျမစ္ကမ္းမွာ လူ႔ေလာဘေတြ ေရႊက်င္သည္။ ျမစ္ထဲ ျပဒါးသင့္ ေရေတြ ျပန္စြန္႔ထုတ္ သည္။ ျမစ္ကမ္းႏွင့္ သိပ္မေ၀းေသာ ေနရာတြင္ အရက္ ဘီယာ စက္႐ံုမ်ား ထားရွိသည္။ ပုိးသတ္ေဆး စက္႐ံုမ်ား တည္သည္။ သစ္စက္မ်ားေဆာက္သည္။ စက္႐ံုထြက္ အဆိပ္သင့္ ေရဆုိးမ်ား၊ လႊစာမႈန္႔မ်ား က မုိးေရႏွင့္အတူ ထုိျမစ္ထဲသုိ႔ စီး၀င္လာၿပီး ေရသတၱ၀ါ အေျမာက္အျမား ထုိျမစ္ ထဲမွာ ေသပြဲ ၀င္ၾကရသည္။ ဒါ့အျပင္ ထိုျမစ္ စတင္စီးဆင္းရာ ျမစ္ဆံု ေဒသတြင္ လက္လြတ္စပယ္ ပိတ္ဆုိ႔ ဆည္ေဆာက္ေသာ အခါ ထုိျမစ္၏ စီးဆင္းမႈ သဘာ၀သည္ ျမစ္ဆံု စတင္ကာ အခ်ဳိးပ်က္ သြားေလေတာ့သည္။

ပင္လယ္မွာ ေနထြက္လာေတာ့မည္။ ခဲသားေရာင္ျခံဳလႊာေပ်ာက္ကြယ္ ကာ ေရႊေရာင္ျခံဳလႊာ အုပ္ဆုိင္းလာေတာ့သည္။ သူအံကို တင္းတင္းႀကိတ္ လုိက္ၿပီး ပင္လယ္ကို မမွိတ္မသုန္စိုက္ ၾကည့္လိုက္သည္။ သူ႔ဦးေခါင္းတစ္ခု လံုးက်င္ေနသည္။ မတန္လုိက္ တာ။ ျမစ္တစ္စင္းရဲ႕ နိဂံုးဟာ ဒါလား။

သူ႔အေတြးစဥ္ထဲ စီးဆင္းေနေသာ ျမစ္သည္ အဆိပ္သင့္ ငါးတစ္ေကာင္လုိ ဖ်တ္ဖ်တ္ လူးေနသည္။ ေရႊတူးျခင္း၊ ဆည္ေဆာက္ျခင္း၊ စက္႐ံုမ်ားတည္ ျခင္းအျပင္ လူတုိ႔၏ မစင္မ်ား၊ ၿမိဳ႕တကာမွ စြန္႔ပစ္ ေရဆိုးမ်ား၊ ေလွသမၺန္စက္ ေရယာဥ္မ်ားမွ စက္ဆီမ်ား၊ ႂကြပ္ႂကြပ္ အိတ္မ်ား၊ စည္းကမ္းမဲ့ အညစ္အေၾကး ေပါင္းစံုမ်ားစသည္ တုိ႔ကို ျမစ္ထဲ ထင္သလို စြန္႔ ပစ္ျခင္းေၾကာင့္ အဆိပ္သင့္သြားရျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိျမစ္၏ ေရမ်က္ႏွာျပင္သည္ ေရအားလွ်ပ္စစ္ ထုတ္ယူေရး လုပ္ငန္းမ်ားေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲလာသည္။ ေရအပူဓာတ္ လည္း ေျပာင္းလဲ လာသည္။ ေအာက္ဆီဂ်င္ ေလ်ာ့နည္းသြားကာ ျမစ္ေရစီးဆင္းမႈလည္း ေလ်ာ့က်သြားသည္။

႐ိုးရွင္းေသာ ပင္လယ္ျပင္ကို ေငးၾကည့္ကာ အလုိလိုေနရင္း သူမ်က္၀န္းေတြ စိုစြတ္လာသည္။ အဆိပ္သင့္ျမစ္တစ္စင္းအတြက္ ၀မ္းနည္းမိျခင္းလား။ လူ႔ေလာဘ လူ႔အက်င့္ပ်က္မ်ား အတြက္ သနားမိျခင္းလား။ သူကိုယ္တုိင္ေတာင္ မကြဲျပား။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အသက္ငင္ေနသည့္ ျမစ္တစ္ စီး၏စီးဆင္းမႈက အကြာအေ၀းအတုိင္းအဆ ရွိ လာသည္။ ႐ိုးသားျဖဴစင္ေ သာ ႏုိင္ငံငယ္ေလးတြင္ မ႐ိုးသားမျဖဴစင္သူတို႔ေၾကာင့္ ထုိျမစ္သည္ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ တိမ္ေကာလာေတာ့သည္။ တိမ္ေကာသြားေသာ ျမစ္က ပင္လယ္ဆီ ဆက္လက္ စီးဆင္းႏိုင္ျခင္း မရွိေတာ့ဘဲ အဆင့္ဆင့္ခန္းေျခာက္ သြားခဲ့ေလသည္။

ပင္လယ္ျပင္မုိးကုတ္စက္၀န္းမွာ အလင္း ေရာင္တန္းတခ်ဳိ႕ထြက္လာတာ သူလွမ္းျမင္ရ သည္။ ေနမထြက္ခင္ အစပ်ဳိးအလင္းေရာင္တန္း မ်ား။ ႐ုတ္တရက္ႀကီး သူ႔ဘယ္ဘက္ရင္ ဘတ္ ေနရာက စူးခနဲထုိးေအာင့္သည္။ ျမစ္တစ္စီး၏ အတၳဳပၸတိၱသည္ ႐ုပ္ဆုိးအက်ည္းတန္စြာ ၿပီးဆံုး မည္မွန္း အစက သူမသိခဲ့။

တစ္ညတြင္ ခန္းေျခာက္သြားေသာ ျမစ္၏ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ လူတစ္ကိုယ္စာ ေရထုက ေပါင္းစု႐ုန္းႂကြလာၿပီး လူတစ္ေယာက္ အသြင္ ျမစ္ကမ္းေပၚတက္လာသည္။ ပင္လယ္ဆီ အေရာက္သြားရန္ျဖစ္သည္။ ေနေရာင္တြင္အသား အေရမ်ား တင္းမခံႏုိင္၍ ညဘက္ေရာက္ မွသာ ခရီးဆက္သည္။ ထိုလူက အျခားမဟုတ္။ သူ ကိုယ္တုိင္ပဲ ျဖစ္သည္။

ဟုိစဥ္တုန္းက သူကုိယ္တုိင္သည္ ပင္လယ္ ႀကီး၏ အစိတ္အပုိင္းတစ္ခု။ ပင္လယ္ႏွင့္ သူအိပ္ မက္ခ်င္း ၀တ္မႈန္ကူးခဲ့ဖူးသည္။ အေသြးအသားခ်င္း လက္ပြန္းတတီး ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ခုေတာ့ ပင္လယ္ႀကီး ကိုယ္တုိင္ေတာင္ သူ႔ကိုမမွတ္မိ ေတာ့။ မ်က္ရည္ မက်ေအာင္ ထိန္းထားရသည္မွာ ပင္ပန္းလြန္းလွၿပီ။ ဆက္ၿပီး ထိန္းမထားႏုိင္ေတာ့။ သူ႐ႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုခ်လုိက္မိသည္။

ပင္လယ္ျပင္တြင္ ေနေရာင္က ျဖည္းေႏွးစြာ ထြက္လာေနသည္။ ကေယာင္ကတမ္း ထရပ္ လုိက္စဥ္တြင္ မ်က္ရည္ေတြကို သူမသုတ္မိ။ လက္ က်န္အင္အားကို စုစည္းျခစ္ယူၿပီး ပင္လယ္ထဲ ဆင္းရန္ ျပင္လိုက္သည္။ မၾကာခင္ ျမစ္တစ္စီး၏ ေနာက္ဆံုးေသြးစက္မ်ား ပင္လယ္ထဲ စီးဆင္း၀င္ ေရာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့မည္။

(၀န္ခံခ်က္-ျမစ္လူ၀တၳဳကို ေရးသားၿပီးစီးသြားၿပီး သိပ္မၾကာခင္တြင္ ဆရာေမာင္ယုပိုင္၏ ဧရာ၀တီဒုတ္ခီြမန္ထရီ ကို ဖတ္မိလိုက္ရာ ၀တၳဳအတြက္လိုအပ္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ထိုစာစုမွ မွီၿငိမ္းေရးသားပါသည္။)

လြန္းဆက္ႏုိးျမတ္

(Teen မဂၢဇင္း၊ဇူလိုင္လ ၂၀၁၂)

 

 

 

ေယဘုယ်ကိုက္ခဲမႈ

ေယဘုယ်ကိုက္ခဲမႈ

ဒီလို ေလတိုက္တာကို ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ေနက်ပဲ။ မိုးမရြာခင္မွာ ဒီေလမ်ိဳးဟာ တိုက္ေနက်။ မိုးရြာလာေတာ့ လည္း ေလက အရွိန္ေလ်ာ့သြားတာပဲမဟုတ္လား။ ဆိုးရြားတာက ဒီေန႔တိုက္တဲ့ ေလကေတာ့ အဲသလို မဟုတ္ဘူးရယ္။ သိပ္ၾကမ္းလြန္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ထပ္ေတြနဲ႕ ေအာက္ထပ္တိုက္ခန္းေတြကေတာ့ ေစာေစာပိုင္း ေလစတိုက္ကတည္းက သူ တို႔ ျပတင္းေပါက္ေတြကို ပိတ္ပစ္လိုက္ၾကၿပီးၿပီ။ လူမေနတဲ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တိုက္က အခန္းျပ တင္းေတြဆီကေန တဒုန္းဒုန္းေဆာင့္ေနတဲ့ အသံေတြကို ဆက္တိုက္ၾကားေနရတယ္။ အစကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းျပတင္းေတြကို မပိတ္ဘဲ ထားဦးမလို႔ပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ျပတင္းေတြက မပိတ္ေပ မယ့္လို႔  ဂ်ိတ္ေသခ်ာခ်ိတ္ထားေတာ့ ဘာသံမွမထြက္ၾကဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးေျပာ င္းသြားတယ္။ ျခင္ေထာင္တစ္ခုလံုး လြင့္ေနေအာင္ တိုက္တဲ့ ေလကို အျမင္ကတ္သြားတာ လည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အရင္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ အခန္းထဲက ျပတင္းတံခါးႏွစ္ခ်ပ္ကို ထပိတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္တိုက္ခန္းတစ္ခုလံုးမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ ျပတင္းေတြကို လိုက္ပိတ္တယ္။ အဲသလိုလိုက္ပိတ္ေနတုန္း ဟိုးခပ္ေ၀းေ၀းက တိုက္ခန္းတစ္ခုရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ တစ္ခုဆီ အမွတ္မထင္ ကၽြန္ေတာ့္အၾကည့္ေရာက္မိသြား တယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲ။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ သူၾကည့္ေနပံုက ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ အမွတ္မထင္ ေတြ႕သြား ပံုေၾကာင့္လို႔ မထင္ဘူး။ ျပတင္းေပါက္ဆီ ေသခ်ာေပါက္ေရာက္လာမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လြန္ခဲ့တဲ့ နာရီပိုင္းကတည္းက တင္ႀကိဳေစာင့္ ၾကည့္ေနပံုမ်ိဳး။ ဒါမွမဟုတ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္ေတြကတည္း က ေစာင့္ၾကည့္ေနပံုမ်ိဳးပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲသလို ထင္လိုက္မိတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းမျပတတ္ဘူး။ ေသခ်ာတာက သူ႕အၾကည့္က တပ္အပ္ပိုင္ႏိုင္လြန္းေနခဲ့တယ္ဆိုတာပဲ။ သူ ၾကည့္ေနတဲ့ ျပတင္းကေတာ့ ေလဒဏ္ မိုးဒဏ္ေတြ ကင္းလြတ္လို႔ေနရဲ႕။ သူ႕ကို ျပန္ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ မသိုးမသန္႔ျဖစ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ သူဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲ။ ဒါထက္မပိုဘူး။ သူ႔အသားျဖဴသလား။ မည္းသလား။ သူဘယ္အသက္ အရြယ္လဲ။ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ပိုင္ရွင္လား။ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္လား။ စိတ္ဓာတ္ကေရာ ဘယ္လိုလဲ။ ထက္ျမက္လား။ ေတာ္ရိေလ်ာ္ရိလား။ အိမ္ေထာင္ရွိသူလား။ မရွိသူလား။ ရုပ္ရည္ ကေရာၾကည့္ေကာင္းလား။ အသင့္အတင့္ပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ မသိဘူး။ သူဟာ မိန္းမတ စ္ေယာက္ဆိုတာကလြဲရင္ ဘာဆိုဘာမွ ကၽြန္ေတာ္ ခန္႔မွန္းခံစားလို႔မရဘူး။ မိုးစက္အမႈန္ အမႊားေတြ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေပၚ တစ္စက္ႏွစ္စက္လာပက္လို႔ အဲဒီ့ျပတင္းတံခါးကို ကၽြန္ေတာ္ပိတ္ပစ္လိုက္ တယ္။

မွန္ျပတင္းအျပင္ဖက္မွာ မိုးစက္ေတြဟာ တေ၀ါေ၀ါထိုးစိုက္ရြာသြန္းေနေတာ့ အျပင္ဖက္ကို ကၽြန္ေတာ္ေသခ်ာမျမင္ရေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ မသိုးမသန္႔ျဖစ္ေနတာ ကေတာ့ ေပ်ာက္မသြားဘူးရယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္  ေဖ်ာ္ေသာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္အရင္က ၀ီစကီႀကိဳက္တယ္။ အခုလို မိုးေအးတဲ့ ေန႔ေတြမွာ ၀ီစကီတစ္ခြက္ နဲ႔ ေတာင္ေ တြးေျမာ က္ေတြးလုပ္ေနရတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီရက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေကာ္ဖီကိုပဲ ေသာက္ေနမိတယ္။ ဒါနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လည္း ေ၀ခြဲမရဘူး။ အခုတေလာ ဒီလိုကိစၥေတြ ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ အခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ့္ကၽြန္ေတာ့္ မျပည့္မစံုျဖစ္ေနသလိုေတာင္ ခံစားရတယ္။ ဥပမာ- ဟိုပစၥည္း လွမ္းကိုင္ရင္ မမိရတာနဲ႔။ ဒီေလွကားထစ္ေပၚ လွမ္းတက္ရင္ ေျခေခ်ာ္က်တာနဲ႔။ ဒီေန႔မ နက္ကဆို တစ္မနက္လံုးလိုလို ကုတင္ေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းၿပီး စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ေန ခဲ့တယ္။ စကၠဴေတြက ဆီသုတ္ထားသလိုပဲ။ စာမ်က္ႏွာေတြကို ကၽြန္ေတာ္လွန္လိုက္တဲ့အခါ လက္ထဲ အလြယ္တကူပါမလာဘဲ အႀကိမ္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကပ္ က်န္ေနတတ္တယ္ ။ ေကာ္ဖီက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ ေနာက္ထပ္ တစ္ခြက္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ထပ္ေဖ်ာ္လိုက္ တယ္။ ဒီမွာတင္ ကိစၥတစ္ခုကၽြန္ေတာ္ႀကံဳတယ္။ တျခားေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဓာတ္ဗူးထဲက ေရေတြပဲ။ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္မေျပာတတ္ဘူး။ ေရေတြက ေအးေနတယ္။ အခုေလးတင္ ပထမေကာ္ဖီကို ဒီဓာတ္ဗူးထဲက ေရနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ေဖ်ာ္လိုက္တာ။ အေငြ႕တေထာင္းထာင္းထေအာင္ ပူေန တဲ့ ေရေတြက ဒီီအခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာ ေအးသြားရတယ္လို႔ပဲ။ မျဖစ္ႏိုင္တာ။ ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္ ရင္း ဓာတ္ဗူးကုိ ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ ကၽြန္ေတာ္ မ ၾကည့္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ သံသယျဖစ္ေလာက္ စရာဘာမွမေတြ႔ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ညစ္သြားတယ္။

ဒုတိယေကာ္ဖီခြက္က ပထမေကာ္ဖီခြက္နဲ႔ အရသာေတာ္ေတာ္ကြာတယ္။ ေကာ္ဖီမႈန္႕တစ္ခ်ိဳ႕က ခြက္ထဲမွာ ေပါ ေလာေမ်ာေနတယ္။ သၾကားေတြကလည္း ေကာင္းေကာင္းအရည္မေပ်ာ္ဘူး။ ဒီလိုမွန္းသိရင္ ေနာက္တစ္ခြက္ကို ထပ္မေဖ်ာ္ ဘူး။ ဒါေပမယ့္လို႔ မသိျမင္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အစဥ္အၿမဲေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ေနတတ္ၾကတာမ်ိဳးပဲ။ အခန္းျပတင္းတံခါးေတြ အားလံုးပိတ္ထားတာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ခႏၶာကိုယ္ဟာ ေအးစက္ေနတယ္။ ေနာက္ၿပီး ခုလိုထိုင္ေန ရတာနဲ႕တင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အားအင္ေတြ ခမ္းေျခာက္လာသလိုလည္း ခံစားမိတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ေကာ္ ဖီခြက္ကို ခ်ခဲ့ၿပီး အခန္းထဲက ကုတင္ေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္သြားလွဲလိုက္တယ္။ ေမွးခနဲအိပ္ေပ်ာ္ သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ေတြမက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၿပီး စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ မိန္းမပါလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းျပတင္းေပါက္ေတြကလည္း ဟာလာ ဟင္းလင္း ပြင့္ေနၾကတယ္။ တံခါးေတြဟာ အခ်ပ္လိုက္ ျပဳတ္ထြက္သြားၿပီး ဟိုးအေ၀းႀကီးျပင္ ပေလထုထဲဆီ လြင့္စင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေကာ္ဖီခြက္ တစ္ခြက္ထဲမွာ ေပါေလာေမ်ာေနတဲ့ ေကာ္ဖီမႈန္႔ေတြနဲ႕အတူ ေမာပန္းတႀကီးကူးခတ္ေနျပန္တယ္။ အိပ္မက္ေတြက အစီအစဥ္မက်ဘဲ ဗရမ္းဗတာနဲ႕ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနၾကတာပဲ။ အိပ္ယာ က ႏိုး လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ဟာ ပိုလို႔ေတာင္မွ ေအးစက္ေနရဲ႕။ အျပင္ဖက္မွာေတာ့ မိုးမ ရြာေတာ့ဘူးရယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနလည္း ထြက္မလာဘူး။ အလင္းေရာင္က ေနပူမလိုလို မိုးရြာမလို လိုနဲ႔ ၾကားအေျခအေနထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အေရာင္အဆင္းမ်ိဳး။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ အဲဒီ့ထက္ပိုလင္း လာတတ္ၿပီး တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ အဲဒီ့ထက္ ပိုေမွာင္သြားတတ္ျပန္ေရာ။ တီဗြီဖန္သားျပင္ေပၚ က အလင္းေရာင္ကို အေ၀းထိန္းခလုတ္နဲ႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က ကစားေနသလိုပဲလို႔ ဥပမာေပး ရမယ္။ အခန္းျပတင္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္လိုက္ဖြင့္မိျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္က ခါတိုင္း ထက္ ေအးစက္ၿပီး ေလးလံေနတယ္။ ၀ီစကီမေသာက္ရလို႔ထင္ပါရဲ႕။  ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကို လွမ္းၿပီး စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ မိန္းမနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျပတင္းတံခါးကို ဖြင့္ဖို႔ ျဖစ္လာတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ခႏၶာကိုယ္ဟာ အင္မတန္ေလး လံေနတယ္။ ျပတင္းတံခါးကို ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေလးအားစိုက္ၿပီး တြန္းဖြင့္လိုက္ရတယ္။ အိုး…။ ကၽြန္ေတာ္အံအားသင့္သြား တယ္။ ဟိုအေ၀းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၿပီး စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ မိန္းမကို ျမင္လိုက္ရတဲ့ အ တြက္ေၾကာင့္ပဲ။ ဒါေပမယ့္လို႔ ပထမအႀကိမ္တုန္းကလိုေတာ့ မဟုတ္ဘူးရယ္။ သူဟာ ပထမအႀကိမ္ တုန္းကထက္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပိုေ၀းကြာေနသလို ခံစားရတယ္။ သူ႔ရဲ႕ တိုက္ခန္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ တိုက္ခန္းႏွစ္ခုၾကားက အကြာအေ၀းဟာ ဘာျဖစ္လို႔ ပိုမိုျခားနားသြားရတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္နားမ လည္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ အဲသ လိုေ၀းကြာသြားတာေၾကာင့္ပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ သူ႔ကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ အလိုလိုအားငယ္လာတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း တစ္ခုခုကို ဆံုးရႈံးလိုက္ရေတာ့ မလိုလို ဘာလိုလိုႀကီးျဖစ္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္လာတယ္။

နည္းနည္းေလးၾကာေတာ့ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ ေရဒီယိုကို ကၽြန္ေတာ္သြားယူလိုက္ တယ္။ ဒီေန႔က်မွ ကၽြန္ေတာ္ဖမ္းခ်င္တဲ့ လိုင္းေတြကလည္း မမိဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ေရဒီယိုထဲကေန အသံေတြက တကၽြိကၽြိတစိစိနဲ႕ ထြက္လာ တယ္။ နားေထာင္ရသိပ္ဆိုးတာပဲ။ ဒါေပမယ့္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေရဒီယိုကို ဆက္ၿပီးဖြင့္ထားမိတယ္။ အေပၚထပ္ေတြနဲ႕ ေအာက္ထပ္တိုက္ခန္းေတြ က ျပတင္းတံခါးျပန္ဖြင့္သံေတြ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ထြက္လာတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ မၿပီးဆံုးေတာ့သ လိုေတာင္ ထင္ရတယ္။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားတယ္။ တကယ္တမ္း က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ဘူး။ အခန္းတစ္ခုလံုးမွာ ျပန္႕က်ဲေနတဲ့ ဘီယာဗူးခြံေတြနဲ႔ စီးကရက္အတိုအစေတြကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ေငးၾကည့့္ေနမိတယ္။ ဒီပစၥည္းေတြ အခန္းထဲ ဘယ္ လိုေရာက္လာမွန္း ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ဘီယာနဲ႔ စီးကရက္ကို မႀကိဳက္ဘူး။ ဒါေပ မယ့္လို႔ ဘီယာနဲ႔ စီးကရက္ႀကိဳက္တဲ့ အျခားလူတစ္္ေယာက္ရဲ႕ အခန္းထဲ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတာ လည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား။ နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ငန္းႏွစ္ေကာင္ေရကစားေနတဲ့ ပန္းခ်ီကား ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းထဲမွာ ခ်ိတ္ထားသလို အတိအက်ရွိေန တယ္။ ေလာေလာဆယ္ မွာေတာ့ ဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္ဆက္မေတြးခ်င္ေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္၀ီစကီတစ္ခြက္ ေလာက္ေသာက္ခ်င္မိ တယ္။  အခ်ိန္ေတြက ျမန္ျမန္ ဆန္ဆန္ပဲ ကုန္ဆံုးေနတယ္။ အဓိပၸါယ္မဲ့ တကၽြိကၽြိတစိစိျမည္သံေတြ ထြက္ေနတဲ့ ေရဒီယိုကို ကၽြန္ေတာ္ပိတ္ပစ္ၿပီး အခန္းထဲက ကုတင္ဆီ ေလွ်ာက္၀င္သြားလိုက္တယ္။ ကုတင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ဖတ္လက္စစာအုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္လွမ္းဆြဲယူလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေတြက စာအုပ္ဆီမေရာက္ဘဲ ေလကိုသာ ဖမ္းဆုပ္မိသြားရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္လို႔သြား တယ္။ စာအုပ္ကို ေနာက္တစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္လွမ္းဆြဲယူလိုက္တယ္။ ပါမလာျပန္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကိုနားလည္ရမယ္ မသိျဖစ္သြားတယ္။ ေယာင္ယမ္းၿပီး ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေရွ႕မွာ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ေထာင္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြဟာ ပလတ္စတစ္အၾကည္နဲ႔ လုပ္ထားသလိုပဲ။ အေပၚက ျခင္ေထာင္အမိုးကို ဒိုးယိုေပါက္ျမင္လိုက္ရတယ္။ ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ခ်ားခ်ားျဖစ္သြားရဲ႕။ ဒါေပမယ့္လို႔ ဒီအျဖစ္ဟာ စကၠန္႕ပိုင္းေလးပဲ ၾကာ လိုက္တယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ လက္ေတြကို ပကတိအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ျပန္ျမင္ေတြ႕ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တိတ္ဆိတ္သြားတယ္ ။ ဒီလိုတိတ္ဆိတ္ေနရတာမ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္လွဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ဟာ တိတ္ဆိတ္ၿမဲတိတ္ဆိတ္ေနမိ တယ္။ ခဏေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းထဲကေန မ်က္ရည္ေတြဟာ အတားအဆီးမဲ့က်ဆင္းလာတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္၀မ္းနည္းေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၿပီး စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ မိန္းမကို သတိရလိုက္တယ္။ သူ႔ကိုျမင္ႏိုင္တဲ့ ျပတင္း တံခါးဆီ သြားခ်င္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ဟာ ေအးစက္ၿပီး ေလးလံေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရွိ ရာ ျပတင္းေပါက္ကို သူလွမ္း ၿပီး စိုက္ၾကည့္ေနဦးမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတဲ့ ထိေအာင္ပဲ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႕ ငိုေၾကြးေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ရည္ေတြ ကေတာ့ ပလတ္စတစ္မ်က္ရည္ေတြ မဟုတ္ဘူးရယ္။                      ။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္   
၈.၈.၁၁ နံနက္ ၀၁း၀၁နာရီ
Idea Magazine ၊ ႏို၀င္ဘာ၊ ၂၀၁၁